Grave Digger - Heavy Metal Breakdown (1984)

Weer zo'n flutdebuut van een erg middelmatige Duitse HM band. Boltendahl & co. doen heel erg hun best om toch zo veel mogelijk naar Accept te klinken maar slagen daar op geen enkel moment in. De cliché teksten en titels zijn erg lachwekkend (We Wanna Rock You?), en de productie en het spel zijn ook aan de matige / slechte kant. De cd's vanaf het midden van de jaren '90 zijn wel redelijk in orde maar deze kan je beter laten liggen.

Haarscherpe analyse van collega Sinner betreffende dit album: het is matig, het is zeer matig, wat zeg ik? Geen vetten: een zanger met een kikker in zijn keel, doodgewone muzikanten en doodgewone songs. Er staat hier zelfs een lachwekkende powerballad op: Yesterday, dan pas vallen de beperkingen van onze Duitse vriend op. Nu ja, niet alle debuutalbums zijn voltreffers en in het gezegende metaljaar 1984 was het ook niet iedere keer prijs.

Lekkere onvervalste ouderwetse metal

muziek uit mijn jonge jaren lekker zware zang niet overdreven gelijk black sabbath of je wat latere candlemass natuurlijk de generatie van nu die zijn andere muziek gewoon.maar dat was in de tijd wel vet hard heb die plaat ook direct gekocht

ja man u bent van de jonge generatie in onze tijd was dat al erg goed.maar ja de tijden veranderen je kunt een oude platen draaier niet vergelijken met nu de moderne want het geluid is beter. en dat is soms met alles wel zo al zijn er dingen van vroeger die toch nog beter zijn dan dat van nu maar ja het is mijn mening hoor

Inderdaad slecht gezongen en geproduceerd, maar toch heb ik er destijds van genoten, dankzij de tomeloze energie.

"Weer zo'n flutdebuut van een erg middelmatige Duitse band" "De cliché teksten en titels zijn erg lachwekkend". Met het eerste ben ik het helemaal mee eens, de tweede : teksten en songtitels moet je in de hardrock en heavy metal met een flinke korrel zout nemen want dat is totaal niet relevant. In de hardrock en heavy metal draait het om de muziek, de solo's en de details. Terzijde : in de tijd toen de Aardschok nog voor 3/4 zwart/wit en 1/4 kleur was had het de reputatie om albums de grond in te schrijven terwijl die albums best wel goed waren. En albums de hemel in te schrijven die in werkelijkheid ronduit slecht waren. Tot die laatste categorie behoort overduidelijk dit album. En- het wordt nog gekker- dit album werd in 1984 uitgeroepen als album van de maand. Kan het nog gekker?? ja het kan nog gekker : er stond ook een aparte advertentie in van dit album waar een tekst boven stond die luidt : "nog nooit was heavy metal zo mooi". Ik door nieuwsgierigheid gedreven heb toen dit album gekocht. Maar kwam van een koude kermis thuis. De beoordeling van dit album : het komt moeizaam van de grond, de zwakste schakel is overduidelijk die zanger en heb de mooigheid van heavy metal tot nu toe niet kunnen ontdekken op dit album. Na meerdere luisterbeurten is de muziek redelijk, maar de productie matig. Het titel nummer en We wanna rock you zijn metal carnaval krakers op het niveau "you give love a bad name" en "Bestel mar" de overige 7 nummers zijn erg matig. In de krankzinnige tachtiger metal jaren waar het ene mega album het andere mega album zich razendsnel opvolgde. Vlogen bij onze Oosterburen de metalbands als paddenstoelen uit de grond om ook een graantje mee te pikken op al die successen. Echter veel Duitse bands raakten veelal tussen wal en schip. Duitse metal bands is net als Duitse humor het dunste boekje: 99,9% van de Duitse humor staat op naam van de legendarische Fritz Korbach. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het allebei niet echt van de grond komt. Veel Duitse metalbands kunnen niet opboksen tegen de NWOBHM uit Groot Brittannië en de glamrock uit Amerika. In de tachtiger jaren waren er maar 5 Duitse bands die het redden en dat was na de Scorpions : Accept, Kreator, Warlock en Helloween. Grave Digger en Running Wild vallen overduidelijk buiten de boot. Runnig Wild bestaat nog steeds maar is verdwenen in de anonimiteit. Ik weet overigens niet of Grave Digger nog bestaat. Anno nu is het tijdperk Scorpions wel voorbij maar de grote opvolger Rammstein heeft het stokje over genomen. Als laatste vindt ik de Stained Classs achtige albumhoes echt waanzinnig. Dit album krijgt van mij 4 sterren waarvan 2,5 ster voor de albumhoes.

"Een zanger met een kikker in zijn keel" "lachwekkende powerballad op: Yesterday, dan pas vallen de beperkingen van onze Duitse vriend op" "gezegend metaljaar 1984" Volledig mee eens de reactie van Sir Spamalot. De zanger is inderdaad de zwakste schakel. De zanger beschikt over een halve octaaf verlaagde Udo Dirkschneider stem. Mooi woord voor scrabble overigens. De zanger probeert Udo Dirkschneider te imiteren, maar de stem begint bij vlagen eerder te irriteren. - Ik weet dat je buiten haar looks niks van haar moet hebben- maar Doro Pesch had dit album moeiteloos naar een hoger niveau getild. Maar die heeft ook veel meer power in de strot dan deze zanger. Misschien, heel misschien wel de vrouwelijke Bon Scott. Ben wel benieuwd hoe zij Let there be rock en Whole lotta rosie live zou brengen, maar dat is een andere discussie. Anyway, de powerballad Yesterday is echt hopeloos mislukt. En dan zou je denken dat de band hiervan leert ???? niet dus. Op de betere opvolger Witch Hunter staat ook zo'n mislukte powerballad : Love Games. Deze zanger is overigens niet de enige die een andere zanger probeert te imiteren. Ook beroemde zangers als Bruce Springsteen met het vreselijke nummer Born in the USA, daar doet Bruce een poging om Joe Cocker te imiteren maar slaagt daar totaal niet in en faalt hopeloos. En ook hij leert hier niet van, anyway. De tachtiger jaren waren allemaal gezegende metaljaren waar heel veel goeie albums werd geproduceerd. In 1983 kwam Metallica met het debuut album Kill 'em all en dat is toch een veel beter debuut album. Dan dit debuut album een jaar later.

Ik had deze, zwaar beinvloed door Aardschok, ook gekocht en...vond hem heel cool. Als puber lette ik niet op gaafheid van zanger of authenticiteit, ik vond het al gauw goed als het underground was en ruig. Heden ten dage begrijp ik de retrospectieve kritiek wel en deel ik die ook, maar toch. Iets met doodskoppen, vuur, graf en ruige titel ging er prima in destijds. Ik vond, en vind, de ballad heel simpel maar ook wel leuk, "headbanging man" lekker snel. Daarom: luister door de cliche's heen en zie het als een typisch teutoons jaren 80 product!