Lyle Lovett - Pontiac (1987)

She's No Lady alleraardigst nummer, lekker jazzy. Simple Song schijnt ook single geweest te zijn ,maar ken ik niet. Weet ook niet of ik de rest van deze man wel wil leren kennen. Erg country verder geloof ik. Was hij niet de ex man van Julia Roberts? Staat me vaag iets van bij..

Simple Song vind ik echt een heel erg mooi nummer: daar moet je eens achtereen gaan musicfriek.
Omdat ik dat nummer zo goed vind ben ik ooit eens naar de hele cd gaan luisteren: het kon me toen niet bekoren (geen idee of dat nog steeds zo is).

Wow! Je hebt gelijk, dat is inderdaad een prachtig nummer! (snel even gedownload, oeps...) Nou, al 2 mooie nummers op dit album, word nu wel erg benieuwd naar de rest eigenlijk. Vind hem een mooie stem hebben.

@ musicfriek: Luister ook eens naar het prachtige titelnummer! Pontiac is een waanzinnig mooie ballad, Black and Blue een jazzy ballad, M-O-N-E-Y heeft funky soul invloeden, en de rest is ook echt de moeite waard. Inderdaad wel veel country, maar dan wel van de betere soort. Ik ben zelf ook geen country liefhebber maar wat Lyle doet kan mij zeker bekoren. Op latere albums heeft ie ook veel soul, jazz, blues en gospel in zijn muziek verwerkt.
En ja, de bofkont is met Julia Roberts getrouwd geweest (mooie vrouwen kunnen klaarblijkelijk toch op lelijke mannen vallen. Dat geeft me weer hoop...) Op latere albums heeft Julia zelfs nog achtergrondzang gedaan!

Dit is echt een fantastisch album zo beroerd als z'n kapsel zit zo mooi en schitterend is dit album

Een aanrader voor m'n top 10

Schitterend zwaar ondergewardeerd en veels te onbekend album........
Als de term country-noir destijds al in gebruik was geweest zou het daar waarschijnlijk het beste onder te plaatsen zijn, maar dekt toch ook weer niet de gehele lading want hier zitten toch ook nog wel soul en jazz invloeden in.......

Pontiac en Black and Blue zijn zeer mooie nummers maar de toppers op dit album vind ik toch wel M-O-N-E-Y en natuurlijk She's No Lady

4.5* is wel het minste dat dit album verdient.........

Hoe treffend gezegd, prachtige term ook: country-noir

Heb dit album pas geleden beloond met 4,5 sterren, een mooi gevarieerd album met een zeer prettige stem van dhr. Lovett. Draai dit de laatste tijd eigenlijk vrij regelmatig en de songs nestelen zich stuk voor stuk in mijn hoofd. Simple Song blijft een juweel en ik heb ook een enorm zwak voor Walk Through the Bottomland (wie is de gastvocaliste hier?).

Ondergewaardeerd? Zeker! Maar ik ben blij dat ik deze ken

Emmylou Harris en ook op LA County zingt ze lekker mee

Ik zie dat hier langzamerhand toch wat waardering voor begint te komen op Musicmeter. Dit is echt een parel van formaat en inderdaad de koningin van de tweede stem (Emmylou voor vrienden) zingt weer een mooi partijtje mee. Eigenlijk klopt deze plaat van het begin tot het einde, maar als ik dan toch een favoriet moet noemen dan is het L.A County, hier krijg ik een goed humeur van en dat komt van pas met dit K*tweer.

DE kracht van het album? Ik denk de ultieme doch subtiele wijze waarop verschillende muziekstijlen zijn verworden tot een blend waar normaal gesproken alleen de top-distillateurs van een goeie Whisky tot toe in staat zijn. Lyle Lovett heeft hiermee zijn eigen Black Grouse weten te maken. Chapeau!

