Keith Emerson & Greg Lake - Live from Manticore Hall (2014)

De arrangementen zijn wel mooi, maar Emerson had het hier al niet meer in de vingers. Door blessures was de echte flair en de foutloze techniek er wel af. Door de intieme setting komt hij er ndesondanks og redelijk goed vanaf. Voor de stem van Lake geldt eigenlijk hetzelfde.

Wonderbaarlijk eigenlijk dat deze cd is uitgekomen. Dit moet een van de meest verdoemde tours aller tijden zijn. Keith Emerson had een jaar daarvoor al zijn concerten geannuleerd. Spelen was onmogelijk geworden en hij onderging een (mislukte) operatie aan zijn rechterarm. Hij had toen al een behoorlijke historie met blessures, maar was aanvankelijk goed teruggekomen (zoals te horen op de reünie met The Nice en met zijn Keith Emerson Band). Emerson was in feite zo virtuoos en vingervlug dat hij zichzelf letterlijk kapot gespeeld heeft. Wat hij in 2010 op het podium dacht te doen, is nog steeds een raadsel.

De eerste show werd op het laatste moment en zonder opgaaf van reden geannuleerd terwijl de hele zaal al vol zat. Er waren getuigen die spraken over verhitte discussies tussen Emerson en Lake tijdens de soundcheck. Emerson gaf later als reden dat de show technisch en muzikaal niet op het gewenste niveau was. Lake leek de schuld in Emersons schoenen te schuiven en schreef over plankenkoorts van zijn compagnon (waar Emerson in het verleden naar eigen zeggen vaker aan heeft geleden). Enkele aanvullende shows werden ook geannuleerd.

De tour leek uiteindelijk toch echt onderweg totdat Lake met laryngitis optrad. Een dag later had hij helemaal geen stem meer, de zoveelste annulering. Lake was fysiek sowieso al in een belabberde staat en conditie. Tussendoor vond er nog een ELP-reünie plaats: ik heb nog nooit een slechtere show van het trio gehoord.

Had ondanks deze voorkennis zelf kaarten voor de tour, wilde Emerson koste wat kost zien, maar je raadt het al: de hele tour werd geschrapt toen er bij Emerson een poliep in zijn darm werd ontdekt. Het zat hem toen al niet mee.

Tot aan Emersons overlijden is deze malheur blijven dooremmeren: zijn handen gingen steeds verder achteruit en Emerson was extreem zelfbewust van zijn verminderde capaciteiten en de negatieve kritieken die hij daarop kreeg. Hij durfde het podium niet meer op uit angst om zijn niveau niet te halen. Tel daar een depressie bij op en de ramp is compleet. Uiteindelijk schijnt dat de reden van zijn zelfverkozen dood te zijn geweest. Dat is hier, of misschien nog wel eerder, begonnen.

Een man van 71 die niets meer te bewijzen heeft, had gewoon moeten zeggen: 'Bekijk het, ik ga met pensioen, componeer of dirigeer misschien nog eens wat, maar dat is het.' Three Fates volgde gelukkig nog, maar zowel Emerson als Lake hadden een glansrijker einde van hun carrière verdiend dan wat hier geëtaleerd wordt.

Ook al vind ik niet alles even mooi, als groot liefhebber van Emerson, Lake & Palmer vind ik dit toch wel een zeer triest einde van een groots musicus. Zo zie je maar weer. Sommigen kunnen hun kunst door ouderdom of gebreken met wat moeite loslaten en anderen weer helemaal niet. De meesten eigenlijk niet. De perfectionistische Emerson kon het zeker niet loslaten. Van zijn hand, wist ik. Maar de plankenkoorts en de depressie was mij niet bekend. Dat zou je ook in de eerste instantie niet zeggen als je hem zo bezig zag. Nu zijn ze, Emerson & Lake, er allebei niet meer. Deze plaat zal ik dan wel niet zo snel kopen, maar wat ik nog heb uit die tijd en van wat later zal ik altijd blijven koesteren. Mooi en ontroerend verhaal Stijn_Slayer!