Ian Anderson - The Secret Language of Birds (2000)

leuk solo plaatje van ian anderson , de zanger van jethro tull , mooie liedjes en goed gespeeld maar zonder diepgang en je alleen voor echte jethro fans , er staan zelfs geen uitschieters op , alles kabbelt rustig verder .

Zeker een leuk solo album, mooi instrumentwerk. Misschien geen echte uitschieters, maar daar heb geen probleem mee als de cd goed is. Maar ik ben een fan van jethro tull (niet al het werk, vooral de meer folk rock achtige albums). Voorlopig 3.5 ster, maar ik twijfel nog.

Dit album is meer dan 3.5 waard, dus heb ik de stem/plaats gecorrigeerd tov van andere albums.

Zeer aardige soloplaat van Anderson. Verwacht geen radicale koerswijziging ten op zichte van het JT werk. Als je dat goed vindt dan kan je dit ook waarderen. Het is hoogstens wat rustiger.

Muziek verschilt niet zoveel van wat Jethro Tull uit de jaren negentig.

Het is nog meer akoestisch, en Ian Anderson laat zich nog meer beïnvloeden door wereldmuziek.

Uiteindelijk is het ontzettend aangename en melodieuze plaat die met name in de zomer een erg lekker gevoel geeft.

Ian Anderson speelt samen met Andrew Giddings alle instrumenten (en dat zijn er nogal wat), met uitzondering van de drumpartijen (hier en daar) en wat electrische gitaar (hier en daar), welke verzorgd is door Martin Barre....

Ian is een echte Renaissance man.

Niet alleen virtuoos bedreven op de dwarsfluit maar weet ook op de akoestische gitaar een zeer noemenswaardige bekwaamheid tentoon te stellen.

Dit en het opvolgende solo album laten zich dan ook karakteriseren door een bijzonder waardig samenspel tussen die twee.

En bovendien weet hij ook nog eens qua tekst het een en ander neer te zetten.

En natuurlijk niet te vergeten zijn smaakvol kenmerkende zang.

Al deze elementen van de kunsten tezamen uiterst verfijnd verweven.

Een Renaissance man.

Al bijna 25 jaar één van mijn lievelingsalbums, al ben ik niet altijd in de stemming, maar wel vaak. Deze wat naïeve, vrolijke en speelse plaat steekt menig Jethro Tull-plaat naar de kroon. De wereldinvloeden en wat new age van zijn voorgaande plaat zijn hier binnengeslopen, en maken het een dromerige plaat en de ideale plaat (voor mij) om het hoofd te hebben, wanneer ik weer eens te voet of te fiets de gebieden rond mijn oude woonplaats (Den Haag) ging ontdekken, als ware ik een avonturier.

Mijn lang gekoesterde droom is door het uitkomen van een boxset uitgekomen, en ik mag deze nu vol blijdschap als lp afdraaien, waardoor de magie van het album nog meer tot zijn recht komt.

Prachtig spiritueel album met diepere aardlagen die het dan weet te benaderen als het ware.

Het menselijk ontstijgen van elk gangbaar verwachtingspatroon aangaande capaciteit.

Als zodanig pure delight van begin tot eind.

Het magistraal magisch gefluit dat aangrijpt en opzweept.

Mystieke bewoordingen die de ziel beroeren.

Zo veel meer dan slechts het aards ingekaderde dat je kende.

