Casiotone for the Painfully Alone - Etiquette (2006)

Owen Ashworth zet muzikaal wel een stapje vooruit op zijn nieuwe album, maar ik vind de songs op eerste gehoor ietsje minder dan op voorganger Twinkle Echo. Het klinkt wel véél voller allemaal, niet alleen maar krakende en kuchende casio-keyboards maar zowaar strijkers, piano en het klapstuk: een zangeres! Ik heb nog nergens kunnen vinden wie deze zangeres dan wel mag zijn, maar ze tilt 'Scattered Pearls', 'Holly Hobby' en afsluiter 'Love Connection' toch wel effectief naar een hoger plan. Want Ashworth is nu eenmaal geen al te beste zanger, en zijn stem kan gedurende het album een beetje gaan vervelen.

Voller, oke, maar niet plotseling een rijk georkestreerd en smetteloos geproduceerd album. Het blijft immers Casiotone. 4* voorlopig.

Uit cd's die aandacht verdienen! Wat over dit album te zeggen. Wat als eerste opvalt is de zang. De zanger doet me denken aan een kruising Stuart A. Staples (tindersticks)en Lou Reed, in combinatie met de zangeres die me bijvoorbeeld doet denken aan stereolab, is dat best een grappige combi (wat me nu ook te binnen schiet is Isobell Campbell met Mark Lenegan). De muziek is op het eerste gehoor vrij simpel en statisch. Al met al goed voor een openingsbod van 3,0*, maar zou heel goed meer kunnen worden als ik de muzikale kant me wat meer eigen maak.tinder

op waardering tot 3,5*

doet me n beetje denken aan bright eyes, weet niet precies waarom...