Gary Numan - Jagged (2006)
mijn stem
25 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Electronic
Label: Cooking Vinyl
-
Pressure (5:19)
-
Fold (5:47)
-
Halo (4:17)
-
Slave (6:02)
-
In a Dark Place (6:06)
-
Haunted (5:31)
-
Blind (7:01)
-
Before You Hate It (5:14)
-
Melt (5:18)
-
Scanner (6:02)
-
Jagged (5:27)
0
geplaatst: 14 mei 2006, 15:42 uur
MadMaster schreef:
Voor de liefhebbers:
http://www.dimeadozen.org
Gary Numan
May 9, 2006
Paradiso
Amsterdam, The Netherlands
Do not encode this recording to MP3, OGG, WMV or any other lossless format!!!
Screw you if you do!!!
Coverart included.
Voor de liefhebbers:
http://www.dimeadozen.org
Gary Numan
May 9, 2006
Paradiso
Amsterdam, The Netherlands
Do not encode this recording to MP3, OGG, WMV or any other lossless format!!!
Screw you if you do!!!
Coverart included.
Ik heb geprobeerd me te registreren, maar er schijnen teveel gebruikers te zijn. Iemand een idee hoe ik dit toch kan horen??? Ik zou het concert HEEEEEL graag nog eens willen horen. Bovendien kon 1 van mijn broers er door omstandigheden niet bij zijn, terwijl ik door ZIJN toedoen sinds 1979 fan ben. Het zou leuk zijn als hij een idee kreeg wat hij moest missen.
0
geplaatst: 15 mei 2006, 23:46 uur
Het is gelukt. THANX A MILLION MadMaster (whoever you are). Ik moest eerst ook nog op zoek naar 'n FLAC encoder/decoder, maar heb inmiddels het hele concert gehoord. De geluidskwaliteit is ook bijzonder goed, gegeven de omstandigheden. Ik heb wel eens opnames gehoord, die knap beroerd waren, maar dit klinkt best goed. In ieder geval acceptabel. Nogmaals THANX!!!!
0
geplaatst: 27 mei 2006, 21:47 uur
Ik kende Gary Numan in het geheel niet, maar heb mij op basis van het hoge stemgemiddelde alhier aan deze plaat gewaagd. Nieuwe muziek ontdekken is voor mij namelijk de belangrijkste reden om hier rond te struinen. In dit geval heeft mij dat mijn eerste echte zeperd opgeleverd. Hoe ik mijn best ook heb gedaan, een weldadige streling voor het gehoor wil dit maar niet worden. Integendeel, bijna 70 minuten lang hoor ik alleen maar afstotelijke, baggervette, dreinerige, a-melodieuze synthesizerklanken en vlakke, synthetische drums met daarover heen een kleurloze, vervormde, afstandelijke zangstem, vaak fluisterend en murmelend en in ieder geval altijd onnavolgbaar. Het geheel klinkt loodzwaar, dreigend en donker, zodanig dat je Joy Division als een vrolijk carnavalsbandje ervaart. Ik zou de teksten op internet moeten opzoeken, want ik heb geen idee waar de nummers over gaan. In letterlijk alle nummers haalt hij hetzelfde trucje uit door steeds weer verstilde momenten in te lassen. Door de eentonigheid van de songs is deze plaat bijna niet in 1x keer uit te zitten, zo saai. Ik wil nog net niet zover gaan om dit anti-muziek te noemen, maar veel scheelt het niet. 1*
0
geplaatst: 28 mei 2006, 18:23 uur
nou nou Edwin,....voordat je dit schrijft,...moet je toch eerst eens iets meer weten van Numan en begin dan eens bij het begin,....en als jij dan zo.n muziekliefhebber bent,waarom ken je hem dan niet??????
probeer Are 'friends' electric eens misschien begint je dan iets meer te dagen
probeer Are 'friends' electric eens misschien begint je dan iets meer te dagen
0
geplaatst: 29 mei 2006, 00:14 uur
la-fleur schreef:
....en als jij dan zo.n muziekliefhebber bent,waarom ken je hem dan niet??????
