Fern Kinney - Groove Me (1979)

Ik zat net de Classicsmix van Ben Liebrand te luisteren en daar kwam deze dame ook voorbij met Groove me, het blijft toch een heerlijke plaat, kan niet stuk.

Groove Me is zeer sterk, maar helaas is dit het enige nummer dat ik ken van deze Madame.

Ik ken deze versie niet, enkel het origineel van King Floyd... hoe weten ze dat nummer hier in godsnaam uit te rekken tot 9 minuten??

9 minuten is nog niets, ik heb nog een versie van 16 minuten!
Elke plaat kun je uitrekken, ze worden er niet allemaal beter van, maar deze in ieder geval wel.

Rest van t album is nogal niksig. Ik kocht m indertijd ook alleen voor het titelnummer. Het was toen een van de traagste disconummers tot dan toe; echt een sensatie.

Helemaal eens.
Ooit het laatste nummer op deze plaat op single gekocht en liet me niet los.
Zoals zo vaak bleek het geen constante energie te zijn ...

Smooth-disco, dertien in een dozijn helaas.

Ook ik kocht deze LP allereerst voor het geweldige titelnummer Groove Me wat hier in de 12-inch versie op staat. Ik zag wel dat het album behoorlijk hoog gewaardeerd werd en ik moet zeggen dat ik dat kan volgen. Want naast Groove Me staat er hele aardige muziek op deze plaat. Om te beginnen een nummer in net zo'n heerlijke slow groove en in ook zo'n lange versie: Baby, Let Me Kiss You.

De muziek op dit album is een soort mix van disco & funk en soul met wat... country invloeden. De songs zitten goed in elkaar, de begeleiding is ook prima net als de productie. Wat mij betreft een verrassend fijne plaat dit Groove Me van Fern Kinney.

Hier ben ik het dus niet mee eens. Er is heel wat obligate disco, maar dit album Groove Me zit een stuk beter in elkaar wat mij aangaat. En het is meer dan alleen disco.

Hier hetzelfde verhaal: vooral (goedkoop) gekocht vanwege dat ene nummer, dat inderdaad een opvallend trage groove heeft (ik schat net boven de 100 BPM), maar niettemin uiterst dansbaar is. Het album leverde nog een verrassing op in het eveneens lang uitgesponnen Baby let me kiss you,dat uit soortgelijk hout gesneden is, maar dan net wat minder beklijvend.

Een andere verrassing was dat Groove me weliswaar internationaal het meest succesvol was, maar dat dat nummer bij ons niets deed in de hitparades. In plaats daarvan bracht het ook niet onaardige Together we we are beautiful het hier te lande tot een bescheiden hitsuccesje.

En nóg een verrassing was het nummer Under fire, dat ik kende als bescheiden hitje van de Zuid-Afrikaanse damesrockgroep Clout. Volgens mij eveneens in de zomer van 1979. Hier krijgt het nummer wel een heel andere invulling, al vind ik die versie van Clout stukken beter. Die van Clout was trouwens ook een cover; het origineel (een disconummer) is van een mij onbekende Britse zangeres genaamd Jackie.