Jolie Holland - Springtime Can Kill You (2006)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Roots / Folk
Label: ANTI-
-
Crush in the Ghetto (3:01)
-
Mehitabel's Blues (3:20)
-
Springtime Can Kill You (2:47)
-
Crazy Dreams (2:22)
-
You're Not Satisfied (2:09)
-
Stubborn Beast (4:05)
-
Please Don't (2:29)
-
Moonshiner (3:32)
-
Ghostly Girl (3:34)
-
Nothing to Do But Dream (7:24)
-
Adieu False Heart (2:36)
-
Mexican Blue (6:28)
0
geplaatst: 13 mei 2006, 19:29 uur
Erg relaxt moet ik zeggen! Ik weet niet of het zo goed blijft na een aantal luisterbeurten, maar zo een keer in de zoveel tijd doet zo'n plaat je goed.
0
geplaatst: 13 mei 2006, 20:32 uur
Matig album. Paar leuke nummers, maar als geheel geen schim van Escondida. Dit album treuzelt maar wat voort zonder dat je er erg in hebt.
2,5*
2,5*
0
geplaatst: 16 mei 2006, 19:07 uur
bubbachups schreef:
Dit album treuzelt maar wat voort zonder dat je er erg in hebt.
Dit album treuzelt maar wat voort zonder dat je er erg in hebt.
Dat is nou juist wat ik er zo goed aan vond...
Maar ik moet zeggen dat dit soort muziek niet helemaal in mijn straatje ligt.
0
geplaatst: 23 augustus 2007, 22:27 uur
Ik ken haar van het album van Sage Francis. Daar was ze een leuke toevoeging op 2 nummers.
Misschien vind ik haar albums ook wel goed.
Wat houdt het genre 'Roots' in? Ik dacht dat haar muziek Country/Blues is. Of klinkt dit album anders dan vorige album van haar.
Misschien vind ik haar albums ook wel goed.
Wat houdt het genre 'Roots' in? Ik dacht dat haar muziek Country/Blues is. Of klinkt dit album anders dan vorige album van haar.
0
geplaatst: 24 augustus 2010, 22:57 uur
Idd. een relaxte plaat...misschien wat te relaxed en vrijblijvend. Niet een plaat die dieper duikt naar meerdere keren draaien, maar eerder lijkt te gaan vervelen.
Her en der lijkt zich een mooie song te openbaren, maar word door de wat tamme arrangementen de kop ingedrukt.
Haar stem is flexibel, maar niet overtuigend.
Beetje vlees nog vis dit Springtime Can Kill You.
Her en der lijkt zich een mooie song te openbaren, maar word door de wat tamme arrangementen de kop ingedrukt.
Haar stem is flexibel, maar niet overtuigend.
Beetje vlees nog vis dit Springtime Can Kill You.
0
geplaatst: 18 april 2020, 15:59 uur
Jolie Holland maakt het de luisteraars niet altijd gemakkelijk, blijkt wel uit deze plaat. Zelf ben ik liefhebber van mooie folk, gezongen door zanger/zangeres met passende begeleiding. De eerste plaat van Jolie Holland leek dat we met een echte folk zangeres te maken hadden. Maar al op het tweede album ging ze haar eigen weg. Tom Waits moet toch direct het talent hebben gezien, want ook deze plaat wordt op zijn label uitgegeven. De recensies zijn niet al te lovend en vergelijkingen met Norah Jones zijn niet van de lucht. En bij een eerste oppervlakkige beluistering is dat begrijpelijk. Toch gaat Jolie Holland ook op deze plaat haar eigen gang. Het gaart regelmatig over een relatiebreuk , maar ook andere onderwerpen komen aan bod. In Trouw stond een interview uit 2006 door Saskia Bosch. Dat laat zien dat Jolie Holland zich niet zo druk maakt over succes of hoe ze over komt, maar in alles komt haar levensmotto naar voren 'minder nadenken'. Zo heeft ze deze plaat ook gemaakt, bijna live opgenomen zodat het niet te perfect klinkt. Want daar gaat het niet om. Niet het resultaat is het belangrijkste , maar het spelen van muziek. Het is wat dat betreft wat Zen gericht. Dat wil ze ook bij optredens. Ze maakt zich minder druk hoe het publiek reageert, als ze maar opgenomen worden in het geheel. Dat klinkt allemaal wel spiritueel, maar ook eerlijk. Saskia Bosch schrijft over de muziek (deze cd) : 'De Amerikaanse maakt bijna hypnotiserende muziek, waarin haar mijmerende vocalen en schurende melodieën een sfeer oproepen die soms desolaat en dan weer vreemd troostend aanvoelt. De