Wire - The Ideal Copy (1987)

Wire. Het is een verhaal apart. Waar ze in de jaren '70 vriend en vijand verrassen met avant-gardistische collage punkrock, en het vooral gaat om korte snelle songs, steekt eind jaren '80 een andere Wire de kop op. En ik moet zeggen ik hou van beiden. In 1987 verschijnt "The Ideal Copy". En de punkrock van tien jaar eerder is niet meer te bespeuren. Maar het experiment blijft. En hoe. De synthesizers, tapes krijgen een grotere rol, maar het wordt er niet minder boeidend om. Vanaf "The Ideal Copy", gaat het, soms monotome, ritme naar beneden, Colin Newman zingt beter dan ooit, en de muziek blijft altijd bijzonder experimeteel en ongeloofelijk boeiend.

Op The Ideal Copy, onthouden we vooral "AMBITIOUS", "AHEAD", "A SERIOUS OF SNAKES".. en een cultklassieker van formaat: "THE DRILL". Dit nummer wordt grondig verder uitgewerkt, ook live, en verschijnt een weinig later ook een EP met daarop verschillende variaties op het Drill thema.

The Drill is een song, een aanrijging van vragen. En het ale ven aanstekelijke als absurde refrein "Drill Drill Drill/ Dugga Dugga Dugga/ if This Is Not AN Exercise/ Could It be A Drill?"

Eigenzinnig. Absurd. Intrigerend. En ongeloofelijk boeiend. Dat was Wire in de jaren '70. Dat is het ook in 1987.

Ik werd overrompeld door 'Feed Me'. Dit nummer had zo op de soundtrack van Dracula gepast. Als je dit nummer hoort krijg je gewoon medelijden. Geef die man wat bloed; help hem de winter door.
Ik ken wel meer albums van Wire, maar deze spreekt mij toch wel het meeste aan.

Ik luister dit album nu voor het eerst en nadat ik me even begon af te vragen of ik het wel wat ging vinden kwam ineens Feed Me, wat mij waarschijnlijk net zo overrompelde als deric raven. Ben benieuwd naar de rest...

Feed Me is toch echt wel een meesterzet geweest; ik loop ook niet zo weg met hun oude albums; deze blijf ik steeds beter vinden.
Feed Me is voor mij een van de mooiste Gothic nummers, en dat van een niet Gothic gerichte band.

Deze vind ik dan net iets sterker van Wire dan de opvolger.

drill is geniaal, ongelooflijk knap , spijtig zijn niet alle nummers van een hoogstaande kwaliteit

Als je de zang bij openingsnummer The Point of Collapse hoort, dan moet ik sterk aan Bernard Sumner van New Order denken.
Muzikaal klinkt het wel anders, maar toch ademt dit album duidelijk een duister wave geluid uit.
Raakvlakken zijn er dan ook in Ahead met Simple Minds (keyboards) en Depeche Mode (percussie).

Ik ben dan ook duidelijk liefhebber de jaren 80 periode, en heb als minderheid weinig met hun geprezen eerste albums. De solo albums van boegbeeld Colin Newman uit deze tijd zijn horen daar mede bij.
Hier komt het artistieke element beter tot zijn recht, en is het onderdeel van het album.
Niet ten koste gaand van de muzikaal zeer fraaie songs.
Al blijft het experiment duidelijk aanwezig.
Het ene moment dromerig zoals in Madman’s Honey; vervolgens bijtend en donker in Feed Me.

Feed Me is een geval apart.
Dit is Dracula, die na jaren ontwaakt en alle mogelijkheden aan grijpt om zijn honger te stillen.
De eerste keer Feed Me is een openbaring.
Het antwoord op Bela Lugosi's Dead van Bauhaus.
De live versie op The Ideal Copy klinkt totaal anders, maar is niet veel minder.
Genoeg variatie in dit Monument Of The Eighties.

Liefhebbers van Gang Of Four en Talking Heads zullen zich ook hier in kunnen vinden.
Persoonlijk vind ik dit wel een stuk toegankelijker dan Gang Of Four.
De flirt met Funk is op The Ideal Copy net als bij bovenstaande bands aanwezig.

Waar hoor je funk?

Die hoor je terug in de baslijnen.

Dan moet ik weer eens luisteren. Is weer lang geleden. Maar een 'funky' gevoel heb ik bij deze plaat eerlijk gezegd niet.

Luister Ahead bijvoorbeeld eens.
Misschien snap je dan wel wat ik bedoel.

Hebbes! Eindelijk heb ik de kans gegrepen The Ideal Copy in goede staat toe te voegen aan de als maar uitdijende Wire verzameling.

De stijlbreuk met het punk/postpunk verleden lijkt nu definitief. Alhoewel... punk is ook een attitude en punk is Wire tot op heden eigenlijk altijd wel een beetje gebleven. Vooral de laatste albums en de EP Nocturnal Koreans tonen aan dat de heren van Wire nog altijd popmuziek met een stevige "bite" kunnen maken.

Hoe dan ook, Wire is de laatste jaren uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete punk/postpunkbands... juist omdat ze gewoon lekker doorgaan - in welke stijl/genre dan ook - met het schrijven van ijzersterke en vooral eigenzinnige liedjes.

En dit al vanaf 1976!

Het zijn natuurlijk inmiddels krasse knarren, de heren van Wire, maar zij zijn beslist nog niet tot een "hoopje oude sokken naast de wasmand" ingezakt!


Favorieten: Over Theirs, Drill, "A Serious of Snakes" en het meesterlijke Feed Me!

Over Theirs is idd genieten!!...net als de cult classic Drill.

Toen ik in 1987 de vinylversie kocht vond ik het een vreemd maar intrigerend album. Pas veel later ging ik hem meer waarderen. Vooral Feed Me vond en vind ik opvallend. Ahead heeft gitaarspel a la The Edge....

Dit is een overrompelend album met geniale baslijnen.

Voor mij was dit destijds m'n eerste kennismaking met Wire. Als je dit album afzet tegen de klassiekers Pink Flag, Chairs Missing en 154, dan vind ik dit wel een flinke stijlbreuk. Maar in positieve zin! Wellicht heeft The Ideal Copy daarom ook een streepje bij mij voor. Over Theirs is mijn favoriete nummer en heb ik helemaal grijs gedraaid. Maar het hele album ademt m.i. een surrealistische ruimtelijke sfeer uit, waarin ik mij bij het luisteren zo maar weer in 1987 waan.