Nitty Gritty Dirt Band - Symphonion Dream (1975)

Ergens op dit album zit een 'doorskipmoment' in de vorm van een voorgedragen stuk tekst i.c.m. wat slagbanjowerk (ik ben even vergeten welk nummer dat is). En eigenlijk is dat jammer want voor wat de basale nummers betreft; die zijn eigenlijk gemiddeld (nog) beter dan die van het veelgeprezen "Uncle Charlie & his dog Teddy". Dus kan ik het ook niet maken om hier minder dan 4 sterren voor te geven (4,5-5 lag dus in het verschiet bij het achterwege laten van die bijdrage). Wat dat betreft gaat dit prima op Spotify. Je maakt gewoon een lijstje aan waarbij je die track achterwege laat. Dan heb je een album wat als hoogtepunt in het oeuvre van the Nittiegritties en daarmee in de country rock mag gelden. Een album die inderdaad als een (mooie) droom aan je voorbij trekt.

Ik kan het 'doorskipmoment' eigenlijk niet meer vinden. Wel staan er wat curieuze soundscapestukjes op, waaronder een draaiorgel en wat classical banjo-exercities. Je zou kunnen zeggen dat die de vaart er wat uithalen tussen de fantastische nummers als 'Ripplin' waters' en 'Mother of love', maar van de andere kant is dit album niet bedoeld om in een normale dagdagelijkse, hectische flow te ondergaan. Het album dwingt haar eigen tempo af als een doorwaakte klamme zomernacht, en dat heeft ook wel zijn charme.

een nogal fragmentarisch album waarop de genres bluegrass, country en folk de boventoon voeren, maar de diverse "soundscapes" en de vele, vaak korte instrumentale nummers (1,2,7,9,10,15 en 17) zorgen ervoor dat dit wat onsamenhangende album niet zo makkelijk te behappen is voor de luisteraar.

de instrumentale nummers zijn zeker het beluisteren waard, zoals de prachtige opener "Raleigh Durham Reel", de blue grass van "Sally Was a Goodun" of de banjo instrumentals "Classical Banjo" en "Gotta Travel On" een nummer van folkie Paul Clayton. op "Santa Monica Pier" valt een draaiorgel te horen, een nummer dat eindigt met oceaan geluiden, maar uiteindelijk wil je toch liefst goede liedjes met een kop en een staart horen.

gelukkig staan er daar ook een aantal van op dit album, zoals de up-tempo bluegrass nummers "Battle of New Orleans" dat eindigt met de klanken van doedelzakken, een nummer van country legende Jimmy Driftwood, "Bayou Jubilee" van Jeff Hanna (dedicated to Doug Kershaw & The State of Louisiana), de Hank Williams klassieker "Hey Good Lookin" een duet met Linda Ronstadt en het prachtige "Ripplin' Waters" (Jim Ibbotson), 1 van de hoogtepunten.

ook de covers van "All I Have to Do is Dream" (D. Bryant) bekend van de Everly Brothers, "The Moon Just Turned Blue" (J.D. Souther) en hun eigen "Joshua Come Home" met calypso/caibbean klanken met een verrassende gastrol van Leon Russell (piano, synthesizer, chimes) vallen in die categorie.

niet zo goed als hun meer consistente klassieker "Uncle Charlie & His Dog Teddy", maar vanwege het muzikale vakmanschap volsta ik met 4 sterren.

leuk om te weten dat de destijds 17-jarige Jackson Browne begin 1966 kortstondig lid was van de band en later ook Bernie Leadon een aantal maanden deel uitmaakte van de groep. beiden speelden echter nooit mee op de albums van de NGDB.

Album werd geproduceerd door William E. McEuen
Recorded in Colorado & Oklahoma