Lynyrd Skynyrd - Twenty (1997)

Niet hun twintigste plaat.

Het is ook niet twintig jaar dat de band bestaat.

Mar het is twinitg jaar geleden dat Ronnie, Steve, Cassie en roadie dean Kilpatrick omkwamen bij een vliegtuigcrash.

Dit is het 4e studioalbum sinds de reunie (Waarvan een een akoestische plaat) en vanaf deze plaat zijn Hughie Thomasson (The Outlaws) en Rickey Medlocke (Blackfoot) de nieuwe leadgitaristen.
Gary Rossington blijft natuurlijk de vaste gitarist.

Verwacht geen gitaarstunterij of lange jams, maar lekkere korte rockers afgewisseld met zoete ballads.

Hoogtepunt is '"Travellin' Man" waarbij de originele zangpartijen van Ronnie vergezeld worden door die van broer Johhny. Kippenvel!

Wow. Geen enkele reactie.

Aangename southern rock plaat met pop-pretenties. Erg geschikt voor de radio dit.

De eerste studioplaat met Hughie Thomasson (Outlaws) en Ricky Medlocke (Blackfoot).

Travelin' Man is gaaf. Hier zingt Johnny een duet met zijn broer Ronnie. De zang van Ronnie is van de liveplaat One More from the Road getrokken.

Opgenomen 20 jaar na de crash...

Nog steeds geen reactie van anderen dan ik. Ik vind het wel wat hebben, zo'n plaat waar ik mezelf zo door verschillende fasen van mijn leven een plaat zie beoordelen.

Blijft een aangename plaat, al waardeer ik het minder goed dan eerst. Uit nostalgie (de plaat is toch alweer 23 jaar oud) toch een ruime voldoende.

Verder is deze plaat meer southern pop-rock dan southern rock.

Laat ik dan de tweede persoon zijn die iets zegt over deze plaat Moet wel bekennen dat het weer een tijdje geleden is dat ik hem voor het laatst heb gehoord. Weet nog goed dat ik hem voor de eerste keer hoorde toen het buiten flink aan het stormen was en dat bij het einde van de plaat de lucht opklaarde voor een prachtige zonsondergang. Met dat heftige onweer leek het net alsof je er in het zuiden van de States zat, daar paste deze muziek perfect bij. Moet toch onderhand al weer een jaar of 10 geleden zijn, waar blijft de tijd

Ik ken nog niet enorm veel albums van Skynyrd, maar hoewel dit een stuk gladder is dan het 70s werk vind ik hem dan toch wel een stukje authentieker dan God & Guns uit 2009. Travelin' Man is voor mij toch ook wel als beste track bijgebleven, maar ook Voodoo Lake, O.R.R. en None of Us Are Free staan me nog wel bij als favorieten.

Thanks voor het onder de aandacht brengen Mssr Renard, toch maar weer eens een keer draaien binnenkort

Deze en Edge of Forever zijn zo erg niet. Beetje glad geproduceerd en wat melige teksten soms. Echte studioplaten zeg maar

Last Rebel is ook wel okay, al heeft ook die plaat wat partyrockers die Skynyrd onwaardig zijn.

En dan hebben we de drie post-crash studioplaten van belang wel gehad.

Gods and Guns is echt vreselijk. Nog gelickter, nationalistisch. Het tegenovergestelde wat Ed King, Allen Collins en Ronnie van Zant met de band wilden. Ik snap niet waarom Gary zich zo heeft laten meeslepen door Johnny en Rickey.

Ik zag ooit een interview met Rickey waarin hij pro-guns is en het echt propageerde, terwijl Ronnie 100% anti-handguns was. Schandalig.

Mijn favorieten op deze plaat: Voodoo Lake, ORR, Home is Where the Heart Is, Blame It On a Sad Song, Berneice, Travellin Man, None of Us Are Free.

Nooit geweten dat er een officiele muziekvideo was opgenomen voor Travelling Man, maar hier is 'ie: https://youtu.be/EhKr3TNaxqc?si=engkg84wlbnKguQW