Herman van Veen - Andere Namen (2002)

Heerlijk! Ben vooral ook heel blij met de prominente rol van de tuba op dit album. Misschien een beetje ongepast, maar heeft iemand énig idee wat er op de cover uit Hermans neus komt?

Favorieten zijn het instrumentale "Tango voor November", "Ja Dan", en de klassieker "We Komen en We Gaan".

Die Tuba is inderdaad erg lekker.

Zelfs hier helaas geen antwoorden.

Herman van Veen is voor mij vooral cabaretier. Dat betekent dan dat de tekst centraal staat. De woordkunst, muzikaal begeleid. Dat is een wat ondankbare taak voor de toch uitstekende groep muzikanten. Nummer voor nummer:

Andere namen: sterke tekst, stevige moderne muzikale begeleiding.
Boem Boem, Dit is 'Opzij' (maak haast, maak haast, maak haast) twee punt nul: tekst en muziek gejaagd.

Maria : een dromerig klein liefdeslied.
Tango voor November: instrumentaal, nu dus wel volop ruimte voor band/orkest. Met de viool in de hoofdrol.

In Mijn Gedachten : De gevoelige snaar. Een lied van heimwee, een herinnerde liefde.
Robin Hood : Een lied over de dood.

Veel te Veel : in brand gestoken huizen, de haat, de beelden, het is teveel. Leer de lessen van de dood.
Voor een Knaak : Een vrolijk lied. Dat hadden we even nodig. Ik hoor een beetje 'Hilversum 3'.

Ja, Dan : Parijs of Wenen, Amsterdam, zeg me waar ik jou vanavond vinden kan. Dat rijmt net niet en is ook verder geen heel sterk lied. Een vuller.
Voor Marie-Louise : ik zal je strelen door je haar. Een levenslied.

Waar ligt Jeruzalem? : Waar het gezin dat sjabbes viert in Bonn of Nottingham zijn kippensoep in vrede eet, daar ligt Jeruzalem. Om er veelbetekenend aan toe te voegen: Maar niet, maar niet in Israël.
Ik Weet Niet Hoe Ze Heet : Mooie tekst, dichterlijk, een universeel liefdeslied.

Nog Eén : Pfff, hier word ik een beetje moe van, dertig keer 'nog een ...'. Nog een keer? nee, niet meer!
We Komen En We Gaan : Een ouderwets huppelliedje van van Veen. Het soort vrolijkheid waar ik geen antenne voor heb. Ik heb dit eerder gehoord.

'Ik heb dit eerder gehoord', is wel een goede samenvatting van dit album. Het is heel herkenbaar van Veen.
Even rekenen: opgenomen in 2001, Herman was toen 56 jaar. Misschien wel zijn beste plaat van dit millennium. Het terugblikken slaat toe. Van Veen, in maart a.s. 80 jaar, hoeft niet meer zo heel nodig.