Otis Gibbs - Souvenirs of a Misspent Youth (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Otis Gibbs - Souvenirs Of A Misspent Youth - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Otis Gibbs is een Amerikaanse singer-songwriter die inmiddels al een jaar of twaalf in eigen beheer platen uitbrengt. Dat deed hij oorspronkelijk vanuit zijn thuisstaat Indiana, maar inmiddels al weer geruime tijd vanuit Nashville, Tennessee, waar Gibbs ook zijn zevende plaat, Souvenirs Of A Misspent Youth, opnam.

Het is voor kleinschalig en grotendeels in de anonimiteit opererende muzikanten als Otis Gibbs waarschijnlijk niet makkelijk om het hoofd boven water te houden, maar gelukkig is er tegenwoordig het fenomeen crowdfunding. Souvenirs Of A Misspent Youth werd mogelijk door giften van muziekliefhebbers en ook in dit geval kunnen de gulle gevers trots zijn op hun daad. Souvenirs Of A Misspent Youth is immers een hele mooie en overtuigende plaat die Otis Gibbs nu eindelijk maar eens op de kaart moet gaan zetten als het grote talent dat hij inmiddels al meer dan tien jaar is.

Otis Gibbs maakt ook op zijn zevende plaat weer traditioneel aandoende singer-songwriter muziek. Het is over het algemeen ingetogen en grotendeels akoestisch rootsmuziek die op het Internet vooral wordt vergeleken met uiteenlopende grootheden als Woody Guthrie, Steve Earle, Townes van Zandt, Bruce Springsteen en Billy Bragg. Dat zijn inderdaad stuk voor stuk namen die je terug hoort op Souvenirs Of A Misspent Youth en uiteraard geen namen waarvoor een singer-songwriter zich hoeft te schamen.

Otis Gibbs maakt zoals gezegd traditioneel aandoende rootsmuziek en het is rootsmuziek die verschillende kanten op gaat. In veel gevallen domineren invloeden uit de folk, maar ook invloeden uit de country en bluegrass hebben hun weg gevonden op de nieuwe plaat van Otis Gibbs.

Een goede singer-songwriter vertolkt zijn songs niet alleen met hart en ziel, maar vertelt ook mooie verhalen. Hiervoor ben je ook bij Otis Gibbs aan het juiste adres. De Amerikaan heeft een kleurrijk leven achter zich en kent de meeste uithoeken van de VS als zijn broekzak. De verhalen zijn daarom prachtig, maar ook de songs op Souvenirs Of A Misspent Youth zijn zonder uitzondering sterk. Het helpt hierbij zeker dat Otis Gibbs zich niet beperkt tot één subgenre en bovendien kiest voor verschillende accenten in de instrumentatie, waarin naast de akoestische basis afwisselend een pedal steel, een viool en een banjo mogen schitteren.

De stem van Otis Gibbs is tot dusver nog niet besproken, maar ook deze is van hoog niveau, mooi doorleefd en rechtvaardigt voor een belangrijk deel het eerder genoemde vergelijkingsmateriaal.

Ik moet eerlijk toegeven dat de muziek van Otis Gibbs me tot dusver nog niet echt was opgevallen, maar Souvenirs Of A Misspent Youth is zo mooi en overtuigend dat ik absoluut ook de rest van het oeuvre van Otis Gibbs ga ontdekken. Laat ik me vooralsnog tot Souvenirs Of A Misspent Youth beperken: met Souvenirs Of A Misspent Youth heeft Otis Gibbs een plaat gemaakt die weet op te vallen in het enorme rootsaanbod van het moment. Flink weet op te vallen durf ik zelfs wel te zeggen. Erwin Zijleman

Dik in orde, de plaat en de recensie evenzo.

Jaaaa, ze worden nog steeds gemaakt. Die ambachtelijke countryplaatjes, waarin in dit geval de mooie stem van Otis Gibbs prachtige verhalen verteld. Omringd door banjo en pedalsteel guitar, worden mooie liedjes met een kop en een staart neergezet. Door middel van crowdfunding gefinancierd. Gelukkig maar. Heel fijn album.

Al een poos geleden getipt over dit album vanOtis Gibbs, maar pas nu de tijd voor deze man genomen. Ik zag dat ik al gestemd had op de voorganger Harder Than Hammered Hell. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me in eerste instantie niet veel meer van dat album kon herinneren. Ik heb hem voorafgaand aan zijn nieuwste album nog even beluisterd. Dan zie je direct dat hij op dit album een stukje vooruit is gegaan. Heerlijke mix van country en bluegrass. Ik las het stukje van Erwinz over dit album. Opvallend dat deze man het van crowdfunding moet hebben. Je zou toch denken dat deze man voor elk label een aanwinst is. Erwinz heeft het in zijn stukje ook over vergelijkingen op Internet met Steve Earle, Townes van Zandt en zelfs Springsteen. Van geen van drieen zie ik op dit album ook maar één invloed. Als die er al zouden zijn dan vind ik ze vergezocht. Maar het is natuurlijk geen belediging om met deze mensen vergeleken te worden. Ik ga meer van deze man horen in de toekomst, dat is wel zeker. Voor dit album 4 verdiende sterren met een speciale vermelding voor Back In My Day Blues.

Dit was mijn eerste en tot nu toe enige crowdfunding projectje waar ik aan gedoneerd heb, superfijn dat het hem gelukt is. Hopelijk heeft dat nu niet meer nodig! Kreeg in het voorjaar al een mooi gesigneerd cd'tje toegestuurd. Sluit me aan (luie zak dat ik ben) bij de mooie woorden hierboven. Rauw, puur en vooral écht, dat is Otis Gibbs. Thanks for giving a damn!

En dat zeggen jullie nu pas - net nadat ik hem op Ramblin' Roots grotendeels gemist heb wegens te volle zaal!

Harder than Hammered Hell (2012) is nogal sober wat de instrumentatie betreft. De er aan voorafgaande albums, Joe Hill's Ashes (2010) en Grandpa Walked a Picketline (2009), zijn vakkundig opgetuigd met viool, harmonica, mandoline en pedalsteel/dobro (Al Perkins). Ze bevallen me zelfs net een tikkie beter dan dit album. Gezien het artwork, de songthema's en de korte tijd tussen die releases lijkt het wel een soort trilogie. Met teksten die er toe doen. Een hoopgevend en betrokken muzikant, die Gibbs. True grit.