Gary Numan - Warriors (1983)
mijn stem
23 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Beggars Banquet
-
Warriors (5:53)
-
I Am Render (5:03)
-
The Iceman Comes (4:26)
-
This Prison Moon (3:17)
-
My Centurion (5:22)
-
Sister Surprise (8:31)
-
The Tick Tock Man (4:24)
-
Love Is Like Clock Law (4:05)
-
The Rhythm of the Evening (5:57)
-
Poetry and Power * (4:25)
-
My Car Slides (1) * (3:01)
-
My Car Slides (2) * (4:42)
-
Nameless and Forgotten * (5:02)
-
Sister Surprise [Single Version] * (4:52)
-
Warriors [Full Length Version] * (7:30)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
46:58
(1:16:30)
0
geplaatst: 22 maart 2006, 14:17 uur
Het is vooral de nagenoeg perfecte productie die dit album compleet maakt. Ritmisch gezien een heerlijke plaat en de overduidelijk aanwezige Oberheim OB-Xa klinkt geweldig. Geen echte uitschieters, maar ook geen echte minpunten. Gewoon een goede plaat.
0
geplaatst: 17 april 2006, 21:41 uur
Wie kan er een nog lelijkere hoes als dit vinden!
Gary Numan ten top.
Fout maar toch wel lekker soms hoor.
Gary Numan ten top.
Fout maar toch wel lekker soms hoor.
1
geplaatst: 4 mei 2023, 11:20 uur
Op Warriors verruilt Gary Numan zijn jaren ’30-uiterlijk voor dat van een geblondeerde leren sci-fi-bergbeklimmer. Er was de nodige onenigheid met de platenmaatschappij rond het opnemen en uitbrengen van Warriors, waarover Wikipedia het nodige interessants vertelt.
De muziek is weer een stap verder in vergelijking met de voorganger. Voor de derde achtereenvolgende keer geeft hij een bassist die fretloos speelt veel ruimte; deze keer is dat ene Joe Hubbard. Anders dan zijn twee voorgangers is deze ook goed in slappen. Het leidt tot een album dat behoorlijk funkgericht is en daarmee ook interessant voor liefhebbers van Prince of Level 42.
In het geval van Numan wordt dat gecombineerd met zijn strenge synthwave, gedragen door diens monotone stem. In contrast hiermee zingt Tracy Ackerman op diverse nummers, wat verrassend goed werkt. Bovendien is een belangrijke bijrol weggelegd voor saxofonist Dick Morrissey.
Voor mij is het echter te funk, te pop. Het enige nummer dat me echt goed smaakt is This Prison Moon, waar dansbare melancholie klinkt.
Numan kopieerde dus niet zijn vorige successen, maar ging zijn eigen weg. Hartstikke goed, maar ik houd van new wave en niet zo van de namen met wie ik de muziek zojuist vergeleek. Funk is niet per se mijn ding. Tegelijkertijd is dit passend in de ontwikkeling van het synthpopgenre in die tijd, waarbij de invloeden van "lichtere" popmuziek (idem bij The Human League en Eurythmics) steeds groter werden. Eveneens interessant voor liefhebbers van "introverte" pop in de lijn van Japan en David Sylvian.
De muziek is weer een stap verder in vergelijking met de voorganger. Voor de derde achtereenvolgende keer geeft hij een bassist die fretloos speelt veel ruimte; deze keer is dat ene Joe Hubbard. Anders dan zijn twee voorgangers is deze ook goed in slappen. Het leidt tot een album dat behoorlijk funkgericht is en daarmee ook interessant voor liefhebbers van Prince of Level 42.
In het geval van Numan wordt dat gecombineerd met zijn strenge synthwave, gedragen door diens monotone stem. In contrast hiermee zingt Tracy Ackerman op diverse nummers, wat verrassend goed werkt. Bovendien is een belangrijke bijrol weggelegd voor saxofonist Dick Morrissey.
Voor mij is het echter te funk, te pop. Het enige nummer dat me echt goed smaakt is This Prison Moon, waar dansbare melancholie klinkt.
Numan kopieerde dus niet zijn vorige successen, maar ging zijn eigen weg. Hartstikke goed, maar ik houd van new wave en niet zo van de namen met wie ik de muziek zojuist vergeleek. Funk is niet per se mijn ding. Tegelijkertijd is dit passend in de ontwikkeling van het synthpopgenre in die tijd, waarbij de invloeden van "lichtere" popmuziek (idem bij The Human League en Eurythmics) steeds groter werden. Eveneens interessant voor liefhebbers van "introverte" pop in de lijn van Japan en David Sylvian.
* denotes required fields.
* denotes required fields.