Znöwhite - All Hail to Thee (1984)

Zeven nummers in nauwelijks zeventien minuten met de line-up Nicole Lee (zang), Ian Tafoya (gitaar en bass) en Sparks Tafoya (drums). Is dit een EP of een volwaardig album? De groep ziet dit als een volwaardig album, zeventien minuten maar zeventien minuten met hoge kwaliteit. Het is twintig jaar oud maar het vlamt langs alle kanten: versnelling in vierde, niet nadenken en lekker total loss gaan. Voorbij voor je het weet en je blijft hongerig achter meer. Omschrijving? Jaren tachtig Amerikaanse speedmetal met een zangeres, redelijk uniek voor die tijd. Enkel Never Felt Like This vind ik beduidend minder. Geen kwantiteit maar kwaliteit!

Dit betreft een EP, correctie is onderweg.

Op deze EP klinkt Znöwhite nog als een typsiche speedband. Heel anders dan het van het zwaardere thrashgeluid van Act Of God van een paar jaar later. Ik heb dit helaas niet in huis maar ontdekte het onder de artiestennaam Greg Fulton op Spotify. Waarom dat is? Geen idee. Greg Fulton, alias Ian Tafoya was natuurlijk de oprichter van Snowhite, dat hij later omdoopte tot Znöwhite. De bandnaam was natuurlijk een ironische weergave van zijn eigen voorkomen. Die andere EP, Kick 'Em When They're Down is weer onder Znöwhite te vinden.

Zoals Sir jaren geleden al opmerkte: het vlamt aan alle kanten. Dat is de perfecte omschrijving van dit vlotte metalding. Znöwhite heeft niet lang nodig om tot de kern van de zaak door te dringen. Saturday Night en Bringin'The Hammer Down zijn helemaal af. Er staat ook in de vorm van Never Felt Like This ook nog een powerballad op. Nicole Lee zingt niet heel fantastisch maar ze meent het wel. Wel komt op de snellere tracks haar snerende zang veel beter uit de verf.

Voor de liefhebbers van ambachtelijke metal moet dit toch een fijn kwartiertje beuken kunnen zijn.

...Ontzettend fijn. Het geluid is ook erg fijn en een heldere mix. En dan Nicole Lee... loepzuiver, who cares. Eén brok energie.