Commodores - Nightshift (1985)

Even leek het erop dat de Commodores het ook zonder Lionel Richie konden redden. De titelsong van dit album, een fraaie ode aan overleden soul-grootheden als Jackie Wilson en de toen nog maar kort verscheiden Marvin Gaye, werd - althans bij ons in de Lage Landen - de grootste hit die ze ooit hadden.

Daarmee zijn echter meteen de weinige hoogtepunten van het bijbehorende album wel genoemd. Want helaas werd deze plaat in het muzikale rampjaar 1985 uitgebracht en dat is te horen ook. Veel synths en drummachines, die anno 2018 bijzonder gedateerd klinken. Als ze dat elektronische geweld nog een beetje weten in te tomen, zoals op de titelsong en andere ballad-achtige stukken, is de schade nog wel te overzien. Zo is The woman in my life in al zijn voorspelbaarheid een nummer dat in de Richie-era niet had misstaan.

Maar zodra de elektronica uit de bocht giert, zoals in de opener en tweede single Animal instinct, gaat het helemaal mis. Dan helpt ook het feit dat ze in de van Heatwave overgekomen J.D. Nicholas een behoorlijk goede vervanger voor Richie als leadvocalist hebben gevonden, ook niet meer. Wat rest is een zeer matig plaatje. Ik volg het advies van track nummer 6 dan ook.niet op...

84 t/m 86 zijn mijn ultieme top 40 jaren (met het hoogste percentage nummers waar ik een fijn gevoel van jeugdsentiment van krijg). Nightshift hoort daar zeker bij! Maar ik geloof je direct dat het album verder niet de moeite van het checken is. Voor mij is het toch een andere band zonder Lionel.

Weet nog heel goed dat ik net een nieuwe tuner had geïnstalleerd en toen ging ik luisteren naar de cd-show van de Tros (Wim van Putten). Op de radio klonk toen Nightshift en ik was volkomen overweldigd door kwaliteit van het geluid, de dynamiek. Vormde voor mij toen de aanleiding om 1,5 jaar na verschijning de Philips CD 200 aan te schaffen, voor de helft van de introductieprijs. Niks muzikaal rampjaar, mijn eerste cd-speler

Nee geen brickhouse of too hot a trot
Maar wel degelijke smooth pop
Is best lekker om tussendoor te horen
Ook het nummer " janet" is heel aardig

Nou vooruit, laat ik er maar een soortgelijke ontboezeming tegenaan gooien. Mijn eerste CD-speler kocht ik 'pas' in 1987, maar ik kan me herinneren dat mijn ogen voor de mogelijkheden van kraakhelder digitaal geluid werden geopend in 1985. Immers, voordat ik een speler aanschafte, had ik al een tiental CD's gekocht. Ook bij mij was het Wim van Putten die mij wees op de opnamekwaliteiten van de albums Boys and girls van Bryan Ferry en Shamrock diaries van Chris Rea. En die behoorden dan ook - ik denk een jaar later, want ik begon in '86 CD's te kopen - tot mijn eerste digitale aankopen.

Dat waren inderdaad prachtige producties, en daar had 1985 er veel van. In dat opzicht was het allerminst een rampjaar, en ik denk dat het puur muzikaal ook allemaal wel meeviel. Wat ik echter ook merkte, is dat er rond die tijd een stevige toename was van machinaal aangestuurde producties, die ondanks hun ruimtelijke karaker allesbehalve levendig klonken. Dat kwam door drummachines en synthbassen, die vaak onnatuurlijk hard in de mix stonden.
Vooral de dance-, soul- en R&B-sector hadden daar last van, en dat soort producties begon ik van meet af aan vervelend te vinden. Het zou in de navolgende jaren alleen maar erger worden, al blijven de jaren tachtig door de bank genomen heilig als je ziet wat er in het nieuwe millennium aan geluidstechnische bagger is geproduceerd (en ook hier geldt: natuurlijk zijn er zat uitzonderingen).

On-topic: deze plaat van de Commodores is met name op de drukke nummers een goed voorbeeld van die muzikale en productietechnische verarming. Maar zoals ik al schreef, in de rustige nummers valt het nog wel mee. En de titelsong blijft natuurlijk een eighties-topper. Maar voor mijzelf was het veelzeggend dat ik dit album wel op LP heb, maar nooit de moeite heb genomen om het op CD aan te schaffen. Grappig: tegenwoordig zouden veel muziekliefhebbers dat omdraaien als ze een album maar zo-zo zouden vinden.

Twee sterren is trouwens wel erg streng, bedenk ik me nu. Vooruit, ik doe er een halfje bij. Maar het is nog steeds geen voldoende.

Heerlijk juist die "blikken" producties, maar dat begon dan ook zo'n beetje tijdens mijn introductie in de actieve muziek beluisterwereld. Animal Instinct vind ik toffer dan Nightshift, ook al vind ik dat ook een mooie song. Janet is dan weer een rustiger nummer maar wel met een drumcomputer. Ook een hoogtepunt van dit album. De rest moet ik maar snel eens gaan beluisteren (of juist niet, als ik je commentaar zo teruglees ).

Toch maar gewoon doen, hoor. Ik vind dat ik achteraf ook wel erg hard geweest ben in mijn commentaar op dit album. Komt misschien omdat ik het zo anders vind klinken dan de seventies-albums van The Commodores, die ik best wel koester.
En als iemand die ook heeft genoten van de jaren tachtig valt het met dat 'muzikale rampjaar 1985' ook best mee. Er werden in die jaren - zeker in vergelijking met de 21ste eeuw - best heel veel mooie producties afgeleverd. Niet voor niets refereer ik in bovengenoemde post ook aan die albums van Chris Rea en Bryan Ferry, en die vind ik na al die jaren nog steeds geweldig, zowel qua sound als qua muzikale kwaliteit. Het kan dus best. En Nightshift is natuurlijk ook wel een 80's-toppertje. Nog even en ik verhoog deze naar drie sterren...