The Cramps - Rockinnreelininaucklandnewzealand (1987)

Sterk live album van the Cramps waarop ze zelfs Elvis doen verbleken met hun versie van Heartbreak hotel

Nou overdrijf je toch wel een beetje!

Die knipoog stond er niet voor niets ELVIS =

Dan is het goed. Het zijt U vergeven.

Smell of female is misschien het iets betere live album van the Cramps maar deze bevat dan weer de sterkere nummers.Op Rockinnreelininaucklandnewzealand worden veel songs gespeeld van hun,een jaar (1986) eerder verschenen voortreffelijke album A Date with Elvis,twee nummers die niet op de oorspronkelijke release van diezelfde plaat verschenen maar pas later als bonus nummers op de uitgebreidere versie (Blue Moon Baby en Georgia Lee Brown) en een aantal uitstekende Elvis covers.
Heartbreak hotel heb ik hierboven als eens eerder genoemd en ik kan van deze uitvoering maar geen genoeg krijgen.The Cramps hanteren hier,anders dan bij het origineel,meer een rechttoe rechtaan tempo en door de stop and go vocalen van zanger Lux Interior plus de heerlijk vervormende cirkelzaag gitaar van Poison Ivy krijg je bijna een ander,maar bijzonder fraai nummer.Bij Do the clam blijven ze wat dichter bij de vertolking van Elvis Presley,maar ook die mag er wezen.
Wat betreft hun eigen materiaal valt het vooral op dat ze hier meestal wat rauwer en energieker klinken dan de studio opnames.Vooral The Hot Pearl Snatch,Chicken,Confred dames en People Ain't No Good knallen hier werkelijk uit de speakers.En dat alles bij een bijzonder goed en helder live geluid waarbij de band in een uitstekende vorm steekt.
Rockinnreelininaucklandnewzealand is Rock'n'roll op zijn best.

Wow, toch eens luisteren, want een cover van Do The Clam maakt mij wel nieuwsgierig.

Het heldere live geluid waar frolunda het over heeft, heb ik niet kunnen ontdekken. Birdfeed klinkt toch vreselijk? Niet alles is zo slecht, nummer 1 en 8 vind ik zelfs goed , maar helaas zijn The Cramps niet altijd aan mij besteed.