Kishi Bashi - Lighght (2014)

Owen Pallett, Andrew Bird, Mika, MGMT, Sparks... zo die hebben we ook weer gehad kunnen we door naar waar het echt om gaat: Kishi Bashi.

K. Ishibashi was lang sessiemuzikant bij o.a. Regina Spektor en heeft met Lighght zijn tweede album afgeleverd.
Best een druk plaatje met koortjes, synths en een viool die er lustig op los gaat. Levenslustig, dynamisch en soms toch ook wel wat kitscherig in mijn oren.
Een virtuoos op de viool, een aangenaam stemgeluid: prima ingrediënten om mij te kunnen vermaken met als hoogtepunt het ruim 7 minuten durende In Fantasia: schitterend nummer is dat!

Avontuurlijk is het allemaal zeer zeker en ook de twee bonustracks zijn de moeite waard.
Elke 1-2 jaar weer ontdek ik wel een album waar al dit soort kenmerken in terug te vinden zijn (ik meen dat King Charles de laatste was die wel een beetje in dit straatje past) en hoewel overdaad schaadt in dit soort gevallen ga ik nog wel even genieten en fijn de zomer in met Lighght.

In oktober staat ie in de Paradijskerk in Rotterdam...... zal ik?!

Live erg goed volgens mij. Dus het proberen waard

Na 1 luisterbeurt doet dit album het hier ietsie beter dan het vorige. Iets meer uptempo.

Houdbaarheid van het eerste album was vrij beperkt. Het is allemaal iets te gekunsteld en te oppervlakkig. Al valt er hier en daar wel degelijk iets te genieten (o.a. Carry on Phenomenon, In Fantasia) Een nummer als Manchester blijft achterwege helaas. Maar het album in het geheel is sterker.

De vergelijking met Andrew Bird mag overigens best gemaakt worden. Viool op diverse manieren gebruiken, beatbox, gladde vocals. In Fantasia is een perfect voorbeeld. Niets mis mee toch?

En in dat opzicht is dit toch wel geniaal:
Kishi Bashi - Manchester (Buzzsession) - YouTube

De single Carry on Phenomenon is al een week de Supercrazyturbotophit bij Coen en Sander. Het klinkt als ELO meets Supertramp. Wanneer het nummer gedraaid wordt, zet ik de autoradio iets luider. Ik ben wel benieuwd naar het gehele album.

Ik ben er inmiddels helemaal verslaafd aan geraakt en ga het ook live meemaken waar ik erg benieuwd naar ben.

Vanavond live meegemaakt in de Paradijskerk Rotterdam: absoluut het beste concert dit jaar en gaat sowieso hoog scoren in mijn all-time lijst. Wat was dit goed zeg. Maandag in Amsterdam... ik zou zo weer gaan.

Matthijs72 was er ook bij en filmde het openingsnummer in de Paradijskerk (nog zonder de rest van de band). Later stonden de mensen te dansen in de kerk. Nog niet eerder meegemaakt daar.

Kishibashi - Philosophize In It! Chemicalize With It! @Paradijskerk Rotterdam - YouTube

Hier word ik heel vrolijk van
Zo'n nummer als The Ballad of Mr. Steak heeft een hoog Phoenix gehalte. De virtuose vioolarrangementen geven alles een heel eigen stempel. Een ontdekking!

Leuke muziek , ik was er graag bij geweest in die kerk

Je hebt wat gemist ja

Kishi Bashi @ Paradijskerk Rotterdam 25-10-2014 - YouTube

Een album met twee gezichten. De eerste helft bevat een stel van de leukste popnummers van het afgelopen jaar, maar vanaf Impromptu No 1 wordt het een stuk minder interessant en krijgen we wat gemiddelde tracks voorgeschoteld (op het geweldige In Fantasia na). Bij de meeste luisterbeurten heb ik nummers 6 t/m 10 dan ook geskipt. Deed mij tevens ook denken aan Owen Pallett en Andrew Bird, maar in tegenstelling tot hen zit Kishi Bashi een beetje op de grens tussen kunst en kitsch; erg sullig af en toe (met name The Ballad of Mr. Steak), maar op een originele en vermakelijke manier.

Desalniettemin een leuk album wat precies lang genoeg duurt en maar net aan geen 4* verdiend. Hoop dat hij op zijn volgende werk over de gehele lengte weet te boeien.

Een album wat eigenlijk niet echt past bij mij, maar gehad van mijn zoon, die net een wat andere smaak heeft dan ik. Maar het zou niet goed zijn als dat niet zo was. Een keer bij hem op de achtergrond stond dit album op en dat vond ik beter dan wat er normaal op staat. Dus reageerde ik redelijk enthousiast. Dus op mijn verjaardag dit album + opvolger gehad. Nu vind ik dit album wel leuker dan de opvolger. Het is inderdaad wat kitscherig, maar het vioolspel maakt veel goed. Het is energiek, het enthousiasme spat er van af. Hier en daar hoor ik de Sparks, ook een groep die tegen de kitsch aanzaten, maar een paar onsterfelijke nummers heeft gemaakt. Ik weet niet wat de houdbaarheidsdatum is van dit album, ik heb daar wel mijn twijfels over of het genoeg originaliteit heeft om jaren te overbruggen.
Maar om het zo nu en dan eens op te zetten prima, en als ik het op heb als ik richting werk met de fiets ga doe ik er ook wat sneller over....
En aangezien het een cadeau van zoonlief is, die zijn vader toch mee wil nemen in de moderne muzikale tijd geef ik het drie sterren. De hoes vind ik al drie sterren waard, ik was daar ook redelijk door verrast. Hoewel de hoes de muziek die er te horen valt nou niet echt voorspelt.

Dit is een album dat je om de zoveel tijd blijft opzetten, vooral als het zonnetje weer komt. Mogelijk wordt het ooit een 5