Gregory Page - One Way Journey Home (2014)

Tom Brosseau schreef voor zijn dit jaar verschenen album Grass Punks het nummer Gregory Page of San Diego. De vraag is of Gregory Page wel zo Amerikaans is als deze titel doet vermoeden. Hij werd namelijk geboren in Londen in 1963. Zijn vader is Armeens en zijn moeder Iers.

Op zijn veertiende verhuisde hij naar San Diego en werd Amerikaans staatsburger. Naast Amerikaans staatsburger is hij sinds half juni ook Iers staatsburger. De reden hiervoor is dat hij dan niet steeds visa dient aan te vragen voor zijn veelvuldige verblijf in Europa. Zijn beide ouders zijn muzikanten. Zo speelde zijn moeder met haar toenmalige damestrio The Beat-chics in 1965 in het voorprogramma van The Beatles.

Hij groeide op zonder zijn vader, die hij pas in 1999 in Parijs leerde kennen na een langdurige zoekactie. Hij draagt de achternaam van zijn moeder. In zijn vroege tienerjaren luisterde hij naar de oude jazzplaten van zijn moeder, terwijl zijn generatiegenoten naar punkmuziek luisterde. Ook luisterde hij naar 78-toerenplaten van zijn uit Dublin afkomstige opa, Dave Page.

Dave Page speelde in het fameuze kwartet van Leo Rowsome, de beste Uillieann Pipe speler die Ierland ooit gehad heeft. Bekende muzikanten als Paddy Moloney en Liam O’Flynn kregen ooit les van hem.

Na aanvankelijk wat los-vast baantjes als taxichauffeur en kok gehad te hebben, stortte hij zich in zijn muzikale avontuur. Door zijn romantische en nostalgische inborst en voorliefde voor jaren 30 jazzmuziek was het logisch dat hij een soort retro jazzmuziek ging maken. Vooral door iemand als Al Bowlly werd hij beïnvloed.

Al Bowlly was een zeer bekende crooner en bandleider, die eerst furore maakte in Engeland en later in Amerika. Richard Thompson schreef ooit het schitterende Al Bowlly’s in heaven over hem.

Op One way journey home worden die jazzinvloeden ingeruild voor Ierse folkinvloeden. In wezen verandert er verder niet zoveel. Ierse muziek is ook vaak weemoedig en romantisch. De hoes moet volgens Page gezien worden als een metafoor waar de diepblauwe zee volgens hem voor staat : “Great open water has a certain attraction to people, to stare at it so that their minds start wandering off. I guess amongst others the concepts of space, motion and the sound of waves are responsible for this and also the history it bears in it depths is fascinating, Especially the sea travels of the early days, it has an inspirational effect.”

Zijn Ierse achtergrond wordt direct duidelijk bij het beluisteren van het openingsnummer Counting blessings, vooral door de zeer weemoedige fiddle en doedelzak. Dat hij een geboren verhalenverteller is wordt duidelijk in het opvolgende Right side up. Meer een singer-songwriternummer.

Het titelnummer wordt opgesierd door een prachtige, weemoedige fluit en een schitterende melodie. Traditional Mary and the soldier heette oorspronkelijk The gallant soldier. Het werd vooral bekend in de schitterende uitvoering van Andy Irvine en Paul Brady op het klassieke folkalbum Andy Irvine & Paul Brady. De uitvoering van Page doet niet onder voor die versie en dat mag een groot compliment heten.

In het heerlijke Old photographs beschrijft hij op humorvolle wijze belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven. Vooral de banjo is onweerstaanbaar. Right or wrong behoort tot de mooiere nummers. Vooral door de warme stem van Page en de prachtige begeleiding op gitaar.

Best friends is een niemendalletje wat mij betreft had mogen worden weggelaten. Vooral de tekst is aan de magere kant. Gelukkig wordt het hoge niveau weer gehaald in I don’t know, vooral door de heerlijke uithalen van Page en mooie gitaarbegeleiding. In de instrumental Sliabh na mBan (vertaald Mountain of the women, een heuvel in Zuidoost Ierland) excelleert Eric Rigler op doedelzak.

The banks of the Pontchartrain is vooral bekend geworden als The lakes of Pontchartrain in de uitvoering van Planxty. Het is een Amerikaanse traditional.
Down by the Glenside (The bold Fenian men) wordt hier helaas gebracht als een korte instrumental. Wie de prachtige versie van Jim McCann kent, zou graag een vocale uitvoering gehoord hebben. Down by the Glenside werd geschreven door the Ierse republikein Peadar Kearney. Hij schreef ook het Ierse volkslied, Amhrán na bhFiann (The soldier’s song).

Meer Iers dan in de afsluiter The parting glass kan het niet worden. Zoals in de aloude sean-nós traditie a capella gezongen. Deze traditional werd ooit ook door Sinead O’Connor opgenomen.
De cd werd overigens geproduceerd door zijn goede vriend Jason Mraz. Ooit hielp Page Mraz namelijk aan een optreden en groeide zo een vriendschap tussen beiden.

One way journey home is een prachtige plaat geworden van een geweldige zanger die verdwaald is in deze moderne tijd en een hang heeft naar het verleden en daar in zijn muziek uiting aan geeft.

