Concrete Blonde - Mexican Moon (1993)

Dit album krijgt van mij 4,5*.

tjonge, alweer 15 jaar geleden dat ik dit album heb gekocht, was het helemaal vergeten (handig die updates pagina), wat ik nog weet dat ik toendertijd oa. -close to home- een goed nummer vond.
ff in de kast duiken.

Superplaat, wat een heerlijke stem heeft zij.

Mooi album, dat ik toch maar eens in huis moet halen. Deze is m.i toch de meest veelzijdige van Concrete Blonde. Overigens een band die wat ondergewaardeerd is gebleven. Na de prachtige albums Free, Bloodletting en Walkin in London ben ik ze na dit album wat uit het oog verloren. Zijzelf ook heb ik begrepen omdat ze pas weer in 2002 met een album kwamen. Ik heb Mojave in huis gehaald en raakte weer "betoverd" door die zeer eigenzinnige stem van Miss. Napolitano en het gitaarspel van Mr. Mankey.

Als je hebt over mainstream, het kaf van het koren, hoort deze groep echt bij de elite wat mij betreft. Je kunt springen, schreeuwen, doen wat je wilt, je hebt muzikanten en artiesten maar dit zijn, dat wel, serieuze kunstenaars.

Vette rockplaat.

Ik vind het een beetje een stevige versie van Fleetwood Mac.

Gitaarwerk scheurt lekker op deze plaat.

Erg fraaie plaat. Wie daar de hoes van heeft gekozen mag zich wel even een flink potje gaan schamen maar goed. Eigenlijk een band welke veel te onbekend is.

Prachtig, op Jonestown & Close to home alleen maar meeslepende pop/rocksongs vol rauwe emotie.

Dubbel bericht verwijderd

Vandaag voor 2 euro op een rommelmarkt op de kop getikt, ik ken de plaat zeer oppervlakkig en wat ik mij ervan kan herinneren klonk dat niet verkeerd.
Ik ga er eens aandachtig naar luisteren.

Mooi prijsje voor een mooie plaat!

Is wel een groeiertje gebleken voor mij want dit album maakte bij de eerste luisterbeurten nou niet echt veel bij mij los, enfin het kwartje is enigszins gevallen.
De geweldige opener Jenny I Read kan mij bekoren evenals het titelnummer, daarna kakt het wat in met Heal It Up & Jonestown ( met dat gebler van die geschifte Jim Jones met zijn sekte Peoples Temple ).
Daarne pakt de band de draad weer op, er is niets mis met Mevrouw Napolitano haar stemgeluid in ieder geval.
Vooral Close To Home & One Of My Kind springen er nog bovenuit, de dubbele versie van het titelnummer vind ik overbodig en had wat mij betreft niet gehoeven.
topaankoop voor 2 euro.

Weer eens aan enkele luisterbeurten onderworpen deze van Concrete Blonde.
Beklijft allemaal toch wat minder dan ik dacht, blijft een aardig album maar ook niet meer dan dat.
Toch is mij nieuwsgierigheid gewekt om eens wat meer van deze band te beluisteren, dat dan weer wel.