Knalpot - Yes Please (2014)

Knalpot bestaat uit Gerri Jäger (Inssbruck) en Raphael Vanoli (Freiburg) en wonen tegenwoordig beiden in Amsterdam, waar ze elkaar ook hebben ontmoet op het conservatorium in 2006. Hun muziek is een bijzondere mix van stijlen, waarbij free-jazz, noise-rock en electro de boventoon voeren. En dat allemaal met drums (Gerri) en een gitaar (Raphael). Dit Yes Please is het eerste 'echte' album na de EP's Serious Outtakes (2009) en Sauce (2011).

En dat begint al meteen bijzonder. Een industrieel ritme, waar na 20 seconde een alarm overheen knalt. En dat industriële blijft vooral in het begin aanhouden. Toen ik las dat dit gemaakt werd met alleen een gitaar en drums, viel mijn mond open van verbazing. Zoveel bijzondere geluiden komen voorbij. Na 2.5 minuut wordt het nummer wat toegankelijker, en komt er melodie in de muziek. Een welkome afwisseling na het stormachtige begin. Deze afwisseling tussen aan de ene kant complete waanzin en aan de andere kant rustige melodieuze stukken blijft behouden over het hele album. De afwisseling is dan ook zo groot, dat er met iedere luisterbeurt weer nieuwe details opvallen. Het gebrek aan zang is daarbij voor mij eerder iets positiefs. Nu krijg je de mogelijkheid om je volledig op de muziek te focussen. Zoals bijvoorbeeld op Bumhouse, wat een heerlijke 'riff' heeft, in combinatie met de bijna ambient stukken die er meteen op volgen. Of 'Kom Terug Mike', wat verrassend genoeg klinkt als een meer traditioneel rock nummer.

Een bijzonder intrigerend album dit van Knalpot. Absoluut niet makkelijk, en na meerdere luisterbeurten blijven er nieuwe dingen opvallen. Hierdoor is het een album dat je maar blijft draaien. Het is iedere keer weer een ontdekking wat je gaat horen. Maar na verloop van tijd mis ik toch de melodie, de structuur van een traditioneel liedje. Met andere woorden: het is voor mijn smaak net iets te experimenteel.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds