Sally Oldfield - Water Bearer (1978)

voor mij het mooiste album van sally , inderdaad het zusje van, oldfield. Op dit album wordt ze begeleid door een zanger, waadoor haar aparte , hoge stem helemaal tot haar recht komt.

Een mooie mix van new age, pop en folk.

Mag eigenlijk niemand weten, dat ik dit mooi vind, want Oldfieldalergisch, maar ik vind het prachtig, die onwaarschijnlijke stem, die met zich zelf in duet gaat, de meanderende ritmes van syntesizer en acoustische guitaar en de Tolkieniaanse teksten. En alles zelf inelkaar gefabriekt !
Zoek de lp, want twee afgeronde kanten.
Voor gevoelige zielen zeerwel te gebruiken als Troostplaat.

Een hele mooi album van Sally, wellicht een van de mooiste. Ik heb de cd al lange tijd, en heb inmiddels meer van haar verzameld, maar deze blijft toch een van de favorieten. Mooie melodieën, heerlijke begeleiding in de vorm van allerlei instrumenten. Wel erg zoet, maar...prachtig. En toegegeven.. ze kan veel beter zingen dan haar broer

Ik zou haast zweren dat Mike hier af en toe een partij heeft ingespeeld. Nog maar één keer beluisterd. Het album is misschien wat te aards, wat te vrouwelijk, maar af en toe hoor ik engelen zingen.

Ik ben zelf niet zo'n liefhebber van Tolkien, al was de Hobbit als kind wel leuk. Maar door de hele commercie erom heen, ben ik het wat gaan hekelen.

Hoe dan ook, zijn er veel artiesten, die ik te gek vind, wel ge-ent op Tolkien (Camel, Barclay James Harvest, Gandalf etc.), zelfs Marillion leent haar naam aan Tolkien.

Zo ook Sally die op deze plaat zich laat inspireren door Tolkien. Misschien was het in de jaren 70 een stuk mystieker dan nu. Ik vind het niet zo heel erg. Ik heb dan wel de Lord of the Rings trilogie gezien en vond het wel vermakelijk. The Hobbit vond ik teveel van het goede.

Wat Sally hier doet, is toch die sfeer pakken. En ook wist zij het in 1978 nog niet, de beelden van de films passen prima bij haar muziek. Jammer dat ze zo onbekend is gebleven.

Ik vind de muziek prachtig, symfonisch en etherisch. Haar stem is supermooi, en het doet me allemaal licht aan Renaissance (Annie Haslam) denken. Dat was ook zo'n prachtige symfoband.
Sally heeft dan geen rockband maar speelt zowat alles zelf, en met verve. Overigens wordt ze prachtig bij gestaan door percussie-virtuoos Frank Ricotti.

Een andere referentie is wellicht Kate Bush. Vooral als Sally erg de hoogte in gaat.

Een tijdje geleden voor een euro uit de tweedehands platenbakken gevist en gezien het smetteloos gave exemplaar komt het me voor of de voormalige eigenaar niet wist wat er van Water Bearer te vinden viel; ik weet dat ook niet echt. Beetje van die Mike Oldfield muziek maar dan met meer zang en minder sologitaar. Sally Oldfield is mij natuurlijk wel bekend van die oude Mike Oldfield albums. Dus: plaat opzetten en proberen van de muziek te genieten c/q waarderen of anders retour kringloop.

Prachtige plaat waar Sally uit de schaduw mag stappen van haar beroemde broer Mike.

Ze schrijft en speelt de plaat bijna geheel in haar eentje in (begaafde familie). De zang van Sally is fenomenaal en konden we her en der al eerder horen op platen van haar broer Mike, maar ook op het weergaloze "Keesojen lehto" van Pekka Pohjola (zie aldaar).

Sally kan heel hoog (denk aan Kate Bush) maar ook erg laag zingen. Ze heeft dus een enorm bereik. Hier en daar lijkt haar stem wat op die van Annie Haslam.

Tekstueel is het wat sprookjesachtig, maar dat past dan ook wel weer bij de muziek. Het zou zeg maar de soundtrack van een Tolkien-verfilming kunnen zijn.

Eervolle vermelding voor percussionist Frank Ricotti die het geheel toch mooi aan elkaar trommelt.