Jacques Brel - Brel (1977)

Sla 'Les F....' en 'Le Lion' over en je hebt een schitterende plaat.
De bonus tracks zijn, na al die jaren wachten, ontgoochelend.

Daar ben ik het oneens mee. Prachtige plaat, en de bonustracks zijn bijzonder geslaagd, zeker La Cathédrale. Mooi afscheid van een stervende dichter...

Peerke, ik ga akkoord, al vind ik "Les F..." nog wel goed, vooral voor zijn funky aanpak à la Gainsbourg (ok, dat "nazi's pendant les guerres, catholiques entre les deux"-gezeik had echt niet gemoeten van mij, maar ja, dat was Brel, zeker?; of is dat ook een vleugje Gainsbourg, al die controverse? ).

Maar het is, voor mij, Brels ultieme statement: "Jojo", "Voir Un Ami Pleurer", "Jaurès" en het meesterwerk "Orly". Tot tranen toe bewogen, elke keer ik dat nummer hoor: twee geliefden die mekaar op het station voor de laatste keer zien. Het heeft mij over lichte tienerdepressies, kalverliefdes en de dood van mijn grootvader geholpen, een uitgeweken Gille (jaja, uit Binche!) die Brel nog liever had dan Aznavour (al gaf hij het nooit toe, en noemde hij hem steevast Jacques Brul), en die ik raar genoeg associeer met dit in muziek omgezette stukje pure poëzie.

Maar dus, long story short: klein meesterwerkje. Een 4,5, en met een beetje geluk ooit nog wel 5. Zou je ooit één Franstalige plaat kopen, laat het dan alsjeblieft deze zijn.

In 1 woord Goddelijk!!!!!!!!!!!!!

Brel's zwanezang .... maar wàt voor een zwanenzang.... Meesterlijk album dat bol staat van must haves, dus wie het Franse chanson en in het bijzonder Brel een warm hart toedraagt.... nou ja, die heeft die plaat al eeuwen!
Voir Un Ami Pleurer, Les Marquises, Le Bon Dieu, het scherpe Les F.... (les Flamingants!), La Cathédrale.... dit album bulkt van prachtige chansons. Brel was dan ook een meesterlijk verteller.

allerlaatste en allerbeste album van belgie's allergrootste , er zijn geen woorden voor om de pracht te beschrijven van bvb : voir un ami pleurer , maar alle tracks zijn supermooi , een must voor iedere chanson liefhebber en wat een emotie !!!!!

zeker 10/10

Geweldig album. De muziek en zijn zang weten je al te ontroeren. Helaas.. nee gelukkig (!) is het in het Frans. Een taal die ik maar héél mondjesmaat spreek. Dat maakt het uitzoeken van de teksten en ze een beetje proberen te vertalen een leuke bezigheid, en zorgt er tevens voor dat ik heel aandachtig naar de plaat ga luisteren.

Heb een 10cd box van Brel van mijn pa 'geleend'. Tijdloos.

Sorry, maar ik vind dit echt vreselijk! Ik heb het album geluisterd vanwege de hoge waardering. Sorry dat ik het gemiddelde omlaag trek!

Wat had je verwacht dan? Een mannelijke variant van Kate Ryan?

Anyway, ik ken het album al een tijd en vind ‘m alles behalve vreselijk. De eenvoud is gelijk de kracht van het album. Een album dat geschikt is om gewoon te beluisteren maar ook op de achtergrond perfect tot z’n recht komt. Zo gaat het bijvoorbeeld van het ingetogen en prachtige ‘La ville s'endormait’ naar het opzwepende ‘Viellir’ . Er is eigenlijk zoveel variatie binnen dit album te vinden waardoor een album als deze interessant blijft.

