Julian Velard - If You Don't Like It, You Can Leave (2014)

Het is populair en naar het schijnt vooral onder de Nederlandse huisvrouwen. Van die jazzy, bigband-achtige popmuziek zoals bijvoorbeeld een Michael Bublé die maakt. Altijd staat er een uitstekende zangeres voor de groep, maar het is allemaal net iets té gelikt, té glad. En dat gaat er klaarblijkelijk al jaren in als zoete koek. In dezelfde categorie is de muziek van Julian Velard te scharen. Hier is hij met zijn nieuwe plaat: If You Don’t Like It, You Can Leave.

Deze nieuwe plaat van Velard valt makkelijk te scharen onder eerder genoemde genre-genoten, maar toch is er wezenlijk iets anders. Dat komt vooral door het algehele gevoel bij dit album. Is het minder glad? Nee, dat is het zeker niet. Zit het muzikaal heel anders in elkaar? Ook daar moet ik negatief op antwoorden. Is het zijn stem? Nee, die is erg goed hoor, maar overtuigt niet meer of minder dan zijn mede-artiesten. Het is algemene gevoel van gemaaktheid. Het komt op één of andere manier een stuk oprechter en echter over dan de platen van zijn genregenoten. Waar dit precies aan ligt kan ik heel moeilijk omschrijven en is eigenlijk alleen te omschrijven als een gevoel. Dat is wel in essentie waar muziek bij mij om gaat: het gevoel. Het gevoel dat het je geeft, het gevoel dat het creëert. En door het gevoel dat ik van If You Don’t Like It, You Can Leave krijg brengt Julian Velard mij door een fijne feelgood ode aan de stad New York. Luisteren deze plaat!

(bron: Opus de Soul)

Leuk, gezellig en warm plaatje. Kan me voorstellen dat het wat snel gaat vervelen maar daarvoor heb ik het nog niet vaak genoeg geluisterd. Ik neem m wel mee als ik hem een keer in de aanbiedingbak tegenkom .