Gary Numan - Strange Charm (1986)

Dit album is voor mij een lichte verbetering van voorganger "The Fury", maar het zag ernaar uit, dat Numan niet in staat was om echt goede songs te schrijven. Positieve uitzondering "My Breathing" en "The Sleeproom". Net als een jaar eerder wel geweldige B-kanten op singles: "Survival", "Faces" en "Puppets" zijn geweldige instrumentals met een unieke sfeer.

interessante plaat met wisselende kwaliteit. hoewel het soms wat vol en gedateert klinkt, zijn nummers als I Can't Stop, Unkown And Hostile en This Is Love echt top. Je hoort al een beetje de sound van Metal Rhythm in dit album

Heb deze hier liggen op vinyl met dank aan de 2 gulden bakken van de Disco Stars als ik me niet vergis. Had deze toen aan mijn benedenbuurland laten zien die een nog grotere fan was dan ik (je weet wel singletjes in diverse kleuren). Maar deze had hij toen nog niet en volgens mij was hij al iets eerder afgehaakt dan ik. Voor mij was degene die hierna kwam dat ik het, tijdelijk, voor gezien hield.

Had nog wel de zeldzame single van "Change Your Mind" maar werd met nog een paar zeldzame dingen uit mijn woning gestolen. Die heerlijke single met Bill Sharpe ( van Shakatak ) was volgens mij wel het lontje dat leidde naar dit album. En wie Bill Sharpe noemt, noemt ook Tessa Niles die vaak met hem samenwerkte. Maar de kans is groot dat je haar wel herkend als stem maar niet de naam. Want zij deed achtergrondzang op een hele lading bekende albums uit de 80s & 90s waaronder deze : zie de lijst op Wikipedia

Heb deze destijds vast een aantal keer geluisterd maar veel was al ver weggezakt. Gary heeft de afgelopen paar jaar een aantal moeilijk te krijgen albums (zelfs niet op streaming sites) opnieuw uitgebracht met bonus-materiaal. Deze was in 2024 volgens mij 1 van de eerste, maar heb die sindsdien nog niet veel luistertijd gegeven.

Terwijl The Fury (1985) volgens mij Numan's poging was om een 'cool' Pop album te maken dat op weinig waardering kon rekenen. Strang Charm gaat dan weer meer de donkere kant op ondanks de aanwezigheid van Sharpe die meer vrolijke dansbare nummers produceert. De film klassieker Bladerunner schijnt een inspiratiebron te zijn geweest en Numan wist saxofonist Dick Morrissey voor dit album te strikken, die ook op de soundtrack van die film speelde (wist ik niet maar staat op Wikipedia).

Zie dat ook zijn oude tour-maatjes uit Dramatis meededen : Chris Payne - viool (die klinkt volgens mij als een cello in het openingsnummer) en Russell Bell - op gitaar.

Vind de b-kant eigenlijk de betere kant: beginnend met het opzwepende "I Can't Stop It", ik vermoed dat Russell hier de gitaarpartijen doet, klinkt als zijn werk bij Dramatis.

De nummers klinken veeeel dansbaarder dan die op Dance (1981) of welk ander van zijn albums (van die ik ken).

De bass op het slotnummer doet me denken aan Mick Karn maar ook wel aan Pino Palladino. Dit is wel het nummer wat mij het best bevalt.

Na deze volgde nog een uitstapje naar Radio Heart featuring Gary Numan - Radio Heart (1987) met een klein hitje, voordat hij aan een volgend solo album begon.