Mooiste liedjes op dit album vind o.a. ‘Le bon dieu’, ‘Les F…’ (niet onderschatten, dit funky buitenbeentje!), ‘Orly’, ‘Voir un ami pleurer’ (prachtig pianowerk!) maar ook het easy listening/ballroomachtige ‘Le lion’, ‘Mai’ dat ook nog een vleugje gypsymuziek over zich heen heeft gekregen en ‘Le cathédrale’. Maar ook alle andere nummers mogen er uiteraard zijn. Muziek om bij ontspannen… dat is dit album.

Nee dat niet maar omdat het een zeer hoge beoordeling had, ging ik het toch luisteren. Alleen hou ik totaal niet van chansons en dit wordt dus ook niet mijn favoriete album, sorry!

Je hoeft je niet ervoor te verontschuldigen hoor. 't Is jouw eigen smaak. Net zoals ik wél van chansons houdt.

Via grote omwegen kom ik bij dit album. Staat al weer jaren in de kast te rotten (heb bepaalde periodes te veel muziek gekocht), maar de hoge waardering van een aantal mume autoriteiten heeft mij doen besluiten dat deze zeer snel weer op de platenspeler moet belanden! Reactie komt nog!

En ja Emile, je moet je wel verontschuldigen. Een maal een album beluisteren geeft je geen enkel idee van de waarde of schoonheid van een album. Dus hup, terug, en eerst netjes 5 tot 8 keer dit album luisteren over een periode van minstens 3 maanden en dan terug komen. Of niet stemmen.

(Nu al mijn excuses voor de harde toon, maar wordt een beetje van mensen die oordelen op basis van één luisterbeurt...)

Jacques Brel.. Ik ken 'm wel, vorig jaar nog heel wat platen van opgeduikeld, als ik me niet vergis. Deze blijft daarvan het meeste bij, en ik heb 'm nog eens opgelegd. Prachtige plaat, eigenlijk. Mijn landgenoot moet met deze plaat niet veel onderdoen voor 'Histoire de Melody Nelson' van Gainsbourg, naar mijn mening.

Brel's zwanezang. Hij heeft blijkbaar enkele van zijn beste chansons voor laatst bewaard, zoals het hartverscheurende Orly en het heerlijk dromerige Les Marquises.

Het boeiendst van je bericht vind ik de goede uitleg van waarom je dit vindt.

Ik houd totaal niet van hardrock. Het verstandigste lijkt mij dan dat ik befaamde hardrockplaten niet met een één ga waarderen.

Stel je voor dat vegetariërs op Iens.nl alle BBQ- en Grill-restaurants van Nederland met een één gingen beoordelen, omdat ze toevallig totaal niet van vlees houden. Beetje raar toch, niet? En doet afbreuk aan de gegeven waarderingen van mensen die in een bepaald genre geïnteresseerd zijn en het leuk vinden om onderbouwde meningen en waarderingen te vernemen.

Onzinnige vergelijking, je moet toch eerst iets luisteren voordat je weet of je er wel iets of niets aan vindt. Hij geeft toch al aan dat het gemiddelde zijn aandacht trok? Blijkbaar had hij geen idee wat voor muziek te verwachten. Je vergelijking zou wel opgaan als hij nu het hele oeuvre van Brel af zou gaan.

Ben het wel met je eens dat iets meer uitleg wenselijk zou zijn geweest.

edit: zie nu pas dat dit een wat oude koe is van Emile, bericht van meer dan een jaar terug...

Mooi album dit, ook al steken de eerste twee nummers torenhoog boven de anderen uit.

Uit een nalatenschap van 'iemand' een paar honderd lp's mogen erven. Dat krijg je als je bekent staat als de man die nog 'plaatjes' draait. Enkele juweeltjes w.o. deze van Jacques Brel. Ken wel enkele nummers van hem maar wat heerlijk om een heel album zo op vinyl te beluisteren. Ben de komende weken zoet met selecteren, schoonmaken en luisteren.

