Jerome Froese - Neptunes (2005)

Het eerst solo album van Jerome nadat hij in 1990 bij Tangerine Dream ging spelen samen met zijn vader Edgar en Paul Haslinger. Dit is een superb album bijna geheel uitgevoerd op gitaar. Prachtige sounds en schitterende sequences. Amust have voor ieder em fan.

Zo vader zo zoon gaat voor Jerome Froese helemaal op. Na een tijdje in de band van zijn vader te hebben gespeeld, is dit het eerste solo-werk van hem. Met sferisch klanken begint dit album, maar naar enige tijd gaat de "beuk" erin. Wat volgt is krachtige electronische muziek met aan de basis de gitaar. Op Radio Pluto is aan alles gedacht waardoor het voorbij is voordat ik er erg in had.

Die lijn wordt over het hele album doorgetroken. Het is muziek met een heerlijke drive erin het doet mij althans zweven naar gebieden waar het nodige te beleven valt. Mooie instrumentatie in een veld van intrigerende klanken die me zo een andere wereld laten zien. Daarnaast zijn de 12-tal tracks erg afwisselend te noemen. Hierdoor houdt Jerome Froese me aardig bij de les. Het gaat van rock tot een moderne vorm van kosmische muziek. Hierbij is de gitaar-beheersing van Jerome Froese om door een ringetje te halen. Bij iedere draaibeurt groeit de waardering. Waardoor ik nu ver over de vijf sterren heen zit die je hier kan geven.

Valt er dan niets tegen? Nee het is perfecte muziek en voor een solo-album meer dan uitstekend. Als ik dan toch iets moet aanwijzen is het het boekje wat erbij zit, maar dat is de schoolfreak uithangen die ik niet ben. Een heerlijk en eerlijk album dus dit Neptunes.

Dit album ken ik niet ik heb enkel wel een 1 track cd-single (uit 2004) van C8 H10 N4 O2 (1 van de 500) welke verscheen via E-dition. Gezien het feit dat de speelduur iets anders is dan de hierop staande versie plus de hier staande toevoeging neem ik aan dat de versie anders is.

Dat is een goede waarneming. De mix is net een tikje anders.