Gorefest - Erase (1995)

Wat mij betreft is het titelnummer van de cd de uitschieter op dit album, voor de rest een zeer matig album die het niveau van False niet weet te benaderen

Peace of paper is toch wel een behoorlijk bruut nummer, maar toegegeven het album was een beetje een tegenvaller na het bejubelde False.

Deze heeft mij nooit echt kunnen pakken, ik vond de inderdaad False een heel stuk beter, en het hierna volgende Soulsurvivor ook een heel stuk beter.

Het brute kader dat False zo kenmerkte is hier verdwenen. De zang is wel zwaar, maar intense grunts zijn verleden tijd geworden. Zo ontwikkelde Gorefest zich in relatief korte tijd en de fans begrepen het niet allemaal even goed meer. Een band met de naam Gorefest moet toch gewoon dodelijk klinken? De CD klinkt dus iets te lief, maar nog wel ok, zonder dat er echte krakers op staan.

Grappig - destijds toch best een goed ontvangen album (met name door de metalpers) maar bij de liefhebbers en fans zorgde Erase toch duidelijk voor een scheiding der geesten. Voor mij is dit album in ieder geval erg de moeite waard - Gorefest bewees hiermee dat ze het experiment niet schuwden en slaagden er netjes in om spectaculair, melodieus gitaarwerk met het brute van Death Metal te verweven. Aldus eigenlijk een opstapje naar Soul Survivor een jaartje later waar de jaren ' 70 invloeden nog dikker erbovenop kwamen te liggen. Maar ook op Erase valt er wat mij betreft dus al heel wat moois te horen - met name de laatste twee tracks (' Goddess in Black' en het gevarieerde 'To Hell and Back') zijn geweldig om te horen, maar ook opener ' Low', het titelnummer 'Erase' en het vrij brute ' Peace of Paper' blijven het na al die jaren nog steeds goed doen bij mij.

Voor mij was Gorefest in ieder geval altijd een erg interessante en unieke band - niet bang om zich verder te ontwikkelen en te experimenteren en net daardoor de grauwe Death Metal middenmoot te ontstijgen.

Gewaagde stap? Ach. De meeste death metalbands waren in die tijd hun roots aan het verloochenen. Gorefest werd melodieuzer en gevarieerder. En dat pakt instrumentaal gezien best aardig uit. Het is alleen dat de grunt van De Koeijer een beperking vormt op dit geluid. Staccato je teksten brullen werkt niet echt met melodieuze muziek. In die zin gaat deze plaat me ook snel weer vervelen.
De uitschieter heet Goddess In Black. Een stapje richting gothische doom maar dan zonder de bekende tierlantijnen.

Wat mij altijd tegenstaat bij gorefest zijn de vocalen. Muzikaal kan ik het bestwaarderen. Alleen die stem van JC de K vind ik verschrikkelijk, het is geen echte grunt en geen echte zang. Op soul survivor is het me na al die jaren nog meer tegen gaan staan.

Gewoon lekker pitch shiften die handel,dan klinkt het nog wel

Muzikaal zit dit album heel sterk in elkaar, opnamekwaliteit ligt erg hoog. Muzikaal is er veel te beleven, van bijna eng strak klinkende ritmes tot melodieuze en zelfs meerstemmige gitaarsolo's waarbij er in de gevarieerde nummers ook ruimte is voor alle instrumenten. Ik mag dan misschien het type Slayer fan zijn die het Seasons In The Abbey's album het meest waardeert van al hun albums ... (ook om het muzikale) en het is vanuit dat perspectief niet verbazingwekkend dat Erase mijn favoriete Gorefest album is. Muzikaal zit het echt loeisterk in elkaar en ook de teksten gaan ergens over waarbij de zang regelmatig een contraritmiek opzoekt ten opzichte, syncopisch en stacato maar met emotie en dat is nou net misschien wel het originele van dit album te noemen.