Ian Anderson - The Secret Language of Birds (2000)

leuk solo plaatje van ian anderson , de zanger van jethro tull , mooie liedjes en goed gespeeld maar zonder diepgang en je alleen voor echte jethro fans , er staan zelfs geen uitschieters op , alles kabbelt rustig verder .

Zeker een leuk solo album, mooi instrumentwerk. Misschien geen echte uitschieters, maar daar heb geen probleem mee als de cd goed is. Maar ik ben een fan van jethro tull (niet al het werk, vooral de meer folk rock achtige albums). Voorlopig 3.5 ster, maar ik twijfel nog.

Dit album is meer dan 3.5 waard, dus heb ik de stem/plaats gecorrigeerd tov van andere albums.

Zeer aardige soloplaat van Anderson. Verwacht geen radicale koerswijziging ten op zichte van het JT werk. Als je dat goed vindt dan kan je dit ook waarderen. Het is hoogstens wat rustiger.

Muziek verschilt niet zoveel van wat Jethro Tull uit de jaren negentig.

Het is nog meer akoestisch, en Ian Anderson laat zich nog meer beïnvloeden door wereldmuziek.

Uiteindelijk is het ontzettend aangename en melodieuze plaat die met name in de zomer een erg lekker gevoel geeft.

Ian Anderson speelt samen met Andrew Giddings alle instrumenten (en dat zijn er nogal wat), met uitzondering van de drumpartijen (hier en daar) en wat electrische gitaar (hier en daar), welke verzorgd is door Martin Barre....

Ian is een echte Renaissance man.

Niet alleen virtuoos bedreven op de dwarsfluit maar weet ook op de akoestische gitaar een zeer noemenswaardige bekwaamheid tentoon te stellen.

Dit en het opvolgende solo album laten zich dan ook karakteriseren door een bijzonder waardig samenspel tussen die twee.

En bovendien weet hij ook nog eens qua tekst het een en ander neer te zetten.

En natuurlijk niet te vergeten zijn smaakvol kenmerkende zang.

Al deze elementen van de kunsten tezamen uiterst verfijnd verweven.

Een Renaissance man.

Al bijna 25 jaar één van mijn lievelingsalbums, al ben ik niet altijd in de stemming, maar wel vaak. Deze wat naïeve, vrolijke en speelse plaat steekt menig Jethro Tull-plaat naar de kroon. De wereldinvloeden en wat new age van zijn voorgaande plaat zijn hier binnengeslopen, en maken het een dromerige plaat en de ideale plaat (voor mij) om het hoofd te hebben, wanneer ik weer eens te voet of te fiets de gebieden rond mijn oude woonplaats (Den Haag) ging ontdekken, als ware ik een avonturier.

Mijn lang gekoesterde droom is door het uitkomen van een boxset uitgekomen, en ik mag deze nu vol blijdschap als lp afdraaien, waardoor de magie van het album nog meer tot zijn recht komt.

Prachtig spiritueel album met diepere aardlagen die het dan weet te benaderen als het ware.

Het menselijk ontstijgen van elk gangbaar verwachtingspatroon aangaande capaciteit.

Als zodanig pure delight van begin tot eind.

Het magistraal magisch gefluit dat aangrijpt en opzweept.

Mystieke bewoordingen die de ziel beroeren.

Zo veel meer dan slechts het aards ingekaderde dat je kende.

Een leuk album !
Een jaar na het uitkomen van J.Tull Dot.Com, waar het leek of Jethro Tull wat op een dood spoor zat. En het lijkt op dit album dat Ian Anderson zich wat verlost voelt van de Jethro druk en gewoon op dit solo album doet wat hij op dat moment leuk vindt. Want het klinkt allemaal redelijk enthousiast, je voelt bijna het plezier dat er van af spat. En op dit album blijkt ook wat voor uniek muzikant Ian wel is, hij bespeelt op dit album fluiten, akoestische gitaar, bouzouki, akoestische bas, mandoline , percussie en piccolo. Martin Barre speelt op 2 nummers mee met elektrische gitaar. Andrew Giddings bespeelt op dit album vooral keys, maar ook accordeon en percussie (o.a. marimba).
Dit alles betekent dat het zeker geen rock album geworden , maar meer pop/folk/world gericht. En daar kan ik prima mee leven.
Bij elk nummer heeft Ian nog wat bijgeschreven in het uitgebreide boekje. De teksten zijn wel wat spiritueel, maar waarom ook niet.
Het enige puntje van kritiek is dat de cd wel wat lang duurt. Misschien als Ian iets strenger voor zich zelf was geweest hadden er wat mindere nummers geskipt kunnen worden en was er zeker een top album uitgekomen. Het album is nog steeds wel top, maar had net nog wat strakker gekund.
Maar desalniettemin , een mooi album. Heb ergens gelezen dat het een echt 'lente' album is en dat begrijp ik ook wel. De openheid, het redelijk vrolijke karakter, de onbevangenheid, dat alles hoor je erin terug.