Bethlehem - Sardonischer Untergang Im Zeichen Irreligioser Darbietung (1998)

In tegenstelling tot Dark Metal slaagt Bethlehem met dit album wel in de opzet om duistere en deprimerende muziek te maken. Er is een nieuwe zanger (Marco Kehren) die zich een weg door de nummers krijst, huilt en kermt en er zijn gesproken stukjes toegevoegd. In die stukken valt op dat Cathrin Campen hard en onvriendelijk overkomt. Daarnaast zijn er hier en daar andere geluiden aan dit album toegevoegd, zoals aan het eind van Nexus: daar komt een Zweedse dialoog voorbij, zo uit een lesboek voor die taal geplukt.
Hier en daar klinkt de zang over de top, maar over het algemeen is dit een geslaagde excercitie in het overbrengen van wanhoop en uitzichtloosheid.

4.0*

Dit ziet er beslist interessant uit. Is dat dezelfde Marco Kehren als die van Deinonychus? Als het om overdadig depressief gehuil gaat, dan moet het hem zijn. Overdadig depressief is in deze context een compliment overigens.

Ja, dat is dezelfde Marco Kehren voor zover ik weet. Deinonychus ken ik overigens niet...

Vooral de latere albums zijn erg de moeite waard. Beetje black, beetje doom., een heel klein beetje gothic. Een tikkie knullig, maar vooral heel erg desperaat.