Peter Frampton - Hummingbird in a Box (2014)

Ik weet niet waarom deze plaat zo nodig tussen de EP's moet staan. Het is een korte plaat, maar wel volgens mij een officiele langspeler.

Wat Frampton ons hier geeft, is verrassend goed. Geen rock, geen pop, maar luisterliedjes met allerhande invloeden uit de wereldmuziek, blues en jazz. Zijn stem heeft wat aan kracht ingeboet, maar klinkt toch erg sympathiek en warm, al moet het soms wel helemaal uit zijn tenen komen. (denk aan Neil Young)....

Zijn gitaarspel is ongeëvenaard. Geen krachtpatserij, maar wonderschone solo's en partijtjes. Echt een perfecte plaat voor deze warme zomerdagen.

Het idee voor deze plaat was dat Frampton liedjes schreef die geïnspireerd waren door balletmuziek. Het Cincinatti-ballet heeft zelfs songs van hem gebruikt. Hier en daar doet de muziek me wat denken aan Al di Meola.
Het is dus een heel andersoort Frampton-plaat, dan je zou verwachten.

Wat ik op Spotify hiervan heb gehoord, klinkt heel behoorlijk. Even pindakazen.