Matt Woods - With Love from Brushy Mountain (2014)

Met Robert Ellis, Sturgill Simpson en Daniel Romano heeft de roots er in het onderdeel traditionele country een aantal toptalenten waar we nog tot in lengte van jaren plezier aan kunnen beleven. In het bluesrock gedeelte doet Lincoln Durham van zich spreken. Aan de wat meer rocky ruwe bolster blanke pit kant van de roots hebben we wellicht weer een nieuwe ster aan het firmament. Met de al wat langer bekende Ryan Bingham en Sott H. Biram mochten we al niet mopperen. Nu is daar Matt Woods uit Knoxville Tennessee. Hij schrijft hele rake teksten gekoppeld aan heerlijke melodieen en met zijn no nonsense stem overtuigt hij behalve op Real Hard Times op vrijwel elke nummer. Hoogtepunt is het kippenvelnummer Deadman's Blues. Matt Woods, gaat hem horen.

Holy cow...! Dit klinkt stevig en wel héél overtuigend. Echter kan bijna niet. Tekstueel wel weer het genre aanklevend tranendal met veel drank maar je hoort dat hij het nog meent ook en dan mag het van mij. Goed gitaarwerk, een banjo her en der, erg fijne steel en zijn eigenzinnige strot doet de rest. Prima tip.

He dat is grappig. Ik heb het album al lang geleden een halve ster opgewaardeerd. In het stemmenoverzicht sta ik ook op 4,5. Als ik echter bij mijn post kijk staat er nog 4 sterren. Is me nog niet eerder opgevallen.

Blij dat je hem zo kan waarderen Kuif. Dit is muziek met ballen van het zuiverste soort.

Edit: En bij deze post staat wel 4,5. Maakt ook niet uit verder.

Ben ik eindelijk weer eens berengeil op een plaat, blijkt ie in niet de minste muziekwinkel Concerto onbekend, daarom niet voorhanden en bovendien (nog) niet te bestellen. Hoe dan wel? Bij Bol, Amazon of zulke virtuele en door mij verafschuwde voorraadschuren? Enig idee?

Via z'n eigen site. $18,- inclusief verzending vanuit US

Merci. Direct naar zijn eigen rekening. Zo hoort het.

Dit is overigens niet de enige cd, die daar niet verkrijgbaar is. Ondanks dat het een geweldige platenzaak is, vind ik jammer dat het personeel zich daar niet meer verdiept in minder populaire en onbekendere muziek.

Ook Concerto streeft als muziekbedrijf naar een evenwichtige maar wel beperkt mogelijke voorraad, dus gebrek aan verdieping valt het personeel niet altijd aan te rekenen. Daar zitten een paar echte kenners bij van verschillende genres. Dit album hoort imo wel in die winkel te liggen. Klasseplaat.

Op talloze Amerikaanse sites is men dolenthousiast over dit album, en ook op MuMe wordt het door diverse users erg gewaardeerd. Daarom ook maar eens geprobeerd, maar ik hoorde al snel dat het niets voor mij is. Reden: geen enkel liedje doet me wat, en bij mij (bij iedereen denk ik) gaat het toch vooral daar om. Bovendien vind ik de stem van Matt Woods lelijk op het afstotende af. En de teksten zeggen me ook helemaal niks. Het enige dat me een beetje kon boeien waren de musici, die vond ik wel aardig. Maar da's natuurlijk niet genoeg...

Vocaal is het inderdaad een over the top ordinair knauwend heerschap. En die teksten zijn zo plat als een dubbeltje. Klopt allemaal. Hoewel muzikaal verschillend doet hij me denken aan Webb Wilder en Evan Johns. Zo af en toe val ik voor zulke types en hun muziek voor en over white trash. Over blanke armoe, zuipen, wijven, guns en andersoortige wanhoop. Als ik ze maar geloof. En dat doe ik in dit geval.

Webb Wilder vond en vind dan wel weer de moeite waard . Zijn album It Came From Nashville
heb ik gelijk gekocht toen Jan Donkers het op de VPRO-radio draaide. Meen mij zelfs te herinneren dat het zijn plaat van het jaar was in 1986. Zo zie je maar, het blijft toch in hoge mate subjectief.