Blonde Redhead - Barragán (2014)

Hier is de eerste single No More Honey te horen.

Stomverbaasd toen ik ze bevestigd zag voor Vera; een teken van leven?! Meteen kaart gescoord want elke vorige keer in Vera er ook bij geweest en dat waren erg bijzondere avonden! Ik ben benieuwd of ze op plaat nog kunnen bekoren, dat vond ik na Misery Is A Butterfly niet meer zo erg lukken...

* Sigh *

Zou het nóg gladder kunnen dan op Penny Sparkle ? Ik hoop het ...

Ik ga ze straks in België zien. Ik vond 23 en Misery Is A Butterfly hele mooie albums.

Een net weer iets andere, maar even minimale stijl als op de vorige plaat. Deze bevalt me gelukkig wel beter, er zit weer wat pit in. Vooral de lange tracks Mind To Be Had en Defeatist Anthem vind ik erg mooi.

Weer erg benieuwd. Ik ken ze juist van recenter datum en vond Penny Sparkle (zeker na het concert in Tivoli) een album dat zijn geheimen pas later prijsgaf en niet onderdoen voor de meesterwerkjes van ervoor.

Hier heb ik mij erg op verheugd.
Ben nu net met eerste luisterbeurt bezig en Blonde Redhead is het weer gelukt om een eigen geluid te creëren. Ik verheug mij erg op het concert van ze in Vera.
De vorige concerten van Blonde Redhead waren altijd een feestje.
Ik begin met 4 sterren

...vanuit de groote leegte staan ze daar plots weer. Eerst cd/digi opzoeken en dan hun concertje maar meepakken.

Mind to be Had is briljant. De rest hangt tussen wel aardig en goed genoeg in. Het valt me vooral op dat de zang van Kazu Makino helaas wat minder aangenaam is vastgelegd dan op Penny Sparkle het geval was.

Ik weet het nog niet met dit album. Klinkt en voelt als een tussendoortje. Lijkt of ze op 'Barragan' een soort van theatrale sound willen creeren. Ik hoor wel goede dingen in 'Cat on Tin Roof', 'The One I Love', 'No More Honey' en 'Mind to Be Had', maar of deze nummers de tand des tijds doorstaan zoals bijv. songs als 'Messenger', '23' en 'Top Ranking' valt nog te bezien. Ik blijf BR niettemin trouw en ga deze zaterdag van ze genieten in Amsterdam. Zie ik jullie daar?

Ik ben ook niet uitermate enthousiast en ben er ook niet bij in Amsterdam. Maar ik ga uiteraard wel ff in de vera kijken waar blonde redhead echt gewaardeerd wordt.

keertje of 5 beluisterd nu en hij gaat me steeds beter bevallen. Mooi relaxed sfeertje. En uiteraard vanavond in Vera bekijken!

Het is niet hun beste album. Maar er staan toch wel een hele sterke nummers op.

En op Dour merkte ik dat ze live heel erg gegroeid zijn. Mijn laatste ervaring was halvewege jaren 90. Rond hun 3e album op Lowlands. Je wordt in de muziek getrokken en je komt er pas uit als het concert is afgelopen. Ik zag toen alleen Blonde Redhead. De mensen om me heen waren even verdwenen.

In het begin dacht ik mwah, maar hij bevalt me toch steeds beter. Hoewel ik de ouwe zeg maar "Sonic Youth protegee-Blonde Redhead" ook erg goed blijf vinden heb ik niet zo´n moeite met hun overgang naar een nieuwe stijl.

Daar kan ik me zeker in vinden, Flavio. Ik ben nog lang niet uitgekeken op Blonde Redhead. Ik kleine stijlaanpassing kan soms verfrissend werken. En dat deed het ook met Blonde Redhead.

Barragán is niet het beste album van 2014, maar bevat voor mij wél het mooiste liedje van het afgelopen jaar. Mind To Be Had combineert zoveel ... melancholisch zwevend gitaarwerk gedrapeerd over een steady beat van drums en synths. En dan die vocaal daarover ... letterlijk losgezongen van de rest. Ik denk dat het jaren samenspel vraagt voordat je iets kunt maken dat tegelijkertijd zó achteloos en zó vanzelfsprekend klinkt. Het is luchtig en het is bedwelmend. Ik kan het blijven horen.

Toch een album dat, ondanks de lage score hier, bij mij toch goed binnenkomt. Blonde Redhead is een groep die er in het verleden bij mij tussen de spreekwoordelijke mazen van het net is geglipt. Hun Misery is a Butterfly en 23 heb ik ooit eens beluisterd maar niet goed genoeg blijkbaar want dankzij deze wil ik er toch naar terug grijpen zeker wanneer die 2 albums toch hoger staan aangeschreven.
Terug naar dit album; geen topalbum maar boeiend genoeg om regelmatig te draaien, enkele uitschieters en nergens ondermaats. Op een grauwe dag als vandaag ben ik hier dus al ruim tevreden mee.

Voorganger Penny Sparkle was al een flinke tegenvaller, maar dit album zakt toch echt de onvoldoendes in. Cat on Tin Roof is voor nu het dieptepunt. Terecht dat het niet op een HOT tin roof is, want hot wordt het op dit album in zijn geheel niet.
Het is nu 7 jaar geleden dat dit album is uitgekomen. Of ze er mee gestopt zijn is mij onbekend, maar misschien is dat wel de juiste beslissing.
2,5*