Tubeway Army - Tubeway Army (1978)

Magistraal!

Valt het iemand op dat My Shadow In Vain dezelfde melodie heeft als Wire's I Am The Fly?

Ik ben dit gaan luisteren omdat ik Gary Numan erg goed vind, maar als ik deze band hoor snap ik waarom Numan solo is gegaan, daar haalt ie een veel hoger niveau.

Duidelijk beïnvloed door David Bowie met name de zang. De combinatie van electronics en postpunk zijn hier wel vernieuwend voor die tijd. Een prima album dat bij mij meteen goed in het gehoor ligt.

Dit was begin jaren 80 mijn eerste ervaring met Gary Numan, de oudere zus van een vriend van mij had de LP en die werd stiekem door ons gedraaid als de jongedame "nicht zu hause" was. Ik had nog nooit zoiets gehoord en was eigenlijk vanaf het begin verslaafd aan deze muzieksoort. Veel interessanter dan wat je zo op de radio hoorde in het algemeen. Tubeway Army is qua geluid wel deels een typische eind jaren 70 afsplitsing van de dan zo normale (southern) rock bands. Het is wat meer gitaar georiënteerd dan het latere Numan werk en ik vind dat eigenlijk wel lekker. Japan had dit in het begin ook en eigenlijk de vroege Simple Minds ook. De gitaarpartijen zitten wat verstopt achter het toetsenwerk en er zijn geen eindeloze gitaarsolo's aanwezig. Ik vind persoonlijk beide Tubeway Army albums erg goed en ze zijn absoluut niet minder dan de latere Gary Numan albums.

De eerste synthwavehit die ik hoorde was in 1979. Tubeway Army scoorde met Are Friends Electric? Maar voordat ik het bijbehorende album Replicas beluister, is eerst hun mij onbekende debuut aan de beurt.

Vooraf: ook indertijd wist ik dat vele newwavebands vanuit punk startten. Gezien het uiterlijk van frontman Gary Numan schatte ik in dat dit met hem ook het geval was. Dat is op het debuut te horen.
MuMe toont hierboven de tweede hoes, maar de eerste persing zag er zo uit. 5000 verkochte exemplaren, vertelt Wikipedia. Toen Replicas het jaar erop een succes werd, kwam het album wederom uit, nu met met de bekendere hoes, om in het Verenigd Koninkrijk #14 in de albumlijst te halen.

Op het debuut klinkt echter vooral new wave met synths in een bijrol. In plaats daarvan (scheurende) gitaren van de hand van Numan. Zijn spel blijkt verrassend afwisselend te zijn met soms gecompliceerde riffs en loopjes zoals ik pas jaren later in de progressive metal tegenkwam. Van het Queensrÿchesoort, zoiets. Ook op dat vlak was Numan zijn tijd ver vooruit.
Wel herkenbaar zijn diens bewust kille stem en bijbehorende monotone melodielijnen. Opener Listen to the Sirens begint digitaal, met “gewone” drums: drumcomputers bestonden nog nauwelijks; later komt daar een stevig gitaartje bij. Andere favorietjes: in Friends klinkt gecompliceerder gitaarspel, Every Day I Die bevat verrassend een akoestische gitaar; Steel and You heeft in het in- en uittro synthesizers maar verder klinkt gitaar en Jo the Waiter verraadt wat ik bij hun eerste hit al zag: Numan is een fan van David Bowie, getuige de sfeer van diens Space Oddity die hier doorklinkt. Numan produceerde de plaat zelf en deed dat prima.
Van de overige twee bandleden valt op dat Steve Lidyard een prima drummer was en Paul Gardiner een degelijke bassist. Tegelijkertijd is dit duidelijk het vehikel van Numan.

Een interessant debuut, opmaat naar de sterkere synthpop van de opvolger. In de bonustracks (heruitgave uit 1998) klinken liveopnamen en daar is het punk of stevige new wave die domineert. Het doet wel aan de eerste periode van Joy Division denken, de dagen van vóór hun debuut. Leuk om te horen, al is de audiokwaliteit van dit concert eigenlijk ondermaats.

Iconische hoes!