The Magic Numbers - Alias (2014)

Ten tijde van hun derde plaat (2010) lag de wereld duidelijk al niet meer wakker van deze groep en afgaande op het aantal videoviews van de nieuwe single "Shot In The Dark" is dat nog steeds het geval.

... "Three" is dus overduidelijk niet THE magic number.

Probleem van deze band is dat ze best aardige liedjes maken, maar ze veeeeeeel te lang duren. Ook deze plaat zit met 11 nummers dicht tegen het uur aan. Halveren die boel! Als je je als bandje dan toch door de jaren '60 laat inspireren, kijk dan ook eens naar de speelduur van het gemiddelde popalbum.

Het probleem lijkt me eerder dat er gewoon te weinig goede songs op hun albums staan. Alias is typerend: opent met twee erg sterke songs, en dan komt er vervolgens niets bijzonders meer langs. Dat is bij hun andere albums ook zo. Als je de beste songs van al hun albums allemaal achter elkaar zet, heb je trouwens een prima cd....

Jawel hoor! Alleen viel die derde plaat nogal tegen. Dat was jammer.

Zorg er voor dat deze songs per stuk niet langer duren dan 4 minuten (maximaal!) en je hebt een hele fatsoenlijke popplaat gemaakt. Met de songs is niet veel mis, maar te vaak denk je: "Nou ken ik het wel." En dan ja je hier en daar toch echt 'de rit uitzitten'. Jammer, want anders hadden The Numbers de weg omhoog ingezet, na de ook al matige albums 'Those The Broke' en 'The Runaway'. Het aantal posts hier geeft wel aan dat dit bandje z'n relevantie helemaal is verloren.

Tsja, dit album begint heel lekker, maar kent een paar wendingen waarvan ik dacht, wat gebeurd hier? Wat moet ik hier mee? Dat de indie rock sfeer weer wordt opgepakt, redt het album niet meer. Een gemiste kans, want de eerste vier songs klinken echt heel prettig en laten de sterke punten van The Magic Numbers, zang, melodie, prima naar voren komen. De conclusie is dat hier twee bands in een band lijken te schuilen. Meestal betekent dat een einde, intern of extern afgedwongen. Alias lijkt daarom het meest op een doodlopende weg.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Kan hier helaas ook niet veel meer van maken dan een 2,5* en dat is dan te wijten aan You Know en vooral Roy Orbison, de enige 2 songs die ik nog wel eens zou kunnen terughoren zonder te skippen.