Hij presenteert 'm woensdag 3 september in Amsterdam, in een oud theater! Check Mr. Page in Concert - Gregory Page - gregorypage.com

Hij zal op 13 september ook op Take Root spelen. Geweldig programma dit jaar!

Gregory Page vind ik zo op zijn tijd best fijn om naar te luisteren, denkend aan een zingede Chet Baker. Dat Jason Mraz dit album heeft geproduceerd baart me zorgen..

Maak je maar geen zorgen over de productie! Dit is trouwens een echt folkalbum en heeft absoluut niets met jazz te maken.

Jammer, die licht trieste 'broken hearted' jazzy folkies die hij een paar platen terug maakte vond ik toch wel erg fijn, zeker niet hoogstaand.

Afgelopen zondag was Gregory Page te zien in Vrije geluiden, hierbij een link om het eventueel terug te zien (op het eind van het program) : Vrije Geluiden 24/8/14 gemist? Kijk het op npo.nl - NPO

Las nog een mooie recensie in de Telegraaf (excusez moi) afgelopen zaterdag over dit album. Staat op m'n 'longlist'. Ben benieuwd.

Nou ik heb er met volle teugen van genoten. Heerlijk album dit. Duurde even voor vooral het begin in de smaak viel, maar ik heb doorgezet en terecht. Een heerlijke mix van Amerikaans singer songwriterschap en Ierse folk. Door het toelaten van die Ierse invloeden weet dit album zich nadrukkelijk te onderscheiden van andere singer songwriters.

Leuk, Henk, dat het album je zo goed bevalt! Had vooraf zo mijn twijfels vanwege de Ierse inbreng.

Volgens mij zijn ze bij de Telegraaf al langer fan van hem. Het album staat eventueel al op Spotify, Broem. Ook hier is eventueel nog een mooie recensie te lezen : Gregory Page: One Way Journey Home | www.johnnysgarden.nl

Zachtmoedig klinkende bard maakt een warm album. Niet wereldschokkend maar wel een verademing.

Niet wereldschokkend inderdaad, maar o wat een lekker album, Kistenkuif!

Ik las vorige week in de krant dat hij binnenkort een huis in Utrecht gaat betrekken. Dan ga ik er ook van uit dat hij wat vaker in den lande op gaat treden. Dat zou mijn "fout" hem gisteren te links te laten liggen weer goedmaken. Ik twijfel inmiddels sterk of hij niet een half sterretje meer verdient. Want ik houd ontzettend van wat Kistenkuif verademingen noemt.

Gewoon op 18 oktober naar Ramblin' Roots gaan, Hendrik68. Nog wel in zijn toekomstige woonplaats!

Dan moet ik nog wel kunnen en Utrecht is voor mij een beetje ver weg. Maar in ieder geval dank voor de tip.

Op 28 september geeft hij ook een (gratis) instore optreden in de Velvet in Delft.

Inderdaad een hele mooie verleidelijke warme plaat met een hang naar het verleden . en Iers tot op het bot . mooie recensie Lura je hebt smaak ;-

Dank je voor het compliment! Ik heb Ierse folk met de paplepel binnen gegoten gekregen

Die lijst moet wel erg lang zijn

So long dat er wel eens iets vanaf valt. Thanx voor de wake-up call. Heb het album meteen in Spotify geoormerkt I'll be back

Oef dat valt niet mee. Met hooggespannen verwachtingen dit abum een aantal keren geluisterd. Ben bang dat het kwartje niet gaat vallen. Dit genre zit voor mij soms op de scheidslijn tussen kunst en kitsch. Moeilijk om de vinger op te leggen waarom het de ene keer richting kunst gaat en de andere keer richting kitsch. Gregory komt op mij wat te 'zeurderig'. Irriteer me daar dan teveel aan om nog echt objectief te luisteren...laat staan oordelen. Muzikaal ook erg braaf en netjes binnen de lintjes. Niet helemaal mijn ding dus. Toch bedankt Lura. Keep them coming

Minder binnen de lijntjes is dit album : Red River Dialect - Tender Gold and Gentle Blue (2015) , Broem. Een schitterende tip van Ducoz overigens.

Kreeg in het buitenland al de nodige zeer lovende recensies.

Na het zien van Tom Egbers' mooie serie Toms Ierland op NPO2 verkeer ik momenteel helemaal in Ierse sferen.
Dit album ligt nu op de platenspeler en sluit hier naadloos op aan. Schitterende luisterliedjes, mooie teksten, veel Keltische invloeden maar niet te zwaar op de hand.

Overigens vraag ik me af of het land van herkomst van dit album wel klopt. Hoewel duidelijk van Ierse afkomst is Gregory Page volgens mij een Amerikaan.

Gregory Page is inderdaad naar mijn weten een Amerikaan. Heb de beste man ook al eens live gezien en praat ook als een echte Amerikaan en zeker niet als een Ier.

Even nagekeken: geboren in Londen en op zijn 13e naar Amerika geëmigreerd. Ierland lijkt me, buiten de invloeden in de muziek, dus zeker verkeerd

Ik ga het corrigeren!