Drake Bell - Ready Steady Go! (2014)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Pop
Label: Surfdog
-
Sunny Afternoon (3:21)
-
Bull (2:38)
-
I Won't Stand in Your Way (4:06)
-
Bitchcraft (3:00)
-
Runaway Boys (3:06)
-
Makes Me Happy (2:51)
-
It's Still Rock and Roll to Me (2:56)
-
Melina (3:18)
-
Crazy Little Thing Called Love (2:57)
-
California Man (3:07)
-
Back of My Hand (3:21)
-
Give Me a Little More Time (3:56)
0
geplaatst: 21 augustus 2014, 08:52 uur
Het heeft 8 jaar geduurd sinds zijn laatste album en 3 jaar sinds zijn laatste EP, en dan komt hij aan met een plaat waar in ieder geval vijf nummers covers zijn en één nummer al eerder op een van zijn platen verscheen.
In een tijd dat de alternatieve muziek zich meer en meer op de '80s stort, is het zeker verfrissend dat Drake Bell de 1950's revisit - jammer dat ik geen fan ben van beide muzikale era's.
Drake Bell's moderne take op de '50s rock 'n' roll sound komt erg 'Country Rock 'n' Roll - For American Teens' over. Een leuke en toegankelijke introductie tot hun Rock 'n' Roll verleden voor Amerikaanse tieners die daarin geïnteresseerd zijn, maar ik denk niet dat de markt hiervoor in Europa heel groot is.
Zullen we het even over de nummers hebben?
Sunny Afternoon is prima uitgevoerd hoewel ik zijn eigen tweede stem soms lelijk gemixt vind, maar het publiek dat ik vermoed waar hij deze plaat op richt zal daar niet zo puristisch in zijn als ik.
I Won't Stand in Your Way vind ik een mooie ouderwetse rock 'n' roll ballad.
Bitchcraft vind ik een leuk gevonden woordspeling maar voor iemand die zulke harde taal meent te gebruiken komt hij niet erg overtuigend op me over.
Makes Me Happy werkt erg prettig in deze versie!
It's Still Rock and Roll to Me begint aardig maar blijft wat vlak.
Melina liet me wel even lachen. De heerlijke '50s tegenstelling van de conservatieve cultuur van kerkgangers, en de rock & rollers komt in 5 seconden tot uiting in het eerste couplet: Melina gaat elke zondag naar de kerk, en Drake Bell zingt gelijk daarna dat hij zich wel seksueel tot haar aangetrokken voelt.
Maar kom op. Crazy Little Thing Called Love is toch wel echt dood inmiddels? Grootste misser op de plaat.
California Man klinkt wel aardig. Lekkere rock 'n' roll sfeer. Is misschien íets te kort, zelfs!
Give Me a Little More Time is een mooie rustige afsluiter van dit album waarin de trademark stijl van Drake Bell goed tot uiting komt. Hij heeft nog steeds een kenmerkende eigen stijl die hij zelfs in authentieke '50s muziek laat doorschijnen. Geeft hoop voor een volgende plaat!
In een tijd dat de alternatieve muziek zich meer en meer op de '80s stort, is het zeker verfrissend dat Drake Bell de 1950's revisit - jammer dat ik geen fan ben van beide muzikale era's.
Drake Bell's moderne take op de '50s rock 'n' roll sound komt erg 'Country Rock 'n' Roll - For American Teens' over. Een leuke en toegankelijke introductie tot hun Rock 'n' Roll verleden voor Amerikaanse tieners die daarin geïnteresseerd zijn, maar ik denk niet dat de markt hiervoor in Europa heel groot is.
Zullen we het even over de nummers hebben?
Sunny Afternoon is prima uitgevoerd hoewel ik zijn eigen tweede stem soms lelijk gemixt vind, maar het publiek dat ik vermoed waar hij deze plaat op richt zal daar niet zo puristisch in zijn als ik.
I Won't Stand in Your Way vind ik een mooie ouderwetse rock 'n' roll ballad.
Bitchcraft vind ik een leuk gevonden woordspeling maar voor iemand die zulke harde taal meent te gebruiken komt hij niet erg overtuigend op me over.
Makes Me Happy werkt erg prettig in deze versie!
It's Still Rock and Roll to Me begint aardig maar blijft wat vlak.
Melina liet me wel even lachen. De heerlijke '50s tegenstelling van de conservatieve cultuur van kerkgangers, en de rock & rollers komt in 5 seconden tot uiting in het eerste couplet: Melina gaat elke zondag naar de kerk, en Drake Bell zingt gelijk daarna dat hij zich wel seksueel tot haar aangetrokken voelt.
Maar kom op. Crazy Little Thing Called Love is toch wel echt dood inmiddels? Grootste misser op de plaat.
California Man klinkt wel aardig. Lekkere rock 'n' roll sfeer. Is misschien íets te kort, zelfs!
Give Me a Little More Time is een mooie rustige afsluiter van dit album waarin de trademark stijl van Drake Bell goed tot uiting komt. Hij heeft nog steeds een kenmerkende eigen stijl die hij zelfs in authentieke '50s muziek laat doorschijnen. Geeft hoop voor een volgende plaat!
* denotes required fields.
* denotes required fields.