Uriah Heep - Future Echoes of the Past (2001)

Natuurlijk is Uriah Heep Live uit '73 waarschijnlijk HET live album om in huis te halen van deze band, maar ook deze Future Echoes Of The Past mag zich zeker laten horen. Er zijn natuurlijk tientallen officiele en minder officiele live cds en dvd's van Heep op de markt maar op Future Echoes is de band echt wel behoorlijk op dreef. In tegenstelling tot de meerderheid van de opnames is ditmaal ook het geluid dik in orde.

Deze live dubbelaar geeft een erg mooi overzicht van de cariere van de band en heeft zowel de klassiekers als de relatief nieuwe songs (van Sonic Origami en Sea Of Light) er in prima uitvoeringen op staan. Hoogtepunten in de set zijn het akoestische Question, Times Of Revelation, en de klassiekers Easy Livin', Gypsy en Lady In Black.

Erg sterk dat de heren dit na 30 jaar nog kunnen! (en erg jammer dat de meerderheid van de wereld er geen zak meer om geeft).

Is vaak ook een kwestie van onwetendheid misschien moet Uriah Heep hier op MusicMeter wat meer gepromoot worden !
Nummers als Easy Livin,Look at Yourself,Bird of Prey , Stealin,Question en Lady in Black zijn voor mij klassiekers !


met vriendelijke groet the viking

Volledig mee eens Viking!

Ik ben het ook eens. Uriah Heep heeft best een paar aardige nummertjes gemaakt.

Ik kon de band al voordat ik op MuMe was, want mijn vader is er gek van. (maar toen vond ik het geen leuke muziek, nu wel)

Wat the Heep onderscheidt van de rest van classic-rock scene is:
1. deze bezetting is (en tijde van dit concert, 1999) 12 jaar bij elkaar.
2. van deze leden zitten er al sinds de jaren zeventig in (Box is de orginele gitarist en Kerslake vanaf 1971 de vaste drummer).
3. Het enthousiasme en volhardendheid om nieuwe platen te maken alsmede oude songs te omarmen en nog steeds met veel vuur te spelen is uitermate sympathiek en charmant.

Heep weet nog steeds te overtuigen met harde songs, meezingers, epische songs, fijne melodieën.

Nee, the Heep is niet een stelletje bejaarden die de classicrock scene-clubtour afgaat en slechts teert op wat hitjes.

Veel van het materiaal op deze dubbelaar is afkomstig van de laatste twee stuidoplaten.

Aardige live plaat. Ik heb enkel een geheel andere hoes dan deze (welke ik heb is overigens een stuk mooier) de tracklist is vrijwel het zelfde enkel mis ik het laatste nummer op mijn versie

Come Away Melinda is een bonus-stuid-track, opgepimpd.

Erg stevige en enthousiaste liveplaat waarbij oude en nieuwe songs goed afgewisseld worden.

Bernie Shaw overtuigt als zanger op de oude tracks. Wat best een opgave is, omdat hij een ander soort stem heeft als David Byron.

Mick Box en Lee Kerslake hakken er lustig op los en Trevor Bolder (bas) en Phil Lanzon (toetsen) kleuren de boel mooi in.

Ja, dit is echt een livedubbelaar om in huis te halen.

UH is de Absolute Meester van de Slechte Smaak. De band heeft mij altijd voor zich gewonnen door de passie, de overtuiging en het plezier waarmee die slechte smaak ten gehore werd gebracht. Vergelijk de lamlendige uitvoering van Hensley en Wetton van July Morning eens met dit:

YouTube - Uriah Heep - July Morning

De bonus is dat Bernie Shaw voortreffelijk klinkt - zijn knauwerige uitvoering van Paradise vind ik onverdraaglijk - en dat Box en Kerslake alleen maar beter zijn geworden. Bolder heeft voortreffelijk begrepen hoe belangrijk de bas is voor deze muziek.
Niet eens met die slechte smaak? Bekijk de kapsels van Kerslake en Bolder.
Ik ga nog eens wat meer live footage opsporen.

Deze plaat draai ik nu al zo'n 20 jaar met zoveel plezier. Ik denk dat (naast Saga, Tull en Allman Brothers Band) er geen band is waar ik samen mee ben opgegroeid.

Dit was de 'Classic Rock'-periode van de band. Veel live-platen en tours en nagenoeg geen studioplaten. Veel liveplaten bevatten dan ook oud materiaal aangevuld met songs van Sea of Light en Sonic Origami.
Stug doorzetten en altijd blijven door-touren was het motto van deze vijf rockers en ik kan ze maar niet betrappen op een echt slechte plaat of live-set. Sterker nog ik heb live-shows gehoord met Byron die slechter en ongeinspireerder klinken dan deze.

Heep is in deze bezetting en de volgende (met Gilbrook en Rimmer) gewoon ontzettend strak en energiek. Een genot om naar te luisteren. Als deze nou eens op LP zou verschijnen