....en als jij dan zo.n muziekliefhebber bent,waarom ken je hem dan niet??????
Niemand is in staat om alle muziek te kennen die ooit is uitgebracht. Ik had misschien iets duidelijker moeten zijn. Ik heb mij nooit eerder in zijn muziek verdiept, van naam ken ik hem wel degelijk. Ik heb bijvoorbeeld een plaat van John Foxx in huis. Volgens Oor's Popencyclopedie noemt Gary Numan hem zijn grootste inspiratiebron. Numan is op zijn beurt ook weer een inspiratiebron geweest voor vele anderen. Maar zoals gezegd vind ik deze specifieke plaat van hem geen aangename luisterervaring, te zwaar en te claustrofobisch. Ik denk oprecht dat er maar een heel beperkt publiek is die dit kan verdragen. Dat neemt niet weg dat ik zijn oudere werk misschien wel kan waarderen. De single "Are Friends Electric" klinkt mij inderdaad wel bekend in de oren. Ik ben dus ook zeker benieuwd naar zijn succesvolste albums Telekon en The Pleasure Principle. Daar hoor je me binnenkort dan wel over.
0
geplaatst: 29 mei 2006, 20:47 uur
Edwin schreef:
Niemand is in staat om alle muziek te kennen die ooit is uitgebracht. Ik had misschien iets duidelijker moeten zijn. Ik heb mij nooit eerder in zijn muziek verdiept, van naam ken ik hem wel degelijk. Ik heb bijvoorbeeld een plaat van John Foxx in huis. Volgens Oor's Popencyclopedie noemt Gary Numan hem zijn grootste inspiratiebron. Numan is op zijn beurt ook weer een inspiratiebron geweest voor vele anderen. Maar zoals gezegd vind ik deze specifieke plaat van hem geen aangename luisterervaring, te zwaar en te claustrofobisch. Ik denk oprecht dat er maar een heel beperkt publiek is die dit kan verdragen. Dat neemt niet weg dat ik zijn oudere werk misschien wel kan waarderen. De single "Are Friends Electric" klinkt mij inderdaad wel bekend in de oren. Ik ben dus ook zeker benieuwd naar zijn succesvolste albums Telekon en The Pleasure Principle. Daar hoor je me binnenkort dan wel over.
(quote)
Niemand is in staat om alle muziek te kennen die ooit is uitgebracht. Ik had misschien iets duidelijker moeten zijn. Ik heb mij nooit eerder in zijn muziek verdiept, van naam ken ik hem wel degelijk. Ik heb bijvoorbeeld een plaat van John Foxx in huis. Volgens Oor's Popencyclopedie noemt Gary Numan hem zijn grootste inspiratiebron. Numan is op zijn beurt ook weer een inspiratiebron geweest voor vele anderen. Maar zoals gezegd vind ik deze specifieke plaat van hem geen aangename luisterervaring, te zwaar en te claustrofobisch. Ik denk oprecht dat er maar een heel beperkt publiek is die dit kan verdragen. Dat neemt niet weg dat ik zijn oudere werk misschien wel kan waarderen. De single "Are Friends Electric" klinkt mij inderdaad wel bekend in de oren. Ik ben dus ook zeker benieuwd naar zijn succesvolste albums Telekon en The Pleasure Principle. Daar hoor je me binnenkort dan wel over.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Numan's muziek is ook niet altijd even toegankelijk. Ik denk dat Telekon en TPP een heel stuk gemakkelijker weggewerkt kunnen worden. Maar "The Serpent's Egg" van Dead Can Dance lijkt me ook niet bijzonder toegankelijk, terwijl dit favoriet is bij jou. Dat is dan wel weer moeilijk (maar niet onmogelijk) te begrijpen.