Oeps bekend met "t" in bovenstaand commentaar. Slip van de I-Pat

De zwanenzang van deze ze grote zanger. De blauwe lp. En wat een prachtig album, wat staan er mooie klassiekers op. Voor un ami peuren, les Marquise, Vieillir..... Jacques wist dat hij niet lang meer te leven had en dit was zijn testament. En daarna is hij een inspiratiebron geworden voor heel veel artiesten, zijn passie, zijn niets ontziende teksten en onsterfelijke muziek.

beaster1256zegt Niet alleen van België; wat dacht je van het continent? en dan nog, wie zou ik dan voor moeten laten gaan? Frank Sinatra? Ik dacht het niet. Anyway ik heb nog een lichte voorkeur voor zijn 'Çes gens la'-album uit 1966. Wel is dit album op momenten het meest aangrijpende plaatwerk dat ik ken, zo overduidelijk zit de dood Brel op zijn hielen en zo onsterfelijk weet hij dit te verklanken. 'Les F...' is vooral interessant; om je op je sterfbed nog zo kwaad te maken over de Flaminganten. Ik vond altijd wel frappant aan Brel hoe hij zijn eigen stijl aanhield terwijl links en rechts Elvis en The Beatles voorbij trokken. Op dit nummer dan eindelijk een elektrisch funky gitaartje; het is goed evenwel dat het op dat vlak daarbij bleef.

Als één van de weinigen is Brel boven het chanson uit getrokken en is hij met b.v Billie Holliday de genres ontstegen, tot ergens halverwege de goden. Brel is een mythe. Bij het overlijden van David Bowie en Scott Walker - die op zijn minst toch medeverantwoordelijk zijn voor deze verheffing - nog een aardige anekdote. Bowie wilde de meester in 1973 graag in Parijs ontmoeten. Het kwam er niet van. Volgens een Brel biograaf zou hij gezegd hebben “Hoe kan zo’n homo denken dat ik hem zou willen zien?” (Bowie's appetite voor vooral vrouwelijk schoon nogal onderschattende). Wat dat betreft was hij genadiger voor onze Liesbeth List, die hij persoonlijk een gouden plaat van haar Brel-covers kwam overhandigen in kasteel Groeneveld in Baarn.

Het zou overigens ook een hoogst ongemakkelijke ontmoeting geweest zijn. Brel sprak nagenoeg geen Engels en Bowie nagenoeg geen Frans en het lijken me ook geen "handen-en-voeten-small-talkers". Bowie overzag de grootsheid van Brel in zijn discipline en genre volledig, maar of dat andersom ook zo was is maar de vraag. Uiteindelijk bleken ze naast een onconventionele/antiburgerlijke inslag in songwriting & performance toch veel meer gemeenschappelijk te hebben; een enigszins bewerkelijke aanvliegroute, interesse in film en musical, afscheid van het podium (en het publieke bestaan) en een muzikale rentree met letterlijk een muzikaal testament - waarbij de zorgwekkende toestand van de schepper effectief van de pers en het publiek werd weggehouden. Eén verschilletje ook; Bowie stierf als ('burgerlijke') echtgenoot (Iman)/huisvader (Lexi), waar Brel de nodige schepen achter zich had verbrand door er met Maddly vandoor te gaan naar Les Marquises. Al bleef zijn vrouw 'Miche' Brel's maitresse Maddly afwisselen in de wake aan zijn sterfbed in Parijs. Ook hebben de 3 dochters Brel nooit al teveel uit de school geklapt over hun afwezige vader. Rancune zal er zeker (geweest) zijn, maar wordt er niet minder op door deze te delen met de pers. De mythe Brel werd er alleen maar groter door.

"Quasi intellectuele muziek, net zoals Jacques Brel etc. Klinkt voor geen ene meter", las ik bij Rosalia haar Lux dus ben sindsdien in Brel gegaan. En wat een fantastische plaat is dit toch. Ik begrijp wel dat je zonder de taal te kunnen veel mist.