Oceaán - Oceaán EP (2014)

Zijn debuutalbum is amper 3 jaar oud, maar ondertussen is de "James Blake-kloon" een alomtegenwoordig begrip geworden. En inderdaad, ook deze Oceaán baadt in die zee. Soulvolle stem, ingetogen zanglijnen, blitse electronica-excessen: allemaal zonder verpinken aan te vinken. Toch verdient deze Brusselse knul uit Manchester absoluut zijn lof. Zijn nummers zijn, gezien de stijl, verfrissend vitaal en worden verrassend vlot gebracht. Soulvolle stem, ja, maar nergens geforceerd. Ingetogen zanglijnen, inderdaad, maar aan een opgeschroefd tempo. En die blitse electronica-excessen zijn allerminst opsmuk. Zo recht-voor-de-raap als een James Blake-kloon kan zijn, enkel dat broodnodig greintje mysterie volstaat voor Oceaán. Ongerept, benieuwd hoe hij gaat rijpen.

James Blake is populair en als je populair bent dan komt het vaak voor de andere artiesten iets in hetzelfde straatje gaan doen. Dat is ook zo met de Belgische Oceaán. Bij het beluisteren van deze EP moge het meteen duidelijk zijn dat hij erg goed naar de muziek van Blake geluisterd heeft. Het zijn geen direct kopieën, maar de invloeden zijn onmiskenbaar.
Wat doet Oceaán dan anders? Nou hij heeft best een eigen stijl. De EP bestaat uit een vijftal nummers die veelal dezelfde basis hebben. De producties liggen er bovenop en het vocale gedeelte is verstilt, vrij mysterieus. Het tempo van de muziek en de zanglijnen lijken te botsen en de nummers zijn productioneel vaak te overvol. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in deze stijl al beter werk heb gehoord.