Luluc - Passerby (2014)

Wowowowie. Die stem doet me een beetje denken aan mevrouw Carpenter. Ben niet verder gekomen dan nr 5 omdat ik steeds in slaap val maar het klinkt echt wonderschoon

Kindamuzik geeft in zijn recensie dan ook het advies om halverwege de plaat een zak op te blazen en lekker "hard te laten knallen". Echt waar...

Heel cliché, maar dit is een groeiplaatje. Voor mij wordt ie per draaibeurt beter. Vooral in de avonduurtjes valt de plat goed. Nog niet in slaap gevallen. Doet me ergens ook wel denken aan de Cowboy Junkies.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Luluc - Passerby - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er wordt nog altijd volop geklaagd over de malaise in de muziekindustrie, maar ondertussen verschijnen er iedere week weer idioot veel platen. Het zijn er zoveel dat er helaas iedere week wel een aantal tussen wal en schip vallen.

Meestal kan ik daar wel mee leven, maar soms zitten er platen tussen die ik eigenlijk niet had willen missen. Passerby van Luluc is zo’n plaat. Het is er een die ik gelukkig bij toeval alsnog heb opgepikt en wat ben ik er blij mee. Passerby van Luluc heeft immers alles waar ik van hou.

Luluc is een man-vrouw duo uit het Australische Melbourne dat de afgelopen jaren veel tijd doorbracht in Schotland, maar inmiddels voornamelijk vanuit de Verenigde Staten opereert. Zoë Randell en Steve Hassett trokken de afgelopen jaren de aandacht van belangrijke pionnen in de muziekindustrie als producer Joe Boyd (Nick Drake, Fairport Convention), The National voorman Aaron Dessner en Lucinda Williams. Het leverde de band uiteindelijk een contract op het roemruchte Sub Pop label op, wat uiteindelijk resulteerde in Passerby.

Passerby komt maar liefst zes jaar na het debuut van de band en dat hoor je. De songs op Passerby hebben lang kunnen rijpen en zijn voorzien van precies de accenten die de songs van Zoë Randell en Steve Hassett nodig hebben.

De muziek van Luluc wordt over het algemeen in het hokje indie-folk geduwd, maar het is indie-folk die diep is geworteld in de Britse folk uit de vroege jaren 70. Zoë Randell heeft een mooie heldere stem die uitstekend past bij de klassiek aandoende folksongs van Luluc. Het is een stem die herinnert aan een geweldige folkzangeres als Sandy Denny; een groter compliment kun je een zangeres in dit genre niet maken.

De muziek van Luluc doet me echter zeker niet alleen denken aan een legendarische band als Fairport Convention en zeker ook aan het werk van Nick Drake, maar heeft in muzikaal opzicht ook raakvlakken met een band als Cowboy Junkies, al is het maar omdat Zoë Randell minstens net zo mooi fluisterend kan zingen als Cowboy Junkies zangeres Margot Timmins. Ander voor de hand liggend vergelijkingsmateriaal zijn Mazzy Star (de donkere ondertoon) en vooral The Innocence Mission (het warme en stemmige instrumentarium).

Zoë Randell en Steve Hassett zorgen op Passerby voor een belangrijk deel van de instrumentatie en de vocalen, maar de band stond er zeker niet alleen voor in de studio. Producer Aaron Dessner heeft gezorgd voor een mooi en stemmig geluid, waarin ruimte is voor flink wat instrumenten, waaronder blazers en strijkers. Desondanks is de instrumentatie op Passerby uiterst sober en staat de bijzondere stem van Zoë Randell steeds centraal. Op haar meest indringende momenten heeft het soms wat van Nico, zeker niet altijd een aanbeveling, maar in het geval van Zoë Randell klopt het precies.

