Dr. Hook - Pleasure & Pain (1978)

Wat vreemd dat hier nog geen berichtje staat. Dit album verkocht indertijd heel goed vanwege de hits 'When you're in love with a beautiful woman' en 'Sharing the night together'.
Als je in die tijd de radio aanzette, kwamen ze continu voorbij. Veronica zond op t.v. toen een registratie van een Dr. Hook concert uit waarin alle grote hits tot dan toe voorbij kwamen. De bandleden maakten ook grapjes tussendoor.

Ik maakte kennis met Dr. Hook in 1982, dat jaar kreeg ik voor mijn verjaardag mijn eigen radio-cassetterecorder. Een van de 1ste liedjes die ik opnam was; Baby, makes her blue jeans talk. Sindsdien heeft dat nummer dus ook een ietwat nostalgisch gevoel voor mij. Maar goed, Dr. Hook had toen al zijn sporen ruimschoots verdiend en heeft aardig wat bekende nummers op diens naam staan.
De band schuurt op dit album, vooral op kant A, tegen de discotijdperk aan uit die tijd, toegevoegd met hun eigen vleugje rock. Sharing the Night Together en When You're in Love..., zijn daar m.i een voorbeeld van. Verders hebben de nummers van dit album een soort van gevoel over zich, dat ze zich goed geleend zouden hebben voor uitvoering door nederlanstalige artiesten; Koot & de Bie en Gerard Cox bijvoorbeeld, die zouden er zo hun eigen melancholie er aan toegevoegd kunnen hebben.
De rustige ballads leunen tegen easy listening aan en hebben een zweem van Carpenters over zich. Al bij al een leuke plaat om zo te draaien tijdens een regenachtige zondag. Maar veel pit heeft het niet, of het zou Dooly Jones moeten zijn.

Het is een beetje voorbij met de country op dit album. Het nummer When You're in Love With a Beautiful woman werd pas hier een grote hit. (en niet ten tijde van A Little Bit More.)
Pleasure & Pain is ook het laatste album van Dr. Hook in mijn collectie.
De A-kant heeft naar mijn smaak alleen aan Sharing the Night Together en Storms Never Last aardige nummers. Op de B-kant is het allemaal goed te doen. Clyde heeft inderdaad dat vleugje rock dat je soms ook in hun muziek tegenkomt. Dooly Jones (over een ongewenst kind) is nog het sterkste nummer. De smartlap I Gave Her Comfort is weer prachtig en You Make My Pants Want to Get Up and Dance is een bekende klassieker.

Al vanaf Sylvia's Mother ken ik deze groep en ben altijd fan geweest van de stem van Ray Sawyer met de snik erin.
Dit album haalde in 1979 zowaar de derde plaats in de LP Top-50.
Te danken aan de singles Sharing The Night Together (gaat wel) en When You're In Love With A Beautiful Woman (blijf ik een mooi nummer vinden).
Disco hoor ik er niet echt in en al helemaal niet op kant 1.
Daar staan nl. weer 2 van die prachtige ballads van Shel Silverstein op en wel Sweetest Of All en Knowing She's There (met gitaarsolo!) door Ray weer prachtig gezongen.
Deze zijn overigens wel op het randje van klef en kitsch.
Hetzelfde geldt voor Storms Never Last, ook een mooi rustig nummer.
Op kant 2 vinden we dan nog een alleszins acceptable cover van Clyde van JJ Cale en het atypische voor Dr. Hook, maar erg goede Dooley Jones.
I Gave Her Comfort is weer een mooie Silverstein-ballad en You Make My Pants kennen ook veel mensen en heeft wel wat disco-invloeden. Grappig nummer.
Lang niet gehoord deze, maar viel niet tegen.
Op vinyl.

Een echt Ray Sawyer-album, het is me niet opgevallen dat Dennis Locorriere hier lead-zang verzorgt. Geen gekke stemmetjes zoals dat vroeger wel eens het geval was met (mede) oprichter George Cummings nog in de gelederen. In die tijd werden er nogal eens, al dan niet aan drugs ontsproten, erg van het smartlap-repertoire afwijkende nummers op de plaat gezet. Het was natuurlijk niet alleen smartlap bij Dr. Hook, men speelde ook rock met country-invloeden, maar er werd dus wel veel 'gefreakt.' Vroeger werd er ook wat afgelachen bij Dr. Hook met Bankrupt als hoogtepunt. Daarna vertrok Cummings en werd de stijl wat serieuzer. Van oorsprong is het een vriendengroep die na het debuut uitgebreid werd tot zevental en die verder weinig verloop in de bezetting heeft gehad. Pleasure & Pain is qua composities toch vrij stabiel en straalt meer rust uit dan het nog niet helemaal van 'balorigheid' ontdane A Little Bit More uit 1976 (plaat die er tussen zit ken ik niet). Kant A is sterker dan ik dacht en op de B-kant is het van oudsher genieten met Clyde, Dooley Jones en I Gave Her Comfort. All the Time in the World is als bonustrack toegevoegd; staat wel op de Amerikaanse en de Nederlandse persing, maar dan weer niet op de Canadese.