songs omsingelen de luisteraar als traag vloeiende lavastromen, die op onverwachte momenten kunnen uitbarsten.' Achter de soms relaxte en vrijblijvende plaat blijkt toch meer te zitten dan zomaar lijkt. Ik moet zelf zeggen, ik moet zelf ook moeite doen om me niet te makkelijk mee te laten drijven op de relaxte sfeer, maar door aandachtig te luisteren blijkt het toch een spannendere plaat dan bij een eerste oppervlakkige beluistering. En zelf ben ik niet zo van de jazzy, nightclub ambiance, zodat ik echt mijn best moet doen. Maar dan word je toch wel beloond. Zelf zegt ze over haar cd : „De nieuwe cd heeft meer dan mijn andere platen een conceptuele kern. De songs gaan bijna allemaal over de vreemde experimentele situaties waarin ik me begeef. Hoe ik mezelf in de problemen breng door moeilijke dingen te doen, zoals een lange afstandsrelatie aangaan met mijn vriendje in Rusland. De songs zijn een herinnering aan mezelf om redelijk te zijn."
Dus ieder die deze cd beluistert, geef het een kans. Het zal nooit één van mijn lievelingsplaten worden, maar ik heb er wel waardering voor gekregen.
Dus ieder die deze cd beluistert, geef het een kans. Het zal nooit één van mijn lievelingsplaten worden, maar ik heb er wel waardering voor gekregen.
0
geplaatst: 5 mei 2021, 11:58 uur
Teacher schreef:
Jolie Holland maakt het de luisteraars niet altijd gemakkelijk, blijkt wel uit deze plaat. Zelf ben ik liefhebber van mooie folk, gezongen door zanger/zangeres met passende begeleiding. De eerste plaat van Jolie Holland leek dat we met een echte folk zangeres te maken hadden. Maar al op het tweede album ging ze haar eigen weg. Tom Waits moet toch direct het talent hebben gezien, want ook deze plaat wordt op zijn label uitgegeven. De recensies zijn niet al te lovend en vergelijkingen met Norah Jones zijn niet van de lucht. En bij een eerste oppervlakkige beluistering is dat begrijpelijk. Toch gaat Jolie Holland ook op deze plaat haar eigen gang. Het gaart regelmatig over een relatiebreuk , maar ook andere onderwerpen komen aan bod. In Trouw stond een interview uit 2006 door Saskia Bosch. Dat laat zien dat Jolie Holland zich niet zo druk maakt over succes of hoe ze over komt, maar in alles komt haar levensmotto naar voren 'minder nadenken'. Zo heeft ze deze plaat ook gemaakt, bijna live opgenomen zodat het niet te perfect klinkt. Want daar gaat het niet om. Niet het resultaat is het belangrijkste , maar het spelen van muziek. Het is wat dat betreft wat Zen gericht. Dat wil ze ook bij optredens. Ze maakt zich minder druk hoe het publiek reageert, als ze maar opgenomen worden in het geheel. Dat klinkt allemaal wel spiritueel, maar ook eerlijk. Saskia Bosch schrijft over de muziek (deze cd) : 'De Amerikaanse maakt bijna hypnotiserende muziek, waarin haar mijmerende vocalen en schurende melodieën een sfeer oproepen die soms desolaat en dan weer vreemd troostend aanvoelt. De songs omsingelen de luisteraar als traag vloeiende lavastromen, die op onverwachte momenten kunnen uitbarsten.' Achter de soms relaxte en vrijblijvende plaat blijkt toch meer te zitten dan zomaar lijkt. Ik moet zelf zeggen, ik moet zelf ook moeite doen om me niet te makkelijk mee te laten drijven op de relaxte sfeer, maar door aandachtig te luisteren blijkt het toch een spannendere plaat dan bij een eerste oppervlakkige beluistering. En zelf ben ik niet zo van de jazzy, nightclub ambiance, zodat ik echt mijn best moet doen. Maar dan word je toch wel beloond. Zelf zegt ze over haar cd : „De nieuwe cd heeft meer dan mijn andere platen een conceptuele kern. De songs gaan bijna allemaal over de vreemde experimentele situaties waarin ik me begeef. Hoe ik mezelf in de problemen breng door moeilijke dingen te doen, zoals een lange afstandsrelatie aangaan met mijn vriendje in Rusland. De songs zijn een herinnering aan mezelf om redelijk te zijn."
