Zephyr
Mwa, echt mooi kan ik de hoes niet noemen. Eerder iets van : geinig, meer ook niet.
Dan waar het om gaat : de muziek. Uit de categorie Improvisatie/Psychedelische Rock/Spacerock o.i.d.
Als je het op de keper beschouwt, is dit gewoon een een hele lange jam. Er wordt fors op los geragd, je krijgt nauwelijks de kans om naar adem te happen. Heel af en toe wordt er gas teruggenomen, en die stukjes vind ik dan meest gelijk de beste/meest aansprekende in het geheel. Die stukken hier op dit album zijn wel leuk, maar als geheel vind ik dit album veels te ééntonig; veel te veel een geluidsbrij. Bovendien vind ik het gitaargeluid niet echt mooi klinken.
Zoals gezegd : ze gaan maar door. Misschien proberen ze elkaar wel af te troeven of zoiets ? En dan die drummer, die gaat ook op een ongelooflijke manier tekeer. Op zich een prestatie van formaat; bijna een uur lang er zo gigantisch op los meppen. De laatste 3 minuten bollen de heren (eindelijk) een beetje uit, en komt er een einde aan een toch tamelijk vermoeiende trip.
Dit is typisch iets voor de echte 'diehards', lijkt mij zo.