Kongos - Lunatic (2014)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Epic
-
I'm Only Joking (3:44)
-
Come with Me Now (3:31)
-
Sex on the Radio (3:56)
-
I Want to Know (3:55)
-
Escape (4:33)
-
Kids These Days (3:56)
-
As We Are (4:43)
-
Hey I Don't Know (4:01)
-
Traveling On (4:31)
-
Take Me Back (4:45)
-
It's a Good Life (3:59)
-
This Time I Won't Forget (5:45)
0
geplaatst: 12 september 2014, 12:58 uur
Briljante plaat. Daarmee is het belangrijkste gezegd. Ik weet dat er velen zijn die er niet van houden om andere artiesten te horen in muziek. Hier zijn ze er aan voor de moeite. Een bloemlezing van wat allemaal voorbij flitst.
De alleereerste maten laten meteen stampende percussies met een groezelige ruisklank horen. Het lijkt een rechtstreekse verwijzing naar de 4 broers hun vader John Kongos, ofte hij die het origineel maakte van Happy Mondays' 'Step on' (originele titel 'He's gonna step on you again'). Net deze klassieker begint nét zo. Bewust? Geen idee, maar het is op zijn minst opmerkelijk.
Voorts komen heel wat hitgevoelige melodieën voorbij die feest suggereren en vervolgens feilloos afdwalen naar een brok melancholie en omgekeerd. Dit én de gelijkaardige stem doen me steeds aan Puggy denken. Wat Puggy bij mij vorig jaar los maakte met hun parel 'To win the world', lijken KONGOS netjes over te doen. Een cd'tje waar ik ook aan herinnerd word op die momenten, is het debuutalbum van Black Taxi (http://www.musicmeter.nl/album/209166). Black Taxi - Puggy - KONGOS... topgezelschap!
Een brok zwartgallige country tussendoor laat ons even terugdenken aan de hoogdagen van 16 Horsepower. De prominente rol van de accordeon (de accordeonsolo's konden gespeeld zijn van heavy metal-gitaarsolopartituren), de opzwepende ritmesectie met bijwijlen fenomenale baspartijen ('It's a good life') doen Paul Simon's Graceland dan weer helemaal herleven. Dat we hier met Zuid-Afrikanen te maken hebben, zal daar niet vreemd aan zijn. Ik vergeef het de mannen trouwens graag dat ze in het net genoemde 'It's a good life' de strofes van John Lennon's 'Instant karma' dan weer hebben gepikt.
Waar halen ze die deep house-achtige tune dan vandaan in het o zo aanstekelijke 'Hey I don't know'? Jimi Tenor of toch gewoon een knopje in hun synthesizer? Dat zweverige refrein van 'Sex on the radio' kon van Two Door Cinema Club zijn of van War On Drugs in een happy mood. 'Take me back' zou dan weer niet mis staan op een Eels album. En weet dat je je nog aan een vleugje reggae kunt verwachten ook.
Het moge duidelijk zijn dat de gebroeders Kongos de finesses kennen van de popmuziek, een prima techniek op hun instrument beheersen, maar je hebt daarnaast ook nog een grote dosis songschrijverstalent nodig en ook dat is in overvloed aanwezig. En zo heb je alle ingrediënten en het recept voor een gegarandeerde plek in de album top 5 van 2014.
4,5* (het voelt als een 5*, maar ik behoed me nog voor de verliefdheidseuforie)
De alleereerste maten laten meteen stampende percussies met een groezelige ruisklank horen. Het lijkt een rechtstreekse verwijzing naar de 4 broers hun vader John Kongos, ofte hij die het origineel maakte van Happy Mondays' 'Step on' (originele titel 'He's gonna step on you again'). Net deze klassieker begint nét zo. Bewust? Geen idee, maar het is op zijn minst opmerkelijk.
Voorts komen heel wat hitgevoelige melodieën voorbij die feest suggereren en vervolgens feilloos afdwalen naar een brok melancholie en omgekeerd. Dit én de gelijkaardige stem doen me steeds aan Puggy denken. Wat Puggy bij mij vorig jaar los maakte met hun parel 'To win the world', lijken KONGOS netjes over te doen. Een cd'tje waar ik ook aan herinnerd word op die momenten, is het debuutalbum van Black Taxi (http://www.musicmeter.nl/album/209166). Black Taxi - Puggy - KONGOS... topgezelschap!
Een brok zwartgallige country tussendoor laat ons even terugdenken aan de hoogdagen van 16 Horsepower. De prominente rol van de accordeon (de accordeonsolo's konden gespeeld zijn van heavy metal-gitaarsolopartituren), de opzwepende ritmesectie met bijwijlen fenomenale baspartijen ('It's a good life') doen Paul Simon's Graceland dan weer helemaal herleven. Dat we hier met Zuid-Afrikanen te maken hebben, zal daar niet vreemd aan zijn. Ik vergeef het de mannen trouwens graag dat ze in het net genoemde 'It's a good life' de strofes van John Lennon's 'Instant karma' dan weer hebben gepikt.
Waar halen ze die deep house-achtige tune dan vandaan in het o zo aanstekelijke 'Hey I don't know'? Jimi Tenor of toch gewoon een knopje in hun synthesizer? Dat zweverige refrein van 'Sex on the radio' kon van Two Door Cinema Club zijn of van War On Drugs in een happy mood. 'Take me back' zou dan weer niet mis staan op een Eels album. En weet dat je je nog aan een vleugje reggae kunt verwachten ook.
Het moge duidelijk zijn dat de gebroeders Kongos de finesses kennen van de popmuziek, een prima techniek op hun instrument beheersen, maar je hebt daarnaast ook nog een grote dosis songschrijverstalent nodig en ook dat is in overvloed aanwezig. En zo heb je alle ingrediënten en het recept voor een gegarandeerde plek in de album top 5 van 2014.
4,5* (het voelt als een 5*, maar ik behoed me nog voor de verliefdheidseuforie)
0
geplaatst: 12 september 2014, 15:22 uur
Ben het helemaal met berwt eens. Hoe aanstekelijk wil je muziek hebben. Goeie!
* denotes required fields.
* denotes required fields.