Jimmy Page - Outrider (1988)

Verdienstelijk album van meneer Page, waarop ie niet alleen laat 'zien', nu ja: horen, hoe goed ie wel gitaar kan spelen, maar tevens uitpakt met degelijke songs, niet altijd even origineel, toegegeven, maar wel gewoon goed...

Voor de vocalen doet Jimmy beroep op Chris Farlow (Hummingbird, Prison Blues, Blues Anthem) ene Robert Plant mag zijn typische ding doen op 'The Only One'... en het is fijn om John Miles eens wat anders te horen doen dan de zeemzoete softrock waarmee ie ge-associeerd wordt (jaja, én "Music" natuurlijk).. De swingend rocksongs 'Wasting My Time' en 'Wanna Make Love' gaan de man goed af... Go John Go Go....

Kreeg deze Page-plaat een Led Zeppelin touch? Niet echt. Maar het is natuurlijk vooral een plaat waarop je Page's gitraarspel prominent hoort en kan degusteren...

Led Zeppelin Connectie dan? mja... beetje toch wel... zoals reeds gemeld: op 'The Only One' doet Robert Plant de vocals en met Jason Bonham, just ja: het zoontje van de legendarische vroegere Led Zeppelin drummer John Bonham, op ... rara... drums....

Jimmy zelf zingt niet op het album en dat is misschien maar goed ook

Een goed album, soms bluesy, soms vuil rockend, met wat mij betreft, als uitschieters toch met name de songs waarin Chris Farlow zijn stem leent, met name het bluesy "Hummingbird", "Prison Blues" en "Rock Anthem"...
En zoals gezegd: met John Miles als aangename verrassing in de goed wegrockend songs: "Wasting My Time" en "Wanna Make Love"....

Na twee poppy maar allezins redelijke albums met met Paul Rodgers in the Firm, gaat het hier een beetje mis. Ondanks dat Page de gitaren Zeppelinesque doet klinken is er maar bitter weinig van deze cd dat blijft hangen. De twee bluesrock openers met John Miles op zang zijn wel aardig. Met name het gitaarwerk op "Wanna make love" is aangenaam maar slaat tekstueel een beetje dood. "..Make sweet love to you... make sweet love to you..." Tsja. Op de nummers waar Chris Farlow op zingt bewijst deze zanger dat hij geen blues moet zingen. Hij probeert rauw en doorleefd te klinken maar slaagt daar niet in. Hoe het moet weten we als we de stem van Robert Plant in "The only One" horen. Helaas is dat nu weer een lawaaierig nummer. Blijft over het muzikale "Writes of Winter" als beste nummer, en dat is best weinig.

Maar... Wat moet je nu met mijn recensie in combinatie met die van c-moon hierboven..? Hoe mensen muziek ervaren blijft enorm persoolijk. Dat maakt kunst ook zo bijzonder.

Veel blues en veel harde rock geeft deze plaat van Jimmy Page en schitterend gitaarwerk door de master himself. Deze plaat komt toch wel heel dicht bij de oude Led Zeppelin.

Voor mij staat hier eigenlijk maar een goed nummer op: Hummingbird en dat is zo goed dat ik er de CD voor gekocht heb. Wat kan ik zeggen, ik ben een Farlowe fan maar die 2 obligate bluesjes klinken verdacht naar ome Chris die gezelli een nummertje zingt in de kroeg, kompleet met zijn standaard jodel, en daar vind ik hem toch ook niet echt meer te pruimen.
De hard-rock nummers zijn gewoon mijn kop tee niet, het is allemaal te routineus .......... ongeveer dezelfde tijd kwam Badlands van de gelijknamige band uit, daar zit het heilige vuur in en zo hoort het meneer Magpie.............

Ten eerste, in hoeverre is het op zijn plaats hier Jimmy Page boven te zetten? Iedere keer moet hij weer iemand optrommelen om de vocalen te doen, prima hoor maar dan is het geen solo album meer?

Helaas is het nooit wat geworden tussen mij en Jimmy Page. Led Zeppelin is 1 van mijn favoriete bands en ik vind Page een geweldige gitarist maar ''solo'' vind ik het maar beroerd.. Ook met The Firm trouwens. Hetzelfde heb ik overigens met Robert Plant solo.

ueh, page zelf hoor ik liever niet zingen

daarbij, hoe erg is dat nu eenmaal als alle composities uit zijn brein en handjes komt?

slakken, zout etc

prima concept, in dit geval ook succesvol

Er is niks ergs aan, maar dan vind ik het gewoon niet gepast om er Jimmy Page als artiestennaam boven te zetten.

sjezus, maakt dat nou uit

het is zijn project, dus ik vind het logisch

Een aardig plaatje van Page en gasten, echt veel meer ook niet. Hummingbird is de uitschieter.
De instrumentaaltjes zijn goed te pruimen maar echt knallen doet het niet.
Pas met Coverdale/ Page kwam Jimmy voor mij weer met een uitstekend werkstuk.

Dus, om ermaar ff op terug te komen - bedankt voor het omhooghalen op een solo album moet alles dan ook door 1 artiest zijn geschreven gespeeld en gedaan?

Wat moet er in dit geval dan boven staan?

redelijke laat bijna 25 jaar later,aardig meer niet

Jimmy Page & Friends o.i.d. Vind ik net even beter staan.

Als je één zanger (en vaste band) hebt kun je het wat makkelijker Jimmy Page Band noemen.

wasting my time is een goed rocknummer, wanna make love is dat niet, de instrumentale nummers kan ik geen van allen waarderen, the only one zeker wel, maar de bluesnummers zijn de beste. hierin excelleert page.

De enige solo-album van Jimmy Page is er een met 2 gezichten. Kant A ( pfffffff, ja ik ben al wat ouder....) is zeer matig, doet me een beetje denken aan de laatste Led Zep studioalbum: ongeïnspireerde lauwe rockers. Zelfs de samenwerking met Robert Plant op The Only One veranderd daar niets aan. En het gitaarwerk is ook niet echt van een bijster niveau. Daarentegen is het instrumentale nummer Liquid Mercury toch best aardig.
Kant B is van een heel ander orde. Daar komt de ware kracht van Page boven drijven met 3 tal prachtige sterke blues nummers en het semi-akoustische intrumentaaltje Emerald Eyes. Het begint al met de eerste tonen van Hummingbird en het prachtige stemgeluid van Chris Farlow (dit nummer is als enige niet van Page maar geschreven door Leon Russel). Jimmy schotelt een prachtig ingetogen solo voor. Wat mij betreft is Prison Blues het hoogtepunt van de plaat. Heerlijke rauwe blues met de bekende scheurende gitaren en solo's die we van hem kennen uit de glorie jaren van Led Zeppelin.
Outrider wordt afgesloten met het mooie ingetogen Blues Anthem. Ook zo prachtig.
Omdat kant A zo matig is blijft Ourtider steken op een 3.5. Was de hele plaat van zo'n niveau als kant B dan zouden we wellicht van een heel gedenkwaardig album hebben kunnen spreken!...... zonde hoor