Een leuk album !
Een jaar na het uitkomen van J.Tull Dot.Com, waar het leek of Jethro Tull wat op een dood spoor zat. En het lijkt op dit album dat Ian Anderson zich wat verlost voelt van de Jethro druk en gewoon op dit solo album doet wat hij op dat moment leuk vindt. Want het klinkt allemaal redelijk enthousiast, je voelt bijna het plezier dat er van af spat. En op dit album blijkt ook wat voor uniek muzikant Ian wel is, hij bespeelt op dit album fluiten, akoestische gitaar, bouzouki, akoestische bas, mandoline , percussie en piccolo. Martin Barre speelt op 2 nummers mee met elektrische gitaar. Andrew Giddings bespeelt op dit album vooral keys, maar ook accordeon en percussie (o.a. marimba).
Dit alles betekent dat het zeker geen rock album geworden , maar meer pop/folk/world gericht. En daar kan ik prima mee leven.
Bij elk nummer heeft Ian nog wat bijgeschreven in het uitgebreide boekje. De teksten zijn wel wat spiritueel, maar waarom ook niet.
Het enige puntje van kritiek is dat de cd wel wat lang duurt. Misschien als Ian iets strenger voor zich zelf was geweest hadden er wat mindere nummers geskipt kunnen worden en was er zeker een top album uitgekomen. Het album is nog steeds wel top, maar had net nog wat strakker gekund.
Maar desalniettemin , een mooi album. Heb ergens gelezen dat het een echt 'lente' album is en dat begrijp ik ook wel. De openheid, het redelijk vrolijke karakter, de onbevangenheid, dat alles hoor je erin terug.

In 2002 publiceerde Scott Allen Nollen de biografie 'Jethro Tull: A history of the band, 1968-2001' en het laatste album dat hij daarin bespreekt is Ian Andersons The Secret Language of Birds. Dat doet hij pagina's lang, kennelijk was de Amerikaan zeer content met het album.
Kortweg enkele zaken die hij noemt in zijn zeer lezenswaardige boek: het album ontstond gelijktijdig met zijn vorige soloalbum Divinities, maar de platenmaatschappij wilde niet dat de twee (vrijwel) gelijktijdig zouden verschijnen en gaf groepsalbum J-Tull Dot Com voorrang.
Anderson noemde het album een wens van menig fan, omdat hij hier zijn folkzijde benadrukt. "The first few pieces were worked out as acoustic mandolin, bouzouki or guitar backing tracks with vocal lines and a few lyrics, mostly already with titles." Vervolgens schoof toetsenist Andrew Giddings aan, "added some subtle additions from accordion, bass, marimba and so on."

Het resultaat vermengt uiteenlopende invloeden: Engels, Keltisch, Indiaas, Mediterraans en Russisch. Voormalig Tulldrummer Gerry Conway deed mee, net als de huidige drummer Darren Mooney en gitarist Martin Barre. Te gast is violist Roland Bord-du-Qai.
Het eerste nummer dat ontstond was Boris Dancing over de Russische politicus Boris Jeltsin, die poogde een jonger publiek te bereiken door dansend voor tv-camera's te verschijnen.
Little Flower Girl gaat over een schilderij van de Britse kunstenaar Sir William Russell Flint, die in 1956 werd geportretteerd voor de Amerikaanse tv, hier op YouTube te vinden.

Amerikaanse promoactiviteiten waren er bij David Letterman en bovendien kom ik Anderson tegen op JijBuis bij talkshow Politically Incorrect.
Het boek geeft veel meer details, onder meer over de tour die Jethro Tull in 2000 deed, waarbij ook Ankara en Istanbul werden aangedaan. Een Turkse dienstplichtige verliet zonder toestemming de kazerne om één van die optredens bij te wonen en had er graag een celstraf voor over. In de VS werd opgetreden met de Ierse folkgroep The Chieftains in het voorprogramma, later met het Amerikaanse Young Dubliners. In de liveset zat ook werk van The Secret Language of Birds.

De lichtheid van de muziek past beter bij Andersons beperkter geworden vocale mogelijkheden dan de rock van Jethro Tull. Het levert een aangenaam en gevarieerd album op, zoals hierboven MuMensen al benadrukten. Met de lengte is het handig om zo af en toe halverwege te beginnen, dat houdt de oortjes fris.
Hierbij houdt het boek van Nollen dus op, maar ik ga door. Eerstvolgende album in de context van Jethro Tull is Stage Left van Martin Barre uit 2003.