het tweede album van "Sweeney's Men" verscheen in 1969 (per abuis staat hier op MuMe 1977), een jaar na het gelijknamige debuut album. de muziek is iets minder traditioneel dan die van het debuut en werd destijds door muziekcritici meer als een progressief, avontuurlijk "acid folk" album bestempeld. wellicht paste die kwalificatie destijds in de tijdgeest, maar persoonlijk hoor ik dat er niet van af. de muziek op dit album is nog steeds stevig in traditionele folk geworteld. gecombineerd met sterk songmateriaal en prachtige harmoniezang levert dit wederom een fraai album op, weliswaar minder dan het debuut met de onvolprezen Andy Irvine.
deze had de band in 1968 verlaten om rond te reizen door de Balkan landen (o.a. Hongarije) en deed daar inspiratie op voor nieuwe muzikale wegen. de 3e line-up van de band Johnny Moynihan en Terry Woods, overigens "not the best of friends" besloten uiteindelijk toch een 2e album te maken onder de naam "Sweeney's Men".
op dit album staan 4 "originals" van Terry Woods (tracks 1,3 en

, 1 nummer (track 5) van Johnny Moynihan, 2 tracks (6 en 10) werden geschreven door Terry Woods en Henry McCullough, track 7) "Go By Brooks" is een gedicht van Leonard Cohen afkomstig van zijn gedichtenbundel "The Spice Box of Earth" op muziek gezet door Sweeney's Men. 2) "The Pipe on the Hob" is een Ierse traditional en het enige, instrumentale nummer op dit album. track 4) "Pretty Polly" eveneens een traditional, een "murder ballad" afkomstig van de British Isles, Canada en de Noord-Amerikaanse Appalachen regio. van de andere Amerikaanse traditional 9) "Hiram Hubbard", een "Civil War murder ballad" bestaat ook een cover versie van Bob Dylan.
de Terry Woods compositie "Dreams For Me", de opener van dit album, verscheen later ook op het geweldige, gelijknamige album "The Woods Band" (1971). een hoogtepunt op dit album, tezamen met de door hem prachtig gezongen tracks "Pretty Polly" en "Hiram Hubbard".
de Noord-Ierse meestergitarist Henry McCullough speelde overigens niet mee op dit album, wel speelde hij in 1968 mee op diverse gigs van de band. Zie de liner notes.
Sweeney's Men bracht slechts 2 albums uit. in 2004 verscheen op het label Castle Music een re-issue van beide albums uitgebreid met 4 single tracks van de 1e line-up van de band incl. mede oprichter de Ierse singer/songwriter/gitarist Joe "Galway" Dolan en bonus tracks
Album werd geproduceerd door Bill Leader
opgenomen "at Livingstone Srudios, Barnet, U.K."
de muzikanten op dit abum:
Johnny Moynihan: vocals, bouzouki, tin whistle
Terry Woods: vocals, 6 & 12-string guitar, banjo, concertina
citaat uit de liner notes van Colin Harper, April 2004 (van de "The Legend of Sweeney's Men" Anthology" re-isssue )
quote
"Long before the album ("Sweeney's Men) was released Andy had told the others that - in the spirit of times, and for an adventure that would fire his creativity for decades to come - he was heading off for an indefinite sojourn to Eastern Europe. A final gig at Dublin's Liberty Hall saw the Irvine line-up perform the first half, in their dance-hall shirts and waistcoats, with the second half being the debut of new repertoire, new stage-wear and introducing new member Henry McCullough.
This now legendary version of Sweeney's Men, with McCullough playing electric guitar - lasted only for three months in the summer of '68, causing a storm at the Cambridge Folk Festival and recording only a BBC radio session and an RTE television broadcast, both now missing in action (along with two previous BBC radio appearances).
While everyone was keen to push the electric experiment further, it was hampered by the lack of an appropriate PA and was, in any case, going down like a lead balloon with the group's diminishing public back in Ireland. McCullough, believind they'd hit on something worthwhile but frustrated with the situation, was offered a role in Joe Cocker's Grease Band and found it hard to resist. Moynihan amicably agreed, that he'd be a fool not to accept. Consequently Henry, as a member of Joe Cocker's Grease Band, became the only Irishman to play Woodstock, while Johnny and Terry continued, uneasily, as a duo"
unquote
.