Een van de eerste Frontiers releases die ik wat minder vind en dat ligt in dit geval aan mijn persoonlijke voorkeur en smaak.
Lenna Kuurmaa kan zeker wel goed zingen, maar deze erg radiovriendelijke rock blijft mij allemaal wat te soft. De melodielijnen zijn wat standaard en vooral... saai!
Het wil nergens vlammen, de muzikanten blijven binnen de nette lijnen van de nummers en spetteren nergens echt met solo's of wat ook.
Bij de eerste klanken van "Heaven is to Be Close to You" dacht ik echt: nu gaat het komen, maar na 30 seconden zakt het nummer al in!
Afijn, mij is dit net iets té poppy en zoetjes. Misschien dat dit voor anderen wel weggelegd is.