The Telescopes - Taste (1989)

Leuke dingen over gehoord, en er staan wel een paar goeie gitaarpartijen op (soms), maar vooral een slap aftreksel van US indie uit die tijd. Het stijltje klinkt ook nogal ''gemaakt'' door de slechte zang.

Ik vind het eigenlijk best wel een goed album ,lekker energiek, met een vet 'stofzuiger' geluid en zang die daar weer prima bij past.

Prima CD van The Telescopes. Hoor eigenlijk geen Amerikaanse invloeden op deze CD. Wél duidelijk beïnvloed door de Jesus & Mary Chain's "Psychocandy" en My Bloody Valentine's "You Made Me Realise". Jammer wel door de zwakke productie.

Heerlijke plaat. Was destijds wel een van favoriete bands. Gelukkig maken ze weer platen.

Een plaat die flink om zich heen schopt en klopt, agressief als een jungle-kat die zich in het nauw gedreven voelt. Dit gaat verder dan louter een "energiek" plaatje; de zanger spuwt zijn giftige teksten over de luisteraar uit, daarbij ondersteund door wervelende gitaren die zich bedienen van trucjes uit de spacerock en de opkomende rauwere shoegaze-sound (denk MBV's "You Made Me Realise"). Er is ook goed geluisterd geweest naar verwezenlijkingen van onder andere the Stooges, the Velvet Underground en the Birthday Party. Desalniettemin leidt deze mengelmoes aan invloeden niet tot een slap aftreksel, maar tot een idiosyncratische sound die staat als een huis.

Ik las ergens dat dit klinkt als 'a pissed-off Ride' - een stelling waar zeker iets in zit.

Maar The Telescopes waren al in 1987 opgericht. Dus vergelijken met Ride. Dat is nou jammer! Ride is een geweldige overigens hoor. Niks mis mee.

Wel, ik denk niet dat het echt uitmaakt of Ride nu ouder of jonger is dan The Telescopes; t is immers louter een poging hun sound te omschrijven.

Ik kan er me best in vinden - het kolkende gitaargeluid van bijvoorbeeld 'Suicide' en 'Seagull' is best wel vergelijkbaar vind ik toch..

Deze band heb ik "destijds" helemaal gemist, mede omdat er nogal smalend over werd gedaan door bladen als NME en Melody Maker die ik toen helaas als muzikale leidraad aanhield. Nu hoor ik dat deze plaat veel te ruig is voor die stomme britpop-schoolkrantjes. Taste is kneiterhard, goede songs verstopt achter een Jesus and Mary Chain (stofzuigerfase)/MBV (circa Isn't Anything)/vroege Sonic Youth-gordijn dat je maar hoeft open te schuiven om de pracht te aanschouwen.