Bonnie Dobson - Take Me for a Walk in the Morning Dew (2014)
mijn stem
geen stemmen
Canada
Folk
Label: Hornbeam
-
I Got Stung (3:17)
-
Morning Dew (4:15)
-
Southern Bound (4:25)
-
Come on Dancing (3:58)
-
Living on Plastic (2:20)
-
Peter Amberley (5:29)
-
Dink's Song (2:39)
-
Winter's Going (7:13)
-
Mean and Evil (3:16)
-
Rainy Windows (4:03)
-
V'la L'Bon Vent (2:45)
-
Sandy Boys (3:16)
-
Born in the Country (4:33)
-
Who Are These Men? (4:16)
-
JB's Song (3:42)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 11 september 2014, 13:46 uur
Op het nieuwe album Nobody knows anything van Alex Highton zingt Bonnie Dobson een prachtig duet samen met hem. Alex vertelde me dat Bonnie onlangs een opmerkelijke comeback als zangeres gemaakt had, tijdens de Bert Jansch-tribute vorig jaar december in de Royal Festival Hall.
Het was pas haar tweede optreden van importantie sinds haar afscheid van de podia in 1989. Velen waren onder de indruk van de geweldige stem die zij op 73-jarige leeftijd nog steeds bezit. Bonnie is van Canadese origine en groeide op in Toronto.
Op de leeftijd van elf zag ze voor het eerst Pete Seeger als lid van The Weavers optreden. Vanwege zijn politieke activiteiten en zijn vroegere communistische lidmaatschap was Pete Seeger op de zwarte lijst van McCarthy gekomen en vertoefde in die dagen in Canada. Overigens was de vader van Bonnie een politiek geëngageerde vakbondsleider, die in de kringen van Pete Seeger verkeerde.
Via Seeger leerde Bonnie Dink’s song kennen, waarvan op dit album een a capella versie te vinden is. In 1961 schrijft ze haar eerste song, Morning dew. Het zou meteen haar bekendste en meest gecoverde worden. Ze schreef het nummer naar aanleiding van het zien van de film On the beach. Het verhaal speelt zich af in de toekomst, wanneer bijna al het leven op aarde is vernietigd door de radioactiviteit van een nucleaire holocaust. Het beeld wat er in deze film wordt geschetst, zette haar aan tot nadenken en tot discussies met vrienden. Er is van dit nummer een nieuwe versie te vinden op de cd.
Tegen het einde van de jaren zestig was ze een bekend folkartiest. In die tijd vertrokken veel van haar vrienden naar Engeland om te gaan trouwen. In 1970 vestigde ook zij zich definitief in Londen, maar vond nooit echt haar draai in de Engelse folkscene.
Eind jaren tachtig liep bovendien haar huwelijk op de klippen en besloot ze te stoppen met zingen. Over de scheiding schreef ze het licht sarcastische Living on plastic. Hier uitgevoerd op een vrolijke melodie.
In de zomer van 2013 begon Bonnie met het opnemen van dit album. Ze had hiervoor de beschikking over de volgende, uiterst bekwame musici : Ben Phillipson, Ben Paley, Jonny Bridgwood (ook de bassist van Alex Highton), Dave Morgan, Felix Holt, Ruth Tidmarsh, Sean Read en B J Cole.
Hoe goed deze musici zijn, is vooral te horen in het meest beklijvende nummer van de plaat Winter’s going. Maar bijvoorbeeld ook in de instrumental Sandy Boys, wat niet zou hebben misstaan op Liege & Lief van Fairport Convention. Het album is een zeer prettige mix geworden van een aantal oudere nummers in een nieuw jasje, recent werk en een aantal traditionals.
Het album is uitgegeven op Hornbeam recordings, een klein label van drie zeer enthousiaste muziekliefhebbers. De cd zit in een prachtige, uitklapbare hoes, waarop veel informatie over Bonnie en de songs te vinden is. Warm aanbevolen.
Het was pas haar tweede optreden van importantie sinds haar afscheid van de podia in 1989. Velen waren onder de indruk van de geweldige stem die zij op 73-jarige leeftijd nog steeds bezit. Bonnie is van Canadese origine en groeide op in Toronto.
Op de leeftijd van elf zag ze voor het eerst Pete Seeger als lid van The Weavers optreden. Vanwege zijn politieke activiteiten en zijn vroegere communistische lidmaatschap was Pete Seeger op de zwarte lijst van McCarthy gekomen en vertoefde in die dagen in Canada. Overigens was de vader van Bonnie een politiek geëngageerde vakbondsleider, die in de kringen van Pete Seeger verkeerde.
Via Seeger leerde Bonnie Dink’s song kennen, waarvan op dit album een a capella versie te vinden is. In 1961 schrijft ze haar eerste song, Morning dew. Het zou meteen haar bekendste en meest gecoverde worden. Ze schreef het nummer naar aanleiding van het zien van de film On the beach. Het verhaal speelt zich af in de toekomst, wanneer bijna al het leven op aarde is vernietigd door de radioactiviteit van een nucleaire holocaust. Het beeld wat er in deze film wordt geschetst, zette haar aan tot nadenken en tot discussies met vrienden. Er is van dit nummer een nieuwe versie te vinden op de cd.
Tegen het einde van de jaren zestig was ze een bekend folkartiest. In die tijd vertrokken veel van haar vrienden naar Engeland om te gaan trouwen. In 1970 vestigde ook zij zich definitief in Londen, maar vond nooit echt haar draai in de Engelse folkscene.
Eind jaren tachtig liep bovendien haar huwelijk op de klippen en besloot ze te stoppen met zingen. Over de scheiding schreef ze het licht sarcastische Living on plastic. Hier uitgevoerd op een vrolijke melodie.
In de zomer van 2013 begon Bonnie met het opnemen van dit album. Ze had hiervoor de beschikking over de volgende, uiterst bekwame musici : Ben Phillipson, Ben Paley, Jonny Bridgwood (ook de bassist van Alex Highton), Dave Morgan, Felix Holt, Ruth Tidmarsh, Sean Read en B J Cole.
Hoe goed deze musici zijn, is vooral te horen in het meest beklijvende nummer van de plaat Winter’s going. Maar bijvoorbeeld ook in de instrumental Sandy Boys, wat niet zou hebben misstaan op Liege & Lief van Fairport Convention. Het album is een zeer prettige mix geworden van een aantal oudere nummers in een nieuw jasje, recent werk en een aantal traditionals.
Het album is uitgegeven op Hornbeam recordings, een klein label van drie zeer enthousiaste muziekliefhebbers. De cd zit in een prachtige, uitklapbare hoes, waarop veel informatie over Bonnie en de songs te vinden is. Warm aanbevolen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.