Dus ieder die deze cd beluistert, geef het een kans. Het zal nooit één van mijn lievelingsplaten worden, maar ik heb er wel waardering voor gekregen.
Jolie Holland maakt het de luisteraars niet altijd gemakkelijk, blijkt wel uit deze plaat. Zelf ben ik liefhebber van mooie folk, gezongen door zanger/zangeres met passende begeleiding. De eerste plaat van Jolie Holland leek dat we met een echte folk zangeres te maken hadden. Maar al op het tweede album ging ze haar eigen weg. Tom Waits moet toch direct het talent hebben gezien, want ook deze plaat wordt op zijn label uitgegeven. De recensies zijn niet al te lovend en vergelijkingen met Norah Jones zijn niet van de lucht. En bij een eerste oppervlakkige beluistering is dat begrijpelijk. Toch gaat Jolie Holland ook op deze plaat haar eigen gang. Het gaart regelmatig over een relatiebreuk , maar ook andere onderwerpen komen aan bod. In Trouw stond een interview uit 2006 door Saskia Bosch. Dat laat zien dat Jolie Holland zich niet zo druk maakt over succes of hoe ze over komt, maar in alles komt haar levensmotto naar voren 'minder nadenken'. Zo heeft ze deze plaat ook gemaakt, bijna live opgenomen zodat het niet te perfect klinkt. Want daar gaat het niet om. Niet het resultaat is het belangrijkste , maar het spelen van muziek. Het is wat dat betreft wat Zen gericht. Dat wil ze ook bij optredens. Ze maakt zich minder druk hoe het publiek reageert, als ze maar opgenomen worden in het geheel. Dat klinkt allemaal wel spiritueel, maar ook eerlijk. Saskia Bosch schrijft over de muziek (deze cd) : 'De Amerikaanse maakt bijna hypnotiserende muziek, waarin haar mijmerende vocalen en schurende melodieën een sfeer oproepen die soms desolaat en dan weer vreemd troostend aanvoelt. De songs omsingelen de luisteraar als traag vloeiende lavastromen, die op onverwachte momenten kunnen uitbarsten.' Achter de soms relaxte en vrijblijvende plaat blijkt toch meer te zitten dan zomaar lijkt. Ik moet zelf zeggen, ik moet zelf ook moeite doen om me niet te makkelijk mee te laten drijven op de relaxte sfeer, maar door aandachtig te luisteren blijkt het toch een spannendere plaat dan bij een eerste oppervlakkige beluistering. En zelf ben ik niet zo van de jazzy, nightclub ambiance, zodat ik echt mijn best moet doen. Maar dan word je toch wel beloond. Zelf zegt ze over haar cd : „De nieuwe cd heeft meer dan mijn andere platen een conceptuele kern. De songs gaan bijna allemaal over de vreemde experimentele situaties waarin ik me begeef. Hoe ik mezelf in de problemen breng door moeilijke dingen te doen, zoals een lange afstandsrelatie aangaan met mijn vriendje in Rusland. De songs zijn een herinnering aan mezelf om redelijk te zijn."
Dus ieder die deze cd beluistert, geef het een kans. Het zal nooit één van mijn lievelingsplaten worden, maar ik heb er wel waardering voor gekregen.
interessante achtergrond info Teacher, dit maakt mw. Holland nog fascinerender dan ze al is. Nu kan ze bij mij weinig fout doen, al haar werk is imo betoverend. Zo ook dit Springtime can kill you. Er zit een zekere loomheid in, of noem het een relaxte sfeer, past prima bij een ontluikend voorjaar, en saai is het allerminst. Het werkt gestaag toe naar hoogtepunt Mexican Blue.
* denotes required fields.
* denotes required fields.