House of Lords - Demons Down (1992)

dit is zeker het beste album van House Of Lords. Het is alleen op het verkeerde tijdstip uitgekomen, tijdens de zgn Grunge era waar Nirvana de hitlijsten domineerde. Dit album heeft niet de kans gehad die het verdient. Geweldige songs. Beste nummer is de titel track

Dit was voorlopig het laatste album van deze band, pas 12 jaar later kwam de opvolger uit. Demons Down is een waar meesterwerk maar tegenwoordig nergens meer te vinden.

Heerlijk album! Geweldige sound en lekkere nummers.

Ongelooflijk dat zo onbekend is.

Je moet het maar doen: tussen 1988 en 1992 drie prima albums uitbrengen die nauwelijks voor elkaar onderdoen. Hier spelen natuurlijk prima muzikanten in, hier worden prima songs gespeeld, hier hoor je een prima productie. House of Lords is een topper in dit genre. Ze moeten van ver komen om mij een powerballad graag te doen horen, maar House of Lords slaagt als één van de weinige groepen hierin. Kwaliteit heerst op deze plaat.

En weer een geweldig album van deze band! Met een gewijzigde line-up weten ze toch schijnbaar moeiteloos weer een ware klassieker uit te brengen. Deze vind ik nog weer een tikje beter dan voorganger Sahara. Die stem van Christian vind ik werkelijk fenomenaal!!! Kan ik geen genoeg van krijgen.

Eigenlijk een zanger die mij niet zo zou moeten liggen ( en zeker niet in de begin jaren 90 toen ik dit kocht ) maar op zoek naar nieuwe muziek dit geluisterd en het pakte me wel.

Als ik het nu luister heeft het zeker "staying power" ook al hoort het lang niet tot mijn favorieten.
De cd klinkt nog steeds lekker en fris ( prima productie volgens mij; in ieder geval wat dat betreft een geluid waar ik van hou ) en heeft een prima samenhang ; geen uitschieters naar beneden maar voor mij ook niet echt naar boven. Vandaar een 3.5

Oh ja; en omdat ik al in mijn 3e blauwe auto rijdt is Metallic Blue uiteindelijk ook 1 van de 2 favorieten geworden ( ipv Demon'' s Down, Inside You, Spirit Of Love of Talkin' 'Bout Love )

Wederom een bandje dat ik pas recentelijk heb leren kennen. Maar goddulleme, wat is dit vette en goed gespeeld melorock... Alleen al die riff/beat van O Father is genoeg om het volume op 11 te zetten...

Wat een heerlijke zit, deze plaat...

Tuurlijk is deze plaat vet, ik lees net dat Aldrigde deze heeft ingedrumd... Sean McNabb op bas, dat kan alleen maar goed zijn...

Naast het debuut staat deze ook bij mij in de kast. Deze is wellicht een tikkie beter, minder toetsen. Mooi in het boekje:"Gregg Giuffria and Jamrs Christian compose on and use Atari computers." Weer eens wat anders dan ProTools, haha.

Wel een akelig hoog Whitesnake-gehalte.

Tracks 3 en 5 doen me niet zoveel, voor de rest is dit best een vrolijk USA orientated rock album. Nergens wordt het ingewikkeld maar er is veel oog voor detail. Bijvoorbeeld een heuse dubbele bassdrum aan het eind van down, down, down of een onverwacht keyboard/guitar batlle(tje) in Metalic blue, Viool partijen outro bij het mierzoete Inside You of de mystieke intro bij O father. Voeg daarbij toe de uitstekende zang en de prima frisse productie en het afwisselende feelgood plaatje is alweer afgelopen voordat je het weet.
Destijds wel meer van dit soort albums aangeschaft als tegenhanger van het vele grunge geluid (ook leuk, daar niet van), maar dit is wel 1 van de betere.

MusicOnVinyl heeft vorig jaar een nieuwe Vinyl uitgebracht van dit album en het klinkt fantastisch.
Zo jammer dat niemand dit album kent want is echt wel het beste wat HOL heeft uitgebracht!!!

Een degelijk plaatje waar an sich niet zoveel mis mee is. Vrij conventionele hardrock waarbij Whitesnake en Kiss als prima referentiepunten kunnen dienen. Het is allemaal vrij degelijk maar nergens hemelbestormend. Er staan echter wel een paar songs op de schijf die mij goed smaken. De riff in openingssong O Father ligt lekker in het gehoor. Het wat pompeuze titelnummer kent een aardige opbouw. De powerballads kunnen mij echter een stuk minder bekoren, hoewel ik bepaalde ballads prima kan pruimen krijg ik spontaan haaruitval bij een track als What's Forever For. Gelukkig wordt dit weer goed gemaakt met een lekker smerige groove in Talkin' Bout Love, het is alsof je John Sykes hoort soleren. Met Spirit of Love kan ik weer een stuk minder. De pathetische voordracht komt erg kitscherig over. Gelukkig schakelen de mannen met Down, Down, Down weer over op de energieke toer. De songs die hierop volgen laten mij niet meer echt opveren of het moet de afsluiter Can't Fight Love zijn, het sleazy karakter en het pakkende refrein gaan erin als koek. Kortom, een degelijk plaatje, met enkele prima songs maar over de hele linie genomen niet echt onderscheidend, daarvoor staan de mannen nog teveel met hun benen in de jaren 80. De keyboard partijen en de vele koortjes misstaan niet, de heren schotelen een ambachtelijk plaatje voor maar missen in mijn ogen wat 'eigen smoel' om zich te onderscheiden t.o.v. veel andere vakbroeders destijds.

Dat eigen smoel vind ik dan juist weer wél aanwezig. Alleen al door de prachtstrot van Christian vind ik het al boven het gemiddelde uit komen. En daarmee onderscheidend genoeg. Zeker in die tijd toen dit soort albums aan de lopende band op de markt werden gekwakt. Het debuut blijf ik het beste vinden maar deze Demons down volgt toch in de slipstream. Op mij maakte dit destijds althans meer indruk dan veel andere vakbroeders.