Prettige verrassing deze Pontiac van Lyle Lovett. Beetje de Beast onder de Beauty van de country. Niet dat het ertoe doet, de muziek steekt goed in elkaar. Welhaast nonchalant schets Lovett een kleurenpalet aan stijlen zonder dat het daardoor aan het geheel inboet. Nummers als If I Had a Boat en Simple Song zijn grote nummers in het genre wat mij betreft. De medewerking van La Harris is zowiezo een plus, samen met Jennifer Warnes heeft zij de mooiste samenzang in haar broekzak. Aangename plaat om naar te luisteren i lovett.

Al bijna 10 jaar geen post bij dit album. En terwijl het nog helemaal bij de tijd is.

Jammer dat deze artiest zo weinig bekendheid geniet. Al zijn albums ontlopen elkaar weinig in kwaliteit.

Door ruzie met zijn platenmaatschappij dateert zijn laatste album van 2012, met de veelzeggende titel (en dito hoes) Release Me. Jammer dat we niets meer van dit talent horen, hoewel hij al die jaren nog wel optreedt.

Geweldig album, een ontdekking voor mij. Kende Lyle Lovett wel maar nooit de moeite genomen naar een album te luisteren. Maar dit is echt een parel.

Welkom VDB79, bij de kleine club van fijnproevers van dit album.

Als je de rest van zijn oeuvre gaat ontdekken staat je nog veel luistergenot te wachten.

voor zijn gelijknamige debuut uit 1986 had de man 18 songs opgenomen, waarvan er 10 op dat album terecht kwamen. ik sluit niet uit, dat een aantal van die 8 andere nummers op "Pontiac" terecht zijn gekomen. de man begon ooit begin jaren tachtig met solo optredens in de akoestische folk scene van Texas, en dat is zeker op zijn 1e 2 'folk/country" albums goed te horen, hoewel de alt.country overheerst.

"Walk Through the Bottomland" en "L.A. County" worden mede gedragen door de prachtige achtergrond vocalen van Emmylou Harris. wat mij betreft 2 van de vele hoogtepunten op dit album, samen met de ballads "If I Had a Boat", "Simple Song" geen simpel liedje maar wellicht 1 van de mooiste liedjes die hij ooit schreef, en ḧet titelnummer "Pontiac". op de laatste 2 nummers horen we eveneens een cello bespeeld door John Hagen. "She's No Lady" een nummer met hitpotentie was destijds af en toe op de radio te horen, maar werd geen hit. de "jazzy invloeden" op zijn muziek doen hier hun intrede op nummers als "Black and Blue" en het eerder genoemde "She's No Lady". het groovy, funky M.O.N.E.Y. heb ik altijd een "mindere" track gevonden, maar over de hele linie staan er weer vele songpareltjes op dit "Pontiac". Lyle Lovett verzorgde overigens meerdere backing vocals op het album "The Last of the True Believers" (1986) van wijlen Nanci Griffith.

album werd geproduceerd door Tony Brown & Lyle Lovett
Recorded at Soundstage Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by Lyle Lovett

de muzikanten op dit album:
Matt McKenzie: bass
Harry Stinson: drums
Matt Rollings: piano, DX-7, synthesizer
Ray Herndon: electric guitar
Paul Franklin: steel
Steve Marsh: saxophones
Lyle Lovett: acoustic guitar
Billy Williams: acoustic lead guitar (tracks 1,3), acoustic rhythm guitar (track 11)
John Hagen: cello (tracks 9 & 10)
Edgar Meyer: double bass, arco & pizzicato (track 10)

Background vocals:
Emmylou Harris: tracks 4 & 5
Vince Gill: track 2
Francine Reed: tracks 2, 7 & 11
J. David Sloan: tracks 2 & 3
Harry Stinson: tracks 3 & 5

Jazz, blues folk en country , deze gentleman-cowboy uit Texas (die naar eigen zeggen bang is voor koeien) met zijn Eraserhead-kapsel weet het op deze plaat allemaal fraai met elkaar te verweven in een aantal prachtige en emotionele songs.
Toch wel nieuwsgierig geworden naar zijn andere albums.

Gisteren weer gedraaid. Inmiddels is dit album al weer 37 jaar oud. Maar het heeft nog niets van zijn zeggingskracht verloren. Wat een fantastische artiest is die Lyle toch.