Jill Barber - Fool's Gold (2014)

Debuut For All Time was prachtig en daarna ging het al snel mis. Toch maar weer eens proberen dan en ik kan er simpel over zijn: aan één Katie Melua hebben we genoeg.
Jammer, maar Jill Barber gaat 'em niet meer worden vrees ik.

Categorie 'aardig voor als de visite langskomt'.

De Canadese zangeres Jill Barber is dit jaar weer terug. Het is alweer drie jaar geleden dat haar laatste plaat uit kwam en haar succesvolle debuut stamt uit 2006. Met Fool’s Gold is hier album nummer zes voor de mooie dame. Jill Barber staat er om bekend songs te schrijven die herinneringen oproepen aan lang vervlogen tijden. De zangeres heeft romantiek hoog in het vaandel staan en dit komt ook sterk naar voren op het album.

Op albumopener en eerste single Broken For Good laat ze wel een iets andere sound horen. Dit nummer neigt veel meer naar de soul met volle instrumentatie. Leuke, energieke opener. Hierna is Barber zoals wel Jill kennen op The Least That She Deserves. Wellicht zal het voor velen wat JILL-BARBER-by-Candace-Meyer-Web-low-reswennen zijn aan haar karakteristieke stem, maar ze weet daarmee wel de juiste lading aan songs te geven. Eerste associaties die dit soort nummers oproepen zullen namen als een Katie Melua zijn.
Mijn eerste associatie bij de het tempo en de instrumentatie op Let’s Call it Love is Ben E. King’s Stand By Me. Vooral in het begin wilde ik zo meezingen, al klopt dat dus uiteindelijk niet. Die associatie wordt ook vooral in het refrein wat losgelaten. Dan snel maar weer verder met The Careless One. Een nummer in de geest van de easy listening. If Only In My Mind is daar ook geen uitzondering op. Dit is de muziek die we van Jill Barber kennen. Muziek die misschien niet altijd even al te spannend is, maar aan de andere kant met uiterste zorg in elkaar gezet. Bij de juiste gelegenheid werkt dit soort muziek namelijk altijd goed. Visite over de vloer? Jill Barber opzetten. Etentje? Jill Barber opzetten. Lekker relaxen en aan niets denken? Jill Barber opzetten. Dat is wel de sfeer die zij neerzet met haar nummers en haar prachtige, heldere stem.
Ook To the Last doet geen moeite om hier vanaf te wijken. Evenzo op Lucky in Love, al dient de eerlijkheid mij te zeggen dat ik het bij dit nummer wel wat te saai vind worden. Nummer hangt te veel in het onbenutte, gaat niet ergens naar toe. Vooral in verhouding met de andere songs. Zo brengt in Darlin’ It Was You dat gitaartje en de blazers net dat beetje vrolijkheid dat het nummer interessant houdt. Only You is dan wel weer wat teveel van hetzelfde. Dat is toch wel een gemis op deze plaat. Het feit dat er weinig echt interessante spanning en variatie te vinden is. Nogmaals prima voor bepaalde gelegenheden, maar ook afsluiter If You’r Going to Break My Heart bewijst dat de veilige weg ietwat teveel bewandeld wordt.

(bron: Opus de Soul)