0
geplaatst: 29 mei 2006, 21:59 uur
mystery schreef:
Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Numan's muziek is ook niet altijd even toegankelijk. Ik denk dat Telekon en TPP een heel stuk gemakkelijker weggewerkt kunnen worden. Maar "The Serpent's Egg" van Dead Can Dance lijkt me ook niet bijzonder toegankelijk, terwijl dit favoriet is bij jou. Dat is dan wel weer moeilijk (maar niet onmogelijk) te begrijpen.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Numan's muziek is ook niet altijd even toegankelijk. Ik denk dat Telekon en TPP een heel stuk gemakkelijker weggewerkt kunnen worden. Maar "The Serpent's Egg" van Dead Can Dance lijkt me ook niet bijzonder toegankelijk, terwijl dit favoriet is bij jou. Dat is dan wel weer moeilijk (maar niet onmogelijk) te begrijpen.
Ik heb waarschijnlijk ook niet de meest logische keuze gemaakt om met deze CD van Numan te beginnen. Ik heb wel de recensies op internet gelezen en die variëren van goed tot een meesterwerk. Ik wil dus best aannemen dat deze plaat in zijn genre heel goed is. Daarom heb ik het ook serieus geprobeerd, maar na een paar nummers gaat de grauwe, verstikkende logheid en het gebrek aan variatie mij enorm tegenstaan. En dan is 66 minuten een hele zit. Het past kennelijk niet in mijn "systeem"
. DCD is inderdaad ook voor lang niet iedereen weggelegd, maar vind ik toch een stuk lichter verteerbaar dan dit. De betoverend mooie melodieën en zanglijnen van Lisa Gerrard nestelen zich toch vrij makkelijk in mijn hoofd.
0
geplaatst: 1 juni 2006, 19:52 uur
Edwin schreef:
DCD is inderdaad ook voor lang niet iedereen weggelegd, maar vind ik toch een stuk lichter verteerbaar dan dit. De betoverend mooie melodieën en zanglijnen van Lisa Gerrard nestelen zich toch vrij makkelijk in mijn hoofd.
DCD is inderdaad ook voor lang niet iedereen weggelegd, maar vind ik toch een stuk lichter verteerbaar dan dit. De betoverend mooie melodieën en zanglijnen van Lisa Gerrard nestelen zich toch vrij makkelijk in mijn hoofd.
Toegegeven: Host of Seraphim is briljant (zie mijn reactie op "Passage In Time").
Wellicht zou je met Numan-albums ook kunnen beginnen met Dance of I, Assassin en niet te vergeten Replicas. Allemaal een stuk lichter/luchtiger en ook veel melodietjes die zich makkelijk in je hoofd kunnen nestelen.
0
jean maurice
geplaatst: 10 augustus 2007, 20:11 uur
geweldige artiest!!!!en zo baanbrekend voor electro/wave muziek, en nog steeds erg actief, een prachtige duistere plaat is dit naar mijn mening een hoogstandje in het euvre van Numan
0
geplaatst: 15 februari 2013, 14:19 uur
Edwin schreef:
. Integendeel, bijna 70 minuten lang hoor ik alleen maar afstotelijke, baggervette, dreinerige, a-melodieuze synthesizerklanken en vlakke, synthetische drums met daarover heen een kleurloze, vervormde, afstandelijke zangstem, vaak fluisterend en murmelend en in ieder geval altijd onnavolgbaar. Het geheel klinkt loodzwaar, dreigend en donker
. Integendeel, bijna 70 minuten lang hoor ik alleen maar afstotelijke, baggervette, dreinerige, a-melodieuze synthesizerklanken en vlakke, synthetische drums met daarover heen een kleurloze, vervormde, afstandelijke zangstem, vaak fluisterend en murmelend en in ieder geval altijd onnavolgbaar. Het geheel klinkt loodzwaar, dreigend en donker
Ah dit klinkt als een aanbeveling
Overigens draait de cd nu rond want voor die 4,99 kon ik deze niet laten liggen
Een goede live tip is overigens dit album: Gary Numan - Scarred (2003)
0
geplaatst: 3 januari 2017, 14:26 uur
Wat een heerlijk zwaar en mistroostig geluid weet Gary ook hier weer neer te zetten.
