L.L. Cool J - Radio (1985)

Heb besloten me (eindelijk) maar eens aan het oude werk van LL te wagen. Heel erg leuk albumpje. Tracks als bv. "Radio", "Rock the Bells" en "That's a Lie" zitten echt fantastisch in elkaar qua tekst en opbouw. Daarnaast zit het album, altijd leuk, vol met inmiddels bekende samples

- "LL Cool J is hard as rock"
- het "like this y'all" stukje uit Gangstarr's Flip the Script (toch?)
- "we're gonna rock this motherfucker like three, the hard way"

enz enz enz

Minpuntjes: het hele album lijkt met één synthesizer opgenomen te zijn (overal dezelfde beats en hi-hats), maar goed dat is misschien een nadeel van 20-jaar oude hiphop-albums. Ander minpuntje is dat LL wat te geforceerd uit de hoek komt. Maar goed, hij was dan ook pas 17.

Maar overall een erg lekker album, begrijpelijke klassieker. Morgen is z'n tweede aan de beurt.

Ja dat het met een synthesizer is opgenomen komt omdat hiphop in 1985 nog niet commercieel was doorgebroken (oke Run dmc's debuut deed het aardig in 84).

hard as hell toch? anders rijmt de rest ook niet

L.L. Cool J. is hard as hell
Battle anybody I don't care who you tell LL
I excel, they all fail
I'm gonna crack shells, Double-L must rock the bells

Ja hard as hell

"And Your Radio Is Dead When My Record Is On" zit bij Eazy-E nummer Radio geloof ik, en zo kan ik er inderdaad nog tig opnoemen. Dat is gelijk een pluspunt. Jammer is inderdaad dat de beats nogal simpel én eentonig zijn, gelukkig is het album niet te lang. LL's raps zijn fijn, helaas weinig gasten. Wel krachtig geheel Voorlopig 3,5* Binnenkort nog een keer draaien.

'def'.

Inderdaad, dom van me.

LL Cool J - Radio is toch echt zo'n hiphopplaat die iedere zichzelf respecterend hiphopliefhebber een keer geluisterd moet hebben. En dat heb ik dan ook maar gedaan .

Het is best een aardig album maar niet echt dat je met open mond van verbazing zit te luisteren. Ik zal maar positief beginnen. LL Cool J brag & boast er op zijn debuut lekker op los wat ik altijd wel kan waarderen. Veel nummers hebben wel iets 'eigens'. Dat wil zeggen dat het niet alléén maar gaat over het feit dat hij een veel betere rapper dan de rest. De mindere punten van dit album. De beats op dit album lijken wel erg veel op elkaar dat je er na een tijdje wel een beetje flauw van bent. De structuur van de nummers zelf zijn ook wel erg standaard te noemen. En het is al eerder aangegeven maar LL Cool J komt inderdaad wat te geforceerd (stoer) over.

Al met al toch wel een vermakelijk album om af en toe te luisteren maar ook niet meer dan dat. Deze plaat legt het af tegen andere hiphopklassiekers uit het midden van de jaren 80 die ik heb beluisterd, zoals Mantronix, Run-D.M.C. of het debuut van de Beastie Boys. Ik geef het album een voldoende dus 3 ster. Mijn favoriete nummers van het album zijn, hoe voorspelbaar ook, 'I Can't Live Without My Radio' en 'Rock The Bells' en 'I Need A Beat'.

Wat een heerlijk zelfingenomen patsertje was die LL toch in zijn begintijd. Lekker enthousiast plaatje ook dit, al klinkt het wel erg eentonig met die eenvoudige synth deuntjes telkens.

In het geval van LL Cool J is dat juist positief vind ik, zijn teksten passen er goed bij.

Productioneel kan ik dit album slechts matig waarderen. Het is wel een klassieker wegens een aantal nummers die erop staan en omdat het het debuut is van een hiphop-icoon. Zoals weirdo wizzy zegt, vind ik dit album het niet halen bij vele debuut-albums van andere generatiegenoten.

De beats zijn wat eentonig, maar LL Cool J flowt wel heel goed hier.

Toch maar verhogen naar een vier, ik vind het een aangenaam album. LL Cool J is hier gewoon formidabel.

Een klassieker !
Heb er niks meer aan toe te voegen .

Op zich is dit een leuk soloalbum maar vooral productioneel valt dit me erg tegen. Daardoor kan ik niet altijd mijn aandacht erbij houden terwijl ik LL wel een vermakelijke MC vind. Het is in ieder geval beter dan zijn latere werk.

Wow, dit is wel écht minimalistisch ja, sommige nummers bestaan ook echt alleen uit de stem van LL Cool J en wat drumtonen. Maar op zich gaan ze er op dit album nog wel slim bij om. Alleen eentonigheid is natuurlijk niet te voorkomen zo, score volgt nog...

Hehe, gave kale oldschoolplaat. Wat een verschil met de troep die hij in latere jaren heeft uitgebracht.

Chill album.

Tof album, wat wel een beetje gedateerd klinkt anno 2014. Maar zeker de moeite waard om te checken als hiphop-liefhebber. Rick Rubin laat horen erg goed in staat te zijn om rauwe, ritmische producties neer te leggen en LL Cool J vult dit perfect aan met zijn brag & boast stijl. Ik twijfel nog tussen deze en zijn opvolger over LL's beste plaat, het is in ieder geval een close call.

De openingstrack knalt al uit je speakers voor je het weet en zet de toon voor de rest van het album. Het fijne is dat deze plaat niet (te) lang is, waardoor het fris blijft. Van de 11 tracks staan er toch wel 2 à 3 op die ik minder vind, wat voor mij de beoordeling beïnvloedt. Iedere hiphopfanaat moet in ieder geval I Can't Live Without My Radio en Rock the Bells checken, verplichte kost.

Deze weer eens een draaibeurt gegeven. Blijft mooi die oude stijl. Simpele rhymes, maar pakt op de meeste tracks prima uit. Kale producties, maar het bangt toch nog best prima. Opener en Rock the bells zijn favoriet. En leuk dat destijds de dj's vaak op een track in het zonnetje werden gezet, zo ook op deze plaat.