Caustic Window - Caustic Window (1994)

Voor wie het verhaal niet kent: dit album werd in 1994 al opgenomen door Richard D. James, waarschijnlijk nog het best bekend onder artiestennaam Aphex Twin. Het kreeg echter nooit een officiële release, maar werd enkel verspreid onder een handjevol vertrouwelingen die moesten beloven de muziek nooit verder te zullen verspreiden. En zo geschiedde, totdat in 2014 ineens voor een astronomisch bedrag een exemplaar te koop werd aangeboden op de verkoopplaats van muzieksite Discogs.

De vroegere Aphex Twin-fanclub organiseerde vervolgens via Kickstarter een crowdfundcampagne, waarbij ook contact werd gelegd met de verkoper, artiest en platenlabel. De verkoper stemde ermee in Caustic Window van Discogs te halen en ging akkoord met een verkoopbedrag van zo'n 50.000 euro. Richard D. James en diens label Rephlex gingen ermee akkoord dat bij slagen van de campagne de deelnemers een hoogwaardige digitale kopie zouden krijgen, waarna het gekochte exemplaar voor de hoogste bieder zou worden doorverkocht op veilingsite eBay. De opbrengst daarvan wordt weer onderverdeeld tussen de crowdfunders, de artiest, het label en een nader te bepalen goed doel.

Inmiddels zijn er voldoende welwillende investeerders gevonden, waardoor de muziek inmiddels beschikbaar is geworden voor hen, maar ook voor de rest van de wereld. Zo is het nu te beluisteren via YouTube, bv.:

Caustic Window - Caustic Window LP - YouTube

Heeft een album ooit zo'n wonderlijk releasetraject gekend?

En de muziek dan?

Ik heb er pas 1 keer naar geluisterd, maar mijn conclusie is duidelijk: waarom in hemelsnaam heeft Richard D. James dit al die tijd op de plank laten liggen? In 1994 was hij zo ongeveer op de toppen van zijn kunnen, gezien de hoeveelheid releases en geweldige tracks die hij in die tijd uitbracht en dit album bewijst dat maar weer eens. Richard D. James zou zichzelf niet zijn als er ook wat melige onzin opstond, zoals de prank calls aan het einde van het album, maar er valt gelukkig volop te genieten.

Hoogtepunten voor mij zijn vooralsnog Airflow, dat niet had misstaan op Selected Ambient Works I, iets dat ook geldt voor het sublieme 101 Rainbows, misschien wel het mooiste nummer van dit album. Alleen die melodie al. Onwaarschijnlijk fraai nummer dat tot het beste hoort dat ik van Aphex Twin gehoord heb. Dat geldt ook voor Mumbly, een big room banger die me doet denken aan de stijl die veel te horen is op verzamelaar Classics. Dit nummer schreeuwt het gewoon uit om heel hard op alle dansvloeren ter wereld gedraaid te worden de komende zomer.

Dit zijn slechts eerste indrukken (al heb ik genoemde tracks wel wat vaker beluisterd inmiddels), maar ik ben blij dat deze release eindelijk het daglicht heeft gezien.

Zo; nou maak je me toch wel erg nieuwsgierig, Herman !

Die naam Caustic Window kwam me ergens ook al zo bekend voor.

Eens kijken er vanavond tijd beschikbaar is voor de premiere luisterbeurt !

Phlaps & Squidge In The Fridge horen wat mij betreft ook bij zijn beste werk! Enorm straffe plaat!

Na een eerste luisterbeurt ben ik ook positief verrast. Ik had er niet veel van verwacht, maar er staan toch een aantal hele mooie nummers op. De opener Flutey vind ik al heerlijk!

Deze gaat nog vaak gedraaid worden hier.

Moet het jaar trouwens niet 1994 zijn? Het is toch bekend dat de plaat toen is gemaakt?

MuMe hanteert de datum wanneer het officieel uitgebracht is, niet de datum wanneer het gemaakt is.

De vinyl test pressing van Caustic Window staat ondertussen voor $46,100.00 op Ebay.

Link

Wonderschone muziek dit

Da's wel een bizar hoog bedrag
Ik dacht dat destijds $1800 voor Analogue Bubblebath 5 al veel was, maar het kan blijkbaar nog gekker.

Inmiddels is bekend dat de plaat is gekocht door de Zweedse miljonair Markus 'Notch' Persson, maker van het spel Minecraft. Zijn eigen droge reactie op twitter was: "So I kinda paid a lot for a double LP from the '90s"

Geniaal.

Met name aan te raden met een goede koptelefoon!

Dit album is niet overal even sterk maar inderdaad onbegrijpelijk dat enkele stukjes muziek nooit zijn uitgebracht op een EP of een ander album. Mumbly en 101 Rainbows zijn de hoogtepunten hier. Die behoren wel tot het sterkste wat Richard heeft gemaakt.

Maar ook wel een hoop minder interessants. Zeker die harde ragplaten die hij maak doen een beetje leeg en zinloos aan. Leuk dat hij af en toe zijn harde kant laat zien maar het gaat meestal nergens naartoe hier, zoals dat bij een Digeridoo of een Come to daddy wel het geval was.