Zo af en toe duik ik in het verleden van een min of meer vergeten artiest uit het grijze verleden. De komende tijd zal deze eer aan Gary Numan te beurt vallen. Ik wist niet eens dat de goede man nog bezig was totdat ik de vorige week Splinter (Songs From A Broken Mind) ontdekte. Wat een supergave ontdekking was dit!
De eerste singletjes van Numan liggen hier nog altijd in de kast. Deze gaan wat mij betreft de komende tijd gezelschap krijgen van een aantal van de beste albums van deze electro/wave klankkunstenaar.
In A Dark Place...johoooo
Zo af en toe duik ik in het verleden van een min of meer vergeten artiest uit het grijze verleden. De komende tijd zal deze eer aan Gary Numan te beurt vallen. Ik wist niet eens dat de goede man nog bezig was totdat ik de vorige week Splinter (Songs From A Broken Mind) ontdekte. Wat een supergave ontdekking was dit!
De eerste singletjes van Numan liggen hier nog altijd in de kast. Deze gaan wat mij betreft de komende tijd gezelschap krijgen van een aantal van de beste albums van deze electro/wave klankkunstenaar.
In A Dark Place...johoooo
0
geplaatst: 9 maart 2023, 00:10 uur
Edwin schreef:
Ik kende Gary Numan in het geheel niet, maar heb mij op basis van het hoge stemgemiddelde alhier aan deze plaat gewaagd. Nieuwe muziek ontdekken is voor mij namelijk de belangrijkste reden om hier rond te struinen. In dit geval heeft mij dat mijn eerste echte zeperd opgeleverd. Hoe ik mijn best ook heb gedaan, een weldadige streling voor het gehoor wil dit maar niet worden. Integendeel, bijna 70 minuten lang hoor ik alleen maar afstotelijke, baggervette, dreinerige, a-melodieuze synthesizerklanken en vlakke, synthetische drums met daarover heen een kleurloze, vervormde, afstandelijke zangstem, vaak fluisterend en murmelend en in ieder geval altijd onnavolgbaar. Het geheel klinkt loodzwaar, dreigend en donker, zodanig dat je Joy Division als een vrolijk carnavalsbandje ervaart. Ik zou de teksten op internet moeten opzoeken, want ik heb geen idee waar de nummers over gaan. In letterlijk alle nummers haalt hij hetzelfde trucje uit door steeds weer verstilde momenten in te lassen. Door de eentonigheid van de songs is deze plaat bijna niet in 1x keer uit te zitten, zo saai. Ik wil nog net niet zover gaan om dit anti-muziek te noemen, maar veel scheelt het niet. 1*
Ik kende Gary Numan in het geheel niet, maar heb mij op basis van het hoge stemgemiddelde alhier aan deze plaat gewaagd. Nieuwe muziek ontdekken is voor mij namelijk de belangrijkste reden om hier rond te struinen. In dit geval heeft mij dat mijn eerste echte zeperd opgeleverd. Hoe ik mijn best ook heb gedaan, een weldadige streling voor het gehoor wil dit maar niet worden. Integendeel, bijna 70 minuten lang hoor ik alleen maar afstotelijke, baggervette, dreinerige, a-melodieuze synthesizerklanken en vlakke, synthetische drums met daarover heen een kleurloze, vervormde, afstandelijke zangstem, vaak fluisterend en murmelend en in ieder geval altijd onnavolgbaar. Het geheel klinkt loodzwaar, dreigend en donker, zodanig dat je Joy Division als een vrolijk carnavalsbandje ervaart. Ik zou de teksten op internet moeten opzoeken, want ik heb geen idee waar de nummers over gaan. In letterlijk alle nummers haalt hij hetzelfde trucje uit door steeds weer verstilde momenten in te lassen. Door de eentonigheid van de songs is deze plaat bijna niet in 1x keer uit te zitten, zo saai. Ik wil nog net niet zover gaan om dit anti-muziek te noemen, maar veel scheelt het niet. 1*
Maar gelukkig noem je het wel onnavolgbaar.. Dat vind ik ook.
* denotes required fields.
* denotes required fields.