Luluc maakt op Passerby muziek die over het algemeen lekker in het gehoor ligt, maar het is ook muziek vol dreiging en dynamiek en bovendien muziek vol subtiele accenten. Instrumenten worden subtiel ingezet, maar iedere noot is trefzeker en tilt de muziek van Luluc naar een hoger niveau. De prachtige stem van Zoë Randell en de prachtige harmonieën met Steve Hassett doen de rest.

Passerby van Luluc is al met al een plaat van een bijna onwerkelijke schoonheid. Een plaat van een niveau dat dit jaar tot dusver nog niet al te vaak is gehaald. Zeer warm aanbevolen derhalve, zeker nu de blaadjes van de bomen gaan vallen. Erwin Zijleman

Dit is echt een heel mooi album, maar ik sluit me aan bij de eerdere schrijvers. De neiging om in slaap te vallen is heel groot. De hoes past dan ook perfect bij de inhoud. Wat ik mooi vind, is de spaarse maar telkens rake begeleiding van de nummers, maar ook de kalmheid in de stem van Zoe Randell. Niets lijkt haar te raken of in de war te brengen. Dat kan twee kanten uitgaan overigens. Door de warmte van het geluid van Luluc als geheel, valt het kwartje precies de goede kant uit.

Als tip. Als je Gretchen Lohse nog niet kent, ga haar 'Primal rumble' album eens luisteren. Zeer waarschijnlijk zal dat je prima bevallen.

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Bedankt voor de tip Ik ga die vandaag luisteren

Lambchop

En? Ben wel benieuwd.

Zeker mooi. Mooie volle stem maar toch breekbaar, heb hem gemengd in mn playlist op Spotify. Bedankt.

Maarten

Ps: heb je nog meer tips ?

Lambchop



Ja, zeker, om het bij DIY artiesten te houden. Later deze week komt mijn recensie van de nieuwe EP van Morgan Mecaskey op mijn blog. Je vindt haar op Bandcamp en Spotify. Een mega talent. De laatste cd van Patrick Joseph is ook echt een aanrader. Staat daar al en op Musicmeter.

Wo.

Bij Kindamuzik moeten ze misschien ook maar eens op 'Onthaastingscursus', want je mag best eens even lekker gaan liggen bij deze plaat.

Een 4,9 op Pitchfork. Ook belachelijk als je het mij vraagt.

Ja vind ik ook. Zeker onterecht

Voor 2,50 euro kunnen scoren bij de Platenboef en daar zeker geen spijt van. De recensie van Erwinz klopt geheel, leuk dat hij juist de groepen noemt die ik ook in de platennkast heb. Verder lees ik hier over negatieve recensies, maar Written in music en Konkurrent zijn wel zeer te spreken over het tweede album van dit Australische duo. Verder wordt Nick Drake genoemd, niet zo vreemd aangezien producer Joe Boyd voor het tribute album Way to blue Luluc inhuurde voor een bijdrage. Ergens past deze muziek ook in de tijd van Nick Drake en zou het een onontdekt pareltje kunnen zijn. Het pleit voor Luluc dat ze hun eigen gang gaan en ook de tijd durven nemen voor het maken van hun plaat. Het verhaal gaat dat ze de opnames helemaal af hadden , maar niet tevreden waren en alles opnieuw hebben opgenomen met een nieuwe producer Aaron Brooking van The National en een groot aantal gastmuzikanten.
De muziek is dromerig, instrumentaal is het heel subtiel. Zoe Randell zingt de sterren van de hemel, Steve Hasselt zorgt voor de juiste subtiele begeleiding. Het bijgeleverde boekje is sober met alle teksten erin. Goede , gevoelige en persoonlijke teksten, geheel passend bij de muzikale begeleiding (of andersom).
Een prachtig folk album wat bepaalde voorspelbaarheid ontstijgt.

Tangled Heart is van ongekende schoonheid. Hele album is fijn (veel gedraaid), maar Tangled Heart is het hoogtepunt.


Beluister deze eens. Herinnerde mij aan Luluc en is ook erg mooi. Maple Glider - To Enjoy Is the Only Thing (2021) - MusicMeter.nl