Disco Hitelpee (1979)

Goh, ik zou deze best willen hebben. Ik zie aan logo en lettertype dat dit kennelijk een uitgave geweest moet zijn gepaard aan het tijdschrift de ´hitkrant´. Ik ben zelf nog een paar jaar abonnee geweest. Onmiskenbaar voor die tijd zijn ook de rollerskates. Dat heeft maar héél kort geduurd die rage. Daar heb ik overigens NIET aan meededaan.

Het zou zo maar eens kunnen dat deze bij mijn ouders op zolder ligt, onder een metersdikke laag stof. Ik herinner me in ieder geval een enorme hoeveelheid met schitterende ( ) verzamelaars. Of deze daar ook tussen zit weet ik niet 100% zeker, maar verbazen zou het me niet.

Haha, hij staat hier nog op ook: ik pakte 'm dit weekend voor twee kwartjes mee bij de kringloop. Perfect vinyl nog, leek me zelden of nooit gedraaid, en ook de hoes was nog in uitstekende staat.

Het logo doet ook mij aan de toenmalige Hitkrant denken, maar ik vind verder geen enkele verwijzing daarnaar. Duidelijk een plaatje uit de zomer van 1979, waarmee platenmaatschappij EMI niet alleen inspeelde op de heersende disco-rage, die toen zo'n beetje op zijn top was, maar ook op de ontluikende rage van de 12 inch single.

Want dat is natuurlijk wat dit is: een verzameling 12 inches op één LP geperst. Vier nummers op een plaatkant, met per saldo bijna 25 minuten speelduur aan elke zijde. Dat zou enige (negatieve) invloed op de geluidskwaliteit moeten hebben, maar dat valt reuze mee.

Wel merk je dat EMI zijn lange disco-versies uit alle hoeken en gaten van haar catalogus moest peuren. Want de helft hiervan is natuurlijk geen echte disco, ook al zijn het wel enigszins dansbare nummers: Dr. Hook, Olivia Newton-John, de reggae van Peter Tosh en de discopop van Exile. En dat nummer van M is, net als Hot Chocolate, meer een soort proto-disco die al verwijst naar de electropop van de jaren tachtig.

Eigenlijk brengen alleen Sylvester en Dee Dee hier pure disco te berde. Stars is voor de kenners een underground classic en onze eigen Dee Dee (later nog in de Bombitas van Herman Brood en in Vulcano) klinkt hier als een vroege Madonna. Ze had een jaar eerder een hit met haar cover van I Put a spell on you, en dat nummer had ik hier liever gehoord, maar je kunt niet alles hebben.

Wat al die nummers hier gemeen hebben, is dat ze er allemaal in een zeldzame lange versie op staan. Allemaal minstens vijf minuten en Sylvester, Exile en Hot Chocolate gaan zelfs ruim acht minuten door. Ik vind het voor die tijd toch wel een redelijk gedurfde uitgave, ook al is het een muzikaal allegaartje.
Puur op z'n muzikale merites beoordeeld is dit eigenlijk geen voldoende waard, maar vooruit, ik gooi er een halfje bovenop vanwege de betrekkelijk